บทที่ 99 อย่าเล่นแบบนี้นะเว้ย

แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องเป็นการลดเงินเดือนเสมอไปถึงจะเกิดผลกระทบแบบนี้ การที่ราคาสินค้าอุปโภคบริโภคที่จำเป็นสูงขึ้น ก็ทำให้สัดส่วนเงินที่ผู้คนจะนำไปใช้จ่ายกับภาคบริการอย่างผับบาร์ลดลงได้เช่นกัน และส่งผลให้เมื่อต้องเผชิญกับเหล้าที่ราคาค่อนข้างแพง ผู้คนก็จะไม่กล้าจับจ่ายใช้สอย

แต่สถานการณ์แบบนี้ จะว่าไปก็ถือเป็นการลดเงินเดือนเหมือนกันนั่นแหละ...

เพราะถึงแม้ราคาสินค้าจะสูงขึ้น แต่รายได้เท่าเดิม แล้วมันต่างอะไรกับการลดเงินเดือนตรงๆ ล่ะ? อำนาจการซื้อของรายได้ อย่างพวกเงินเดือน ลดลง ก็มีผลลัพธ์ไม่ต่างอะไรกับการลดมาตรฐานเงินเดือนโดยตรงหรอก ชีวิตมีแต่จะอยู่ยากขึ้นเรื่อยๆ...

การว่างงาน คาร์เตอร์เห็นแล้ว! การลดเงินเดือน คาร์เตอร์ก็เห็นแล้วเหมือนกัน!

ปรากฏการณ์ทางสังคมที่พบบ่อยที่สุดสองอย่างในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ได้ทยอยปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา สิ่งนี้ทำให้ความกังวลในใจของคาร์เตอร์ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น...

คาร์เตอร์ที่เกิดในปี 1999 ในอดีต แทบจะไม่เคยสัมผัสกับชีวิตในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่เลยตลอดช่วงวัยเติบโต แม้ว่าจะเกิดวิกฤตซับไพรม์ในปี 2008 แต่ผลกระทบที่เกิดขึ้นในประเทศจีนก็ไม่ได้รุนแรงเท่าอเมริกา ประกอบกับเหตุการณ์แผ่นดินไหวในปีนั้น สำหรับคาร์เตอร์ที่อายุยังไม่ถึงสิบขวบในตอนนั้นแล้ว:

วิกฤตเศรษฐกิจเหรอ? มันคืออะไรอะ? กินได้ไหม? อ๋อ~ ต้องบริจาคเงินสินะ มาๆ ผมให้ 50

แต่หลังจากปี 2008 เป็นต้นมา การพัฒนาเศรษฐกิจของจีนก็พุ่งทะยานราวกับติดจรวด คาร์เตอร์ที่เติบโตมาในช่วงเศรษฐกิจเฟื่องฟู เมื่ออายุมากขึ้น เงินในกระเป๋าที่สามารถใช้จ่ายได้ก็มีมากขึ้นตามไปด้วย

เขารู้สึกเพียงแค่ว่าของหลายๆ อย่างราคาถูกลงเรื่อยๆ (ถ้าไม่นับรวมอสังหาริมทรัพย์นะ) อย่างเช่นตอนประถม เคเอฟซีที่ดูหรูหราหมาเห่าสุดๆ ถ้าไม่ใช่วันเกิดก็แทบจะไม่มีปัญญาไปกิน หรือไม่กล้าแม้แต่จะมอง กลับกลายเป็นเรื่องธรรมดาขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งก่อนที่จะถูกรถชนตาย... ทะลุมิติมา เคเอฟซีเหรอ? มันคืออะไรฟะ? ก็แค่ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดที่ถ้าคิดไม่ออกว่าจะกินอะไรถึงจะไปกินเพื่อความสะดวกเท่านั้นแหละ... ถ้าใครเกิดอยากจะเลี้ยงวันเกิดที่เคเอฟซีล่ะก็ รับรองว่าโดนเพื่อนล้อตายแน่...

