บทที่ 100 ความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของตลาด

"เจนนี่ ผมไปโรงเรียนก่อนนะ!"

"ไปเถอะๆ เมื่อวานแม่โทรไปหาคุณปู่ของลูกแล้วนะ เดี๋ยวพอลูกปิดเทอม เราจะกลับไปที่เท็กซัสกัน เมลิสกับแอนนาก็จะไปด้วย"

"ดีเลยครับ งั้นตอนบ่ายผมเอารถไปเช็กระยะ แล้วก็เปลี่ยนยางเลยดีกว่า"

หลังจากกลับมาจากแอตแลนตา ก็ใกล้จะถึงช่วงปิดเทอมฤดูหนาวแล้ว วันคริสต์มาสก็เหมือนกับวันตรุษจีนของฝรั่งนั่นแหละ ปกติจะเริ่มหยุดกันตั้งแต่ช่วงก่อนกลางเดือนธันวาคม แล้วช่วงวันหยุดขอบคุณพระเจ้าก็เพิ่งจะผ่านพ้นไปเมื่อปลายเดือนพฤศจิกายน หมายความว่ามาโรงเรียนได้ไม่ถึงครึ่งเดือน ก็จะได้หยุดยาวอีกแล้ว

ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าเจนนี่โทรไปคุยกับคุณปู่ที่เท็กซัส และนัดแนะเรื่องไป 'ฉลองปีใหม่' ด้วยกันเรียบร้อยแล้ว คาร์เตอร์ก็ต้องเตรียมตัวล่วงหน้าสักหน่อย

"มีอะไรต้องซื้อไปฝากคุณปู่คุณย่าไหมครับ?"

คาร์เตอร์ถามขณะกำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่ตรงโถงทางเดิน

"ไม่ต้องหรอกจ้ะ ทุกอย่างโอเคหมด คุณปู่ลูกน่ะ พอรู้ว่าลูกจะกลับไปก็ดีใจใหญ่เลย ท่านบอกว่าพอลูกไปถึง จะให้คุณอาสองคนพาลูกไปล่าสัตว์ ล่าหมูป่ากลับมาสักตัว แล้วจะย่างให้ลูกกิน... เผลอๆ ป่านนี้คุณปู่คงเข้าเมืองไปซื้อซอสหมักเนื้อแล้วล่ะมั้ง"

เจนนี่หัวเราะเบาๆ เดินเข้ามาสวมกอดคาร์เตอร์ เธอมองดูลูกชายที่โตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้วด้วยความภาคภูมิใจ

"ถ้าคุณปู่ได้เห็นลูกในวันนี้ ท่านจะต้องตกใจแน่ๆ เลยล่ะ คราวก่อนที่ไป ลูกยังงอแงขอขี่ม้าตัวใหญ่ๆ อยู่เลย แต่ตอนนี้ ลูกโตพอที่จะรับผิดชอบงานใหญ่ๆ ได้แล้ว..."

"ตอนนี้ผมต้องขี่ม้าตัวนั้นได้แน่ๆ ครับ ฮ่าๆๆ เอาล่ะ ผมไปก่อนนะครับ!"

ในความทรงจำของแบล็กคนลูก ที่ฟาร์มของคุณปู่มีม้าตัวใหญ่มากชื่อว่าเจเน็ต เป็นม้าพันธุ์อะไรก็จำไม่ได้แล้ว แต่ในความทรงจำตอนนั้น คาร์เตอร์เพิ่งจะอายุ 13 ปี แค่จะปีนขึ้นหลังม้ายังลำบากเลย ต้องให้คุณปู่ช่วยพยุงถึงจะขึ้นไปได้

คาร์เตอร์บอกลาเจนนี่แล้วก็มุ่งหน้าไปโรงเรียน การกลับมาเรียนครั้งนี้ ใกล้จะถึงสัปดาห์สอบแล้ว การเดินเรียนแบบเดิมๆ ก็ดูจะไม่มีประโยชน์อะไร คาร์เตอร์จึงกลับมานั่งเรียนในห้องของตัวเองอย่างว่าง่าย และเริ่มทบทวนเนื้อหาที่จะใช้สอบในเทอมนี้

เวลาสองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตในรั้วโรงเรียนยังคงเรียบง่ายเหมือนเดิม หากจะให้เทียบกับเมื่อก่อน นอกจากการที่มีลิโคริส เจ้าหญิงเอลฟ์จอมเจ้าเล่ห์ แวะเวียนมาก่อกวนบ้างเป็นครั้งคราว นอกนั้นก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ส่วนความสัมพันธ์กับลิโคริสนั้น คืนนั้นที่แอตแลนตา คาร์เตอร์ก็สามารถควบคุมท่อนล่างของตัวเองไว้ได้ในที่สุด

ส่วนเหตุผลที่ไม่มีความคืบหน้าอะไรไปมากกว่านั้น... หนึ่งคือ คาร์เตอร์กลัวจะโดนตามตื๊อ สองคือ คาร์เตอร์กลัวจะติดเชื้อเอชไอวี...

ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่า ตอนนี้เพิ่งจะปี 79 อีกตั้งสองปีกว่าจะพบผู้ติดเชื้อเอชไอวีรายแรกในปี 81 และต้องรออีกตั้งเจ็ดแปดปีกว่าเรแกนจะออกมากล่าวสุนทรพจน์และจัดการกับปัญหาการแพร่ระบาดของเอชไอวีอย่างเป็นทางการ

ในสภาพแวดล้อมที่เรื่องพรรค์นี้ดูจะเป็น 'ความสุข' ที่อันตรายซะขนาดนี้ การจะมีชีวิตยืนยาวมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย...

ส่วนเรื่องนอกโรงเรียน นอกจากวันที่ 2 ธันวาคมที่เขาลางานไปซาวันนาห์หนึ่งวันแล้ว เรื่องที่คาร์เตอร์ให้ความสนใจมากที่สุดย่อมหนีไม่พ้นแนวโน้มราคาทองคำ โชคดีที่ทองคำไม่ได้ราคาพุ่งแรงเหมือนโลหะเงิน ภายใต้ร่มเงาของโลหะเงินที่กำลังเป็นที่จับตามอง จูเลียนก็สามารถกว้านซื้อสัญญาซื้อขายล่วงหน้าทองคำจำนวนมากได้สำเร็จ

ตอนที่สรุปยอดเมื่อสัปดาห์ก่อน คาร์เตอร์ถึงกับตะลึงกับอัตราทด (Leverage) อันน่าทึ่งของตลาดซื้อขายล่วงหน้า...

ในสถานการณ์ปกติ ถ้าซื้อทองคำแท่ง ด้วยเงิน 3,200,000 ดอลลาร์ ในราคาทองคำ 534 ดอลลาร์ต่อออนซ์ ก็จะซื้อทองคำได้ประมาณ 5,992 ออนซ์ แต่การซื้อสัญญาซื้อขายล่วงหน้า... โดยเฉพาะในยุคที่กฎเกณฑ์ยังไม่เข้มงวดเท่าไหร่นัก...

สัญญาซื้อขายล่วงหน้าทองคำ 1 สัญญา ซึ่งมีปริมาณ 100 ออนซ์ กลับใช้เงินวางประกันเพียง 1,000 ดอลลาร์เท่านั้น เมื่อเทียบกับมูลค่าของสัญญา (ราคาทองคำในตลาดปัจจุบันคูณด้วยปริมาณในสัญญา) สัดส่วนเงินวางประกันนี้ไม่ถึง 2% ด้วยซ้ำ คิดเป็นประมาณ 1.8% เท่านั้น ซึ่งเมื่อเทียบกับเงินวางประกัน 8% ที่ตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้กำหนดในอนาคต ถือว่าน้อยกว่ากันกว่าสี่เท่าเลยทีเดียว

หลังจากหักค่าใช้จ่ายในการซื้อสัญญา ค่าธรรมเนียม และเงินวางประกันสัญญาละหนึ่งพันดอลลาร์แล้ว จูเลียนก็คำนวณตัวเลขให้คาร์เตอร์

