บทที่ 98 เกือบโดนต้อนติดกำแพง

เช้าตรู่วันจันทร์ ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่าง หลินจื้อหย่วนก็ลุกจากเตียงแล้ว เขาแนบหูฟังความเคลื่อนไหวที่โถงทางเดินอยู่หลังประตูอยู่นาน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในช่วงเวลานี้ ถึงได้ค่อยๆ ย่องออกจากห้องไปอย่างลับๆ ล่อๆ

นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ ยังไงเสีย เหยาเย่ก็เป็นหญิงสาวที่พักอาศัยอยู่ตัวคนเดียว หากเขาถูกเพื่อนบ้านของเธอเห็นเข้า คงถูกนำไปนินทาให้เสื่อมเสียชื่อเสียงได้

นี่ไม่ใช่ช่วงปลายของชาติก่อนที่ผู้คนยอมรับเรื่องการอยู่ก่อนแต่งได้แล้วนะ แต่ตอนนี้คือยุคแปดศูนย์ที่ยังคงยึดถือขนบธรรมเนียมและจารีตประเพณีอย่างเคร่งครัด

หากมีคนจับได้ว่ามีผู้ชายปรากฏตัวอยู่ในบ้านของเหยาเย่ คำครหาของชาวบ้านก็สามารถฆ่าคนให้ตายทั้งเป็นได้เลย

ในเช้าอันหนาวเหน็บช่วงปลายเดือนตุลาคม หลินจื้อหย่วนปั่นจักรยานอย่างเอาเป็นเอาตาย จากเขตเป่ยกาวมุ่งหน้าไปยังบริษัทการค้าระหว่างประเทศ การที่ไม่ได้สวมถุงเท้า ทำให้มือทั้งสองข้างของเขาแทบจะแข็งจนหลุดออกมา

เขาแวะกินซาลาเปาร้อนๆ กับโจ๊กข้าวฟ่างที่ร้านแถวนั้นก่อน เมื่อร่างกายค่อยๆ อบอุ่นขึ้น หลินจื้อหย่วนถึงได้รู้สึกเหมือนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

เขากลับมาถึงห้องทำงานของทีมเจรจาก่อนเวลาเจ็ดโมงเช้า เนื่องจากมาเช้าเกินไป จึงมีแค่เขาเพียงคนเดียวในห้องทำงาน

ห้องทำงานที่ไม่มีระบบทำความร้อนนั้นเย็นเยียบราวกับห้องนิรภัยแช่แข็ง ฤดูการจ่ายความร้อนของเก๋ออันจะเริ่มขึ้นในวันที่หนึ่งพฤศจิกายน ในขณะที่อุณหภูมิภายนอกลดลงจนติดลบ แค่นั่งอยู่ในห้องสักพักก็เริ่มรู้สึกมือเท้าเย็นเฉียบแล้ว

ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำ หลินจื้อหย่วนจึงลงมือถูพื้น เช็ดฝุ่น และเปิดน้ำร้อน เมื่อห้องทำงานสะอาดเอี่ยมอ่องไร้ฝุ่นผง ร่างกายของเขาก็อบอุ่นขึ้นมาเช่นกัน

เวลาเจ็ดโมงครึ่ง แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็บุกเข้ามาในห้องทำงานของทีมเจรจา

หยวนเฟินที่มาพร้อมกับรอยคล้ำใต้ตาสองข้าง บ่งบอกชัดเจนว่านอนไม่พอ ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง เธอก็จ้องเขม็งไปที่หลินจื้อหย่วนอย่างเอาเป็นเอาตาย

หลินจื้อหย่วนก้าวถอยหลังไปทีละก้าว ส่วนหยวนเฟินก็รุกคืบเข้ามาทีละก้าวเช่นกัน ไม่นานนัก หลินจื้อหย่วนก็ถูกต้อนจนมุมติดกำแพง ไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว

“คุณไม่ชอบฉันเหรอ” นี่คือประโยคแรกของหยวนเฟิน คำพูดโผงผางแบบนี้ คงมีแต่สาวใจกล้าบ้าบิ่นอย่างเธอเท่านั้นที่กล้าพูดออกมา

หลินจื้อหย่วนเหงื่อตกไปทั้งตัว “หยวนเฟิน ผมเกรงว่าคุณจะเข้าใจผิดแล้วล่ะ ผมมีคนรักอยู่แล้ว...”