ด้วยความที่ไม่เคยมีประสบการณ์ตรงมาก่อน ต่อให้คาร์เตอร์จะรู้ว่าช่วงต้นยุค 80 เศรษฐกิจอเมริกาจะตกต่ำมาก อัตราการว่างงานและอัตราเงินเฟ้อจะสูงปรี๊ดและรุนแรงมาก แต่ลึกๆ ในใจแล้ว เขากลับไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรมากมาย

ส่วนหนึ่งก็เพราะเขามีเงิน แต่อีกส่วนหนึ่งก็คือ คนที่ไม่เคยได้รับบาดเจ็บ มักจะมองโลกในแง่ดีเกินไปกับความเจ็บปวดที่อาจจะมาถึง แต่ภาพที่เขาเห็นกับตาในวันนี้ ทำให้คาร์เตอร์เริ่มจะมองโลกในแง่ดีไม่ออกซะแล้ว

จากที่เคยปากดีว่าจะเตรียมเงินสดสำรองไว้รับมือกับวิกฤตที่กำลังจะมาถึง แต่พอลับหลังก็เอาเงินไปลงทุนซะเกลี้ยงจนแทบไม่เหลือสักแดง ดูเหมือนว่าถึงเวลาต้องเปลี่ยนพฤติกรรมนี้แล้วสิ!

หุ้นของบริษัทที่มีศักยภาพ ต่อให้มันจะน่าดึงดูดแค่ไหน แต่นายก็ต้องอยู่รอดไปจนถึงตอนที่หุ้นพวกนั้นทำเงินได้ด้วยสิ? ขืนทำแบบนี้ต่อไป เกิดตัวเองดันมาตายเอาตอนต้นยุค 80 มันคงจะเป็นเรื่องตลกน่าดู...

ตำแหน่งผู้ทะลุมิติที่น่าอับอายที่สุด คงต้องตกเป็นของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย...

"คาร์เตอร์ นายเหม่ออะไรอีกแล้วเนี่ย? มาดื่มเร็ว! แล้วก็..."

หากไม่นับรวมเรื่องหน้าจอดิจิทัล ผับนั่งชิลในยุคนี้ก็แทบจะไม่ต่างอะไรกับผับในอนาคตเลย เผลอๆ การที่ไม่มีโทรศัพท์มือถือมากวนใจ ยังทำให้ผู้คนบนโต๊ะเหล้ามีปฏิสัมพันธ์กันมากขึ้นด้วยซ้ำ

ทุกคนเล่นเกมวงเหล้า หยอกล้อกันไปมา ท่ามกลางเสียงหัวเราะเฮฮา เหล้าหลายแก้วก็ถูกกระดกเข้าปาก ภายในเวลาไม่นาน ใบหน้าของทุกคนก็เริ่มแดงระเรื่อ

ทั้งกลุ่มขลุกอยู่ในผับจนถึงประมาณสามทุ่มถึงได้แยกย้ายกันกลับ และในตอนนั้นเอง คาร์เตอร์ก็มีอาการเมาอย่างเห็นได้ชัดแล้ว

จริงอยู่ที่เขาชอบดื่มวิสกี้ และชอบไปนั่งร้านเหล้าสไตล์โฟล์คซอง แต่ทุกครั้งเขาจะสั่งแค่แก้วเดียว และไม่เคยดื่มเกินลิมิตในวันปกติ นั่งฟังเพลงไป ดื่มเหล้าไป พอหมดแก้วก็แค่รู้สึกกรึ่มๆ กำลังดี กลับบ้านไปจะได้หลับสบาย

ขืนดื่มแบบนี้ ต่อให้ดื่มไปอีกหลายปี คออ่อนก็ยังคออ่อนอยู่วันยังค่ำ ภายใต้ความเครียดและความกังวลถึงอนาคต วิสกี้เกือบครึ่งขวดก็ไหลลงท้องของคาร์เตอร์ แม้สติจะยังพอมีอยู่ แต่คาร์เตอร์ก็เดินโซเซจนต้องให้เพื่อนผู้ชายสองคนช่วยหิ้วปีกกลับมาที่โรงแรม

หลังจากพยุงคาร์เตอร์เข้ามาในห้องและโยนลงบนเตียง เด็กหนุ่มสองคนก็แอบดีใจอยู่ลึกๆ แล้วเดินออกไป...

หึๆๆ เมาน่ะดีแล้ว เมาเป็นหมาไปเลยยิ่งดี! ปล่อยให้นายนอนห้องเดียวกับเทพธิดาของพวกเราไปเถอะ... ดูซิว่านายยังจะมีปัญญาทำเรื่องชั่วร้ายอะไรได้อีก!

ทำเรื่องชั่วร้ายเหรอ? ไม่ทำแล้วโว้ย! ไม่ทำแล้ว!

คาร์เตอร์ที่นอนแผ่หราอยู่บนเตียงรู้สึกทรมานสุดๆ ดื่มเหล้าพอประมาณน่ะช่วยให้นอนหลับสบาย แต่ถ้าดื่มมากเกินไป มันก็จะกลายเป็นนอนไม่หลับแทน...