จากเงินลงทุน 3,200,000 ดอลลาร์ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกจับตามองจากคณะกรรมาธิการการซื้อขายสินค้าโภคภัณฑ์ และเพื่อเป็นการควบคุมความเสี่ยงในระดับหนึ่ง จูเลียนจึงใช้เงินเพียง 1,800,000 ดอลลาร์ในการเปิดสัญญาซื้อขายล่วงหน้าทองคำใหม่ โดยมีกำหนดส่งมอบในอีกหกเดือนข้างหน้า ที่ราคา 534 ดอลลาร์ต่อออนซ์ ลำพังแค่มูลค่าของสัญญาใหม่ที่เปิดขึ้น ก็สูงถึง 96,120,000 ดอลลาร์แล้ว

เมื่อเทียบกับเงินต้น 1,800,000 ดอลลาร์ เท่ากับว่าใช้อัตราทดสูงถึง 53.4 เท่า ส่วนเงินอีก 1,400,000 ดอลลาร์ที่เหลือ ถูกนำไปใช้ซื้อสัญญาที่หมุนเวียนอยู่ในตลาด ซึ่งสัญญาเหล่านี้มีกำหนดส่งมอบอย่างน้อยอีกสามเดือนข้างหน้า แม้ราคาซื้อสัญญาเหล่านี้จะปรับตัวสูงขึ้นตามราคาทองคำ แต่ราคาที่ตกลงกันไว้ในสัญญาก็ยังต่ำกว่าสัญญาใหม่ที่คาร์เตอร์เพิ่งเปิดมาก

โดยส่วนใหญ่อยู่ที่ราคาประมาณ 200 ถึง 300 ดอลลาร์ต่อออนซ์ ในแง่ของการปล่อยของ สัญญาที่เปิดไว้ก่อนและหมุนเวียนอยู่ในตลาดเหล่านี้ จะปล่อยของได้ง่ายกว่าสัญญาที่เพิ่งเปิดใหม่มากนัก จึงไม่ต้องกังวลมากนัก ต่อให้ปล่อยของไม่ทันเวลา ก็สามารถหาทางปล่อยออกไปได้อย่างแน่นอน แม้จะขาดทุนก็คงไม่มากนัก และสำหรับคาร์เตอร์ในตอนนี้ การขาดทุนเพียงเล็กน้อย ย่อมไม่ส่งผลกระทบอะไรร้ายแรง

แต่สำหรับสัญญาที่เพิ่งเปิดใหม่นี่สิ มันคนละเรื่องกันเลย!

ถ้าเล่นพลาด ปล่อยของไม่ทัน ราคาปิดสัญญาที่สูงลิ่วขนาดนี้แทบจะหมดสิทธิ์หาคนมารับช่วงต่อได้เลย และเมื่อถึงวันกำหนดส่งมอบ คาร์เตอร์จะไปหาเงินตั้งเก้าสิบหกล้านกว่าดอลลาร์มาจากไหน? ต่อให้กองทุนมาเจลลันหรือกองทุนควอนตัมจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางปั้นเงินเจ็ดล้านกว่าให้กลายเป็นเก้าสิบกว่าล้านได้ภายในปีเดียวหรอก...

อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ว่า ตรรกะเบื้องหลังการลงทุนทองคำของคาร์เตอร์คืออะไร ในทางปฏิบัติ คาร์เตอร์ย่อมยึดหลัก 'อัตราเงินเฟ้อส่งผลต่อราคาทองคำ' เป็นเกณฑ์ ในขณะที่เฝ้าจับตาดูความผันผวนของราคาทองคำ เขาก็ยังคอยติดตามการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยนโยบายของธนาคารกลางสหรัฐอย่างใกล้ชิด

อัตราดอกเบี้ยขึ้น อัตราเงินเฟ้อก็ลด ราคาทองคำก็ร่วง อัตราดอกเบี้ยลง อัตราเงินเฟ้อก็พุ่ง ราคาทองคำก็ขึ้น ตรรกะมันเรียบง่ายแบบนี้แหละ แต่ธนาคารกลางสหรัฐในช่วงนี้กลับทำตัวเหมือนคนผีเข้าผีออก...