“คุณโกหก ฉันไม่เชื่อหรอก” หยวนเฟินไม่สะทกสะท้าน “ฉันรู้ว่าคุณเป็นนักศึกษา เลยดูถูกคนเล่นกีฬาอย่างฉัน แต่ฉันชอบคุณจริงๆ นะหลินจื้อหย่วน ถ้าคุณแต่งงานกับฉัน ฉันจะดูแลปรนนิบัติคุณอย่างดีเลย แถมจะให้พ่อช่วยดันคุณให้ได้เป็นใหญ่เป็นโตด้วย”

การสารภาพรักของหยวนเฟินที่ไม่ได้มีการศึกษาสูงนัก ช่างเต็มไปด้วยความจริงใจ ไม่มีคำพูดสวยหรูใดๆ เธอใช้คำพูดที่เรียบง่ายที่สุดเพื่อพยายามทำให้หลินจื้อหย่วนเชื่อว่า หากได้แต่งงานกับเธอ เขาจะมีอนาคตที่แสนจะมีความสุขและสดใสรออยู่

ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้เกิดขึ้นตรงหน้าจริงๆ หลินจื้อหย่วนคงไม่กล้าเชื่อเลยว่า วันหนึ่งเขาจะถูกผู้หญิงต้อนจนมุมติดกำแพงแบบนี้

หยวนเฟินดื้อรั้นหัวชนฝา ไม่ว่าหลินจื้อหย่วนจะพูดอะไรเธอก็ไม่ยอมเชื่อทั้งนั้น

หลินจื้อหย่วนถูกเธอต้อนจนเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าแล้ว “หยวนเฟิน ผมมีคนรักแล้วจริงๆ นะครับ”

“ฉันไม่เชื่อ เว้นแต่คุณจะพาเธอมาให้ฉันเห็นหน้าชัดๆ”

หยวนเฟินใช้มือสองข้างยันกำแพงไว้ข้างศีรษะของหลินจื้อหย่วน ดวงตากลมโตคู่นั้นขยับเข้ามาใกล้หลินจื้อหย่วนเรื่อยๆ จนหลินจื้อหย่วนได้กลิ่นยาสีฟันที่ลอยออกมาจากปากของเธอเลยทีเดียว

ช่างเป็นผู้หญิงหัวดื้อที่ร้อยปีจะมีให้เห็นสักคนจริงๆ!

นี่เธอคิดจะจับฉันทำสามีด้วยการต้อนให้จนมุมหรือไงเนี่ย

ในจังหวะที่แววตาของหยวนเฟินเริ่มเลื่อนลอย และค่อยๆ ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้หลินจื้อหย่วนทีละนิดๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก ซุนเก๋อซินก้าวยาวๆ เข้ามาด้านใน

ถ้าเปลี่ยนเป็นหญิงสาวคนอื่น คงตกใจจนสติแตกวิ่งหนีเตลิดไปนานแล้ว แต่หยวนเฟินเพียงแค่ถอยหลังกลับไปก้าวหนึ่งอย่างใจเย็น ชี้นิ้วไปที่หลินจื้อหย่วน “ฉันไม่ยอมปล่อยคุณไปง่ายๆ หรอก”

จากนั้นเธอก็เดินอาดๆ ส่ายอาดๆ ผ่านหน้าซุนเก๋อซินไป ทำเอาซุนเก๋อซินถึงกับทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

เมื่อหยวนเฟินเดินลับสายตาไปแล้ว ซุนเก๋อซินถึงได้ขยับเข้ามาใกล้หลินจื้อหย่วนด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ “เสี่ยวหลิน เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ฉันมาขัดจังหวะพวกเธออีกแล้วหรือเปล่า”

หลินจื้อหย่วนยิ้มขื่น “หัวหน้าซุนครับ คุณก็เห็นแล้วนี่ครับ”

ซุนเก๋อซินเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง “ได้ยินมาตั้งนานแล้วว่าลูกสาวบ้านตระกูลหยวนคนนี้ฝึกกีฬามาตั้งแต่เด็ก ทำตัวเหมือนทอมบอย วันนี้ได้มาเห็นกับตาตัวเอง สมคำร่ำลือจริงๆ ดุเดือดไม่เบาเลยนะ!”

