บทที่ 101 กลับบ้านเกิด

บ้านของคุณปู่ของคาร์เตอร์ตั้งอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่ชื่อว่าเกรปไวน์ ในรัฐเท็กซัส หรือจะเรียกว่าเป็นเมืองชนบทก็น่าจะเหมาะสมกว่า เพราะเกรปไวน์ในยุคนี้มีประชากรไม่ถึงสี่หมื่นคนด้วยซ้ำ อยู่ห่างจากดัลลัส ซึ่งเป็นเมืองใหญ่อันดับสามของเท็กซัสเพียง 33 กิโลเมตร และมีทำเลที่ตั้งใกล้กับรัฐมิสซิสซิปปีทางทิศตะวันออกมาก

แน่นอนว่าคำว่า 'ใกล้มาก' นี้ เป็นเพียงการเปรียบเทียบกับเมืองส่วนใหญ่ในเท็กซัสเท่านั้น ในฐานะรัฐที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสองของอเมริกา หากวัดจากระยะทางจริงๆ แม้จะข้ามพรมแดนรัฐมิสซิสซิปปีและเท็กซัสมาแล้ว การจะขับรถมาถึงเกรปไวน์ที่อยู่ทางตอนเหนือของเทือกเขาสีดาร์ ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าถึงหกชั่วโมง

คาร์เตอร์คิดว่าเวลาขนาดนี้เพียงพอให้เขาปรับอารมณ์ให้เข้าที่เข้าทางได้สบายๆ ไม่จำเป็นต้องมาคอยเตือนตัวเองให้รีบร้อนเลย แต่พอลองคิดดู เจนนี่และคนอื่นๆ ก็ไม่ได้กลับบ้านเกิดที่เท็กซัสมาสามปีกว่าแล้ว การจะมีความรู้สึกตื่นเต้น ประหม่า หรือกังวลใจเมื่อใกล้ถึงบ้านเกิด ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้...

"เอาล่ะ ผมเชื่อว่าแม่สามารถแบ่งเวลาให้ทั้งครอบครัวและงานได้อย่างลงตัวแน่นอน จริงสิเจนนี่ เดี๋ยวเราแวะไปซื้อเสื้อผ้ากันหนาวให้คุณปู่คุณย่าที่ดัลลัสกันดีไหม? ระหว่างทางผมคิดดูแล้ว ไม่ได้กลับไปเยี่ยมพวกท่านตั้งหลายปี ควรจะทำตามที่แม่บอก ซื้อของขวัญไปฝากเป็นการแสดงน้ำใจสักหน่อย"

"เสื้อผ้าเหรอ... แม่ยังจำไซส์เสื้อผ้าของคุณปู่คุณย่าได้ไหมครับ?"