อัตราคิดลดของธนาคารกลางเปลี่ยนวันละสามเวลา เดี๋ยวก็ 10% เดี๋ยวก็พุ่งพรวดไป 12%, 13% พอคาร์เตอร์ตกใจเตรียมจะเทขายสัญญาซื้อขายล่วงหน้าทองคำ มันก็ดันร่วงกลับลงมาแถวๆ 10% อีก ถึงแม้ความผันผวนของอัตราดอกเบี้ยนโยบายจะไม่รุนแรงเท่าอัตราคิดลด แต่ภาพรวมก็แทบไม่ต่างกันเลย...

การที่อัตราคิดลดและอัตราดอกเบี้ยนโยบายขึ้นๆ ลงๆ แบบนี้ ทำเอาคาร์เตอร์เหนื่อยใจสุดๆ หัวใจดวงน้อยๆ ของเขาค่อยๆ เติบโตขึ้นท่ามกลางความตกใจจากความผันผวนขึ้นลงอย่างรุนแรงแบบนี้แหละ

เมื่อถึงวันที่ต้องเดินทางไปเท็กซัส อัตราดอกเบี้ยนโยบายที่เคยผันผวนก็เริ่มทรงตัวอยู่ที่ประมาณ 11% เมื่อเทียบกับค่าเฉลี่ยก่อนหน้านี้ที่อยู่ราวๆ 10% การที่อัตราดอกเบี้ยนโยบายทรงตัวอยู่ที่ 11% ก็ถือว่าปรับตัวสูงขึ้นแล้ว

ตามตรรกะของคาร์เตอร์ ตอนนี้ราคาทองคำน่าจะเสี่ยงที่จะร่วงลงแล้ว เป็นจังหวะที่ควรเทขายสัญญาในมือได้แล้ว แต่เรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น ราคาทองคำในตอนนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ลดลง แต่กลับพุ่งทะยานไปถึง 573 ดอลลาร์แล้วด้วยซ้ำ แถมยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก และดูเหมือนว่ากำลังจะพุ่งทะลุ 600 ดอลลาร์ไปอีกด้วยซ้ำ

ความผันผวนที่แปลกประหลาดและสวนทางกับตรรกะอย่างสิ้นเชิง ทำให้คาร์เตอร์มีสีหน้าเคร่งเครียดตลอดทาง ไม่มีวี่แววของความตื่นเต้นที่จะได้เจอญาติพี่น้องที่ไม่ได้เจอกันมานานกว่าสามปีเลยแม้แต่น้อย

"คาร์เตอร์ ลูกยังมีเรื่องอะไรที่ยังจัดการไม่เสร็จอีกเหรอ? เห็นหน้านิ่วคิ้วขมวดมาตลอดทางเลย ก่อนหน้านี้แม่ไม่เคยว่าลูกหรอกนะ เพราะตอนนี้ลูกมีธุรกิจเป็นของตัวเองแล้ว การจะมีความเครียดบ้างก็เป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนี้เราใกล้จะถึงเท็กซัสแล้วนะ ขืนลูกยังทำหน้าแบบนี้ ถ้าคุณปู่มาเห็นเข้า ท่านจะเสียใจเอานะ ท่านคงคิดว่าลูกไม่อยากมาหาท่านแน่ๆ เลย!"

"ไม่ใช่นะครับเจนนี่ ไม่เกี่ยวกับคุณปู่หรอก วางใจเถอะครับ พอไปถึงบ้านคุณปู่ ผมจะปรับอารมณ์ให้ดีขึ้น ตอนนี้ผมไม่ได้มีเรื่องร้ายแรงอะไรหรอก แค่มีเรื่องบางเรื่องที่ผมกังวลและก็สงสัยอยู่นิดหน่อยน่ะครับ..."