พูดจบ ซุนเก๋อซินก็ตบหน้าผากตัวเองดังฉาด “เกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย เสี่ยวหลิน บริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นยื่นหนังสือประท้วงพวกเราอย่างเป็นทางการแล้วนะ”

สีหน้าของหลินจื้อหย่วนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที “การที่พวกเขามีปฏิกิริยาตอบโต้แบบนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติครับ ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็ได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปกับการสำรวจข้อมูลเบื้องต้นเป็นอย่างมาก จู่ๆ เก๋อกังก็ออกมาประกาศว่าจะเปิดประมูลสาธารณะแบบนี้ พวกเขาคงรับไม่ได้เป็นธรรมดาครับ”

“เมื่อวานนี้ ซาโต้ ชูอิจิโร่ โทรหาฉัน บอกว่าวันนี้เขาจะมาที่บริษัทการค้าระหว่างประเทศ เสี่ยวหลิน เธอต้องเตรียมตัวรับมือให้ดีนะ ท้ายที่สุดแล้ว ในหมู่พวกเรา ก็มีแค่เธอคนเดียวที่เคยเจรจากับคนตงซางมาก่อน”

“วางใจเถอะครับหัวหน้าซุน การเปิดประมูลสาธารณะถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติทั่วไปของบริษัทใหญ่ๆ ในประเทศตะวันตกที่พัฒนาแล้ว บริษัทซาโต้ประท้วงไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ สิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่ก็แค่การเรียกร้องความสนใจเท่านั้น ถ้าพวกเขาไม่มาก็แล้วไป แต่ถ้ามาเมื่อไหร่ ผมจะทำให้พวกเขาเถียงไม่ออกจนต้องหุบปากไปเองเลยครับ” หลินจื้อหย่วนตบหน้าอกรับประกันให้ซุนเก๋อซินสบายใจ

เวลาแปดโมงตรง รถเก๋งสองคันแล่นเข้ามาจอดในลานกว้างของบริษัทการค้าระหว่างประเทศตรงเวลาเป๊ะ

ซาโต้ ชูอิจิโร่ นำทีมผู้ใต้บังคับบัญชาเดินอาดๆ เข้ามาในอาคารสำนักงานด้วยท่าทีขึงขังดุดัน

ไม่นานนัก ทีมเจรจาของทั้งสองฝ่ายก็นั่งแบ่งฝั่งกันในห้องประชุม

ฝั่งเก๋อกังมีป๋ายซู่กวง ซุนเก๋อซิน และหลินจื้อหย่วน

ส่วนฝั่งบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นประกอบด้วยประธานบริษัท ซาโต้ ชูอิจิโร่, หัวหน้าวิศวกร ทานากะ จิโร่ และล่ามสาว อาโออิ รัน

ไม่ได้เจอกันมาพักใหญ่ หลินจื้อหย่วนสังเกตเห็นว่ารอยแผลบนใบหน้าของอาโออิ รัน หายดีเป็นปลิดทิ้งแล้ว เธอกลับมาเป็นสาวสวยน่ารักคนเดิมอีกครั้ง

เนื่องจากสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย ทั้งสองคนจึงไม่ได้ทักทายกัน ทำเพียงแค่สบตากันชั่วครู่เท่านั้น

หลินจื้อหย่วนมองออกว่าอาโออิ รัน มีท่าทีอมทุกข์อมโศก บางทีเธอคงคิดว่าการเจรจาในครั้งนี้จะต้องยากลำบากมากแน่ๆ!

และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่การเจรจาเริ่มต้นขึ้น ซาโต้ ชูอิจิโร่ ก็เปิดฉากโจมตีทันที เขาตะคอกใส่ทีมเก๋อกังเสียงดังลั่น ประณามว่าเก๋อกังไม่รักษาคำพูดและผิดสัญญา “บริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นของเรายอมสละเวลาและกำลังคนไปตั้งมากมาย เพื่อทำการสำรวจและรวบรวมข้อมูลเบื้องต้นของเก๋อกังอย่างละเอียด แต่พวกคุณกลับประกาศเปิดประมูลสาธารณะโดยพลการ ไม่ยอมแจ้งให้เราทราบล่วงหน้าเลยแม้แต่น้อย การกระทำเช่นนี้ถือเป็นการไม่ให้เกียรติบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นอย่างยิ่ง เราไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างเด็ดขาด”

อาโออิ รัน แปลคำพูดของซาโต้ ชูอิจิโร่ ให้ฟังอย่างนุ่มนวล ป๋ายซู่กวงเหลือบมองหลินจื้อหย่วน นี่คือสิ่งที่พวกเขาตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ ว่าในการเจรจากับบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่น หลินจื้อหย่วนจะเป็นแกนนำหลัก

