บทที่ 102 คุณอาสุดห้าวของผม

หลังจากได้ยินคำพูดของเลวิน คาร์เตอร์ก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าหมอนี่ไม่ได้โม้จริงๆ และในทำนองเดียวกันที่คุณปู่ของคาร์เตอร์บอกว่าจะให้คุณอาทั้งสองคนพาเขาไปล่าสัตว์ ก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเช่นกัน!

ตามคำพูดของคุณปู่ ในฐานะลูกผู้ชายชาวเท็กซัส... อืม... ลูกหลานชาวเท็กซัสก็ถือว่าเป็นชาวเท็กซัสเหมือนกันนั่นแหละ คาร์เตอร์ผอมบางเกินไป เขาควรจะแข็งแรงและแมนกว่านี้! และคำว่า 'ลูกผู้ชาย' ในสายตาของชาวเท็กซัสรุ่นเก๋า ก็คือคนที่ 'ดื่มเหล้าที่แรงที่สุด ขี่วัวกระทิงที่พยศที่สุด' ไม่ก็สามารถบุกป่าฝ่าดงไปล่าสัตว์ที่คนทั่วไปหาล่าไม่ได้

พอลองเอาหุ่นบางๆ ของตัวเองไปเทียบกับกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ของคุณอาโอนีแล้ว คาร์เตอร์ก็ตัดสินใจเลือกอย่างหลังโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาไม่อยากให้รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาของตัวเองต้องมาจบลงด้วยการเป็นคนพิการแขนขาขาด หรือฟันหน้าหลอเหมือนคุณอาโอนีหรอกนะ...

และในวันรุ่งขึ้นหลังจากที่คาร์เตอร์ตอบตกลงไปล่าสัตว์ คุณอาทั้งสองคนพร้อมด้วยเลวินก็รีบพาคาร์เตอร์กระโดดขึ้นรถกระบะดอดจ์แล้วออกเดินทางทันที หลังจากเดินทางมาเกือบครึ่งวัน ทุกคนก็มาถึงเขตล่าสัตว์ในป่าเขาทางตะวันตกของเท็กซัส ซึ่งอยู่ติดกับรัฐนิวเม็กซิโก

ช่วงบ่ายหลังจากแวะพักผ่อนที่โรงแรมในเมืองใกล้ๆ เขตล่าสัตว์ พอฟ้าเริ่มมืด ทั้งกลุ่มก็ขับรถลึกเข้าไปในเขตล่าสัตว์ ท่ามกลางป่าเขาอันกว้างใหญ่และมืดมิด คาร์เตอร์เห็นคุณอาวิคเตอร์หยิบนกหวีดรูปร่างคล้ายระเบิดมือขึ้นมาเป่าเป็นจังหวะแปลกๆ เสียง 'ฮืดๆ' ดังขึ้น ไม่นานก็มีเสียงตอบรับดังมาจากป่าไกลๆ...