จากผลงานอันยอดเยี่ยมที่หลินจื้อหย่วนเคยแสดงให้เห็นก่อนหน้านี้ ทำให้ตอนนี้ทั้งป๋ายซู่กวงและซุนเก๋อซินต่างก็เชื่อมั่นในตัวหลินจื้อหย่วนเป็นอย่างมาก

เมื่อเผชิญหน้ากับเสียงคำรามของซาโต้ ชูอิจิโร่ หลินจื้อหย่วนกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขาแบมือทั้งสองข้างออกอย่างใจเย็น “ท่านประธานซาโต้ครับ รูปแบบการเปิดประมูลสาธารณะแบบนี้ ถือเป็นเรื่องปกติวิสัยที่ทำกันเป็นประจำในประเทศตะวันตกที่พัฒนาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการจัดซื้อวัตถุดิบหรือการประมูลโครงการก่อสร้างของรัฐบาล ก็มีการนำรูปแบบนี้มาใช้ในหลายๆ ภาคส่วนแล้วครับ ผมเชื่อว่าบริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นเองก็ต้องเคยใช้วิธีนี้เพื่อลดต้นทุนการจัดซื้อของบริษัทเช่นกัน ดังนั้น ผมจึงไม่เข้าใจจริงๆ ครับว่า ท่านประธานซาโต้จะมาโกรธเคืองพวกเราด้วยเรื่องอะไร”

ท่าทีหยิ่งผยองของซาโต้ ชูอิจิโร่ ถูกหลินจื้อหย่วนตอกกลับจนหน้าหงาย แต่เขาก็รีบหาช่องทางตอบโต้กลับมาอย่างรวดเร็ว “คุณหลินครับ การที่บริษัทซาโต้คอร์ปอเรชั่นเดินทางมายังเมืองเก๋ออันในครั้งนี้ ก็เพราะได้รับคำเชิญจากทางเก๋อกัง และด้วยเหตุนี้ เราจึงได้ทุ่มเททั้งกำลังคน ทรัพยากร และเวลาไปเป็นจำนวนมาก เพื่อดำเนินการสำรวจข้อมูลเบื้องต้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน หากทางเก๋อกังยังคงยืนกรานที่จะใช้วิธีการเปิดประมูลสาธารณะเช่นนี้ ผมขอเรียกร้องให้ทางเก๋อกังชดใช้ค่าเสียหายให้กับเราด้วยครับ”

แววตาของหลินจื้อหย่วนเริ่มแข็งกร้าวขึ้นมาทันที “ท่านประธานซาโต้ครับ ยังจำคำพูดที่ผมเคยบอกกับคุณชิบุยะ เฮตะ อดีตหัวหน้าวิศวกรของพวกคุณตอนอยู่ที่โรงงานเหล็กฮู่กังได้ไหมครับ การที่พวกคุณมาทำธุรกิจที่นี่ พวกเรายินดีต้อนรับเสมอครับ แต่ทุกอย่างต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานของความเท่าเทียมกันทั้งสองฝ่าย การสำรวจข้อมูลเบื้องต้นที่พวกคุณอ้างถึง ก็เพื่อผลประโยชน์ของพวกคุณเองไม่ใช่เหรอครับ หรือคุณจะบอกว่าพวกคุณตั้งใจจะนำผลการสำรวจเหล่านั้นมามอบให้เก๋อกังใช้งานฟรีๆ อย่างนั้นเหรอครับ”

สายตาของหลินจื้อหย่วนคมกริบราวกับใบมีด จ้องเขม็งไปที่ซาโต้ ชูอิจิโร่ “ท่านประธานซาโต้ครับ ผมกล้ายืนยันได้เลยว่า ถ้าหากตอนนี้คนที่กำลังเจรจาธุรกิจกับคุณอยู่ เป็นบริษัทจากประเทศฮวาฉี คุณคงไม่มีความกล้าพอที่จะเอ่ยประโยคเมื่อสักครู่นี้ออกมาหรอก ที่คุณกล้าพูดแบบนี้ ก็เพราะเห็นว่าพวกเราไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องนี้มาก่อน เลยคิดจะฉวยโอกาสข่มเหงรังแกกันใช่ไหมล่ะครับ”

ซาโต้ ชูอิจิโร่ ถึงกับเหงื่อตกในทันที