คาร์เตอร์ที่ฤทธิ์แอลกอฮอล์กำลังพลุ่งพล่าน นอนไม่หลับเลยสักนิด แต่ความรู้สึกมึนงงในหัวก็ทำให้เขาไม่อยากจะขยับแม้แต่ปลายนิ้ว

"คาร์เตอร์ ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ มีอะไรก็เรียกฉันได้เลยนะ!"

ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือบังเอิญ ลิโคริสที่เพิ่งเดินไปล็อกประตูห้อง กลับมายืนเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ข้างเตียงที่คาร์เตอร์นอนอยู่พอดี

"อืม... ไปเถอะ..."

คาร์เตอร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า หางตาเหลือบไปเห็นผิวขาวเนียนและเส้นผมสีบลอนด์ทองวับๆ แวมๆ น้องชายของเขาก็เริ่มจะตื่นตัวขึ้นมาอย่างเงียบๆ

ไม่นาน เสียงน้ำไหลซู่ซ่าก็ดังขึ้น เสียงราวกับสายฝนกระทบใบบัวทำให้คาร์เตอร์ใจเย็นลงได้ไม่น้อย เขาค่อยๆ หลับตาลง จู่ๆ ความคิดแปลกประหลาดก็ผุดขึ้นมาในหัว เหมือนในนิยายที่เขาเคยอ่าน นักเขียนหลายคนมักจะชอบเขียนให้ตัวเอกตื่นเต้นมากขึ้นเวลาได้ยินเสียงน้ำ...

แต่ในชีวิตจริง เขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนั้นเลย

คาร์เตอร์หลับตาลงพร้อมกับปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปเรื่อยเปื่อย...

เสียงน้ำค่อยๆ เงียบลง คาร์เตอร์ที่ยังคงนอนไม่หลับก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ดัง 'ตึกๆๆ' ดังขึ้นข้างหู จากนั้น...

"คิกๆ คาร์เตอร์ คอนายอ่อนจังเลยนะ! ขนาดน้องชายฉันยังคอแข็งกว่านายอีก!"

กลิ่นหอมอ่อนๆ เป่ารดข้างหูจนทำให้เขารู้สึกจั๊กจี้ ความรู้สึกถูกกดทับก็เคลื่อนตัวไปมา...

"ตอนกลางวันตอนที่อยู่ต่อหน้าพวกนั้น ฉันรู้นะว่านายมีเรื่องที่ยังไม่ได้พูดออกมา ตอนนี้ช่วยเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?"

"เรื่องอะไร? แล้วก็... จะคุยก็คุยดีๆ ฉันขอเตือนนะ อย่ามาเล่นกับไฟ!"

ภายใต้การยั่วยวนของลิโคริส คาร์เตอร์น้อยก็ผงาดขึ้นมาอย่างไม่อาจหยุดยั้งได้แล้ว ถ้ายังทนไหวอีก ก็คงจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้าสุดๆ แล้วล่ะ...

แต่สติสัมปชัญญะที่ยังหลงเหลืออยู่ของคาร์เตอร์ก็ยังคงเตือนสติคาร์เตอร์คนพี่ว่า: อย่าเล่นแบบนี้นะเว้ย!!

ยังไม่ได้ตกลงราคากันเลย ขืนไปทำเรื่องอย่างว่า อนาคตอาจจะต้องชดใช้ด้วยอะไรก็ไม่รู้!

"ฮิฮิ เป็นอะไรไปเหรอ?"

เมื่อเห็นท่าทีลำบากใจของคาร์เตอร์ ลิโคริสก็เพิ่มระดับความยั่วยวนทันที แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่ลืมเรื่องสำคัญที่เกี่ยวกับอนาคตของตัวเอง:

"ก็เรื่องที่นายแนะนำให้พวกเราเรียนมหาวิทยาลัย แล้วก็เรื่องที่ปีหน้าจะหางานยากไง นาย... นายไปรู้อะไรมาใช่ไหม? จากเพื่อนที่อยู่นิวยอร์กคนนั้น..."

"ก็พอจะรู้อะไรมาบ้าง หรือจะบอกว่าพวกเราคาดการณ์อนาคตในแง่ลบกันน่ะ... แล้วก็ เอาขาของเธอลงไปเดี๋ยวนี้นะ! ฉันไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ จะบอกให้!"

โธ่เว้ย ถ้าเธอคิดจะทำอะไรจริงๆ ก็รีบๆ เสนอราคามาสิ!

ต่อให้จะโก่งราคาก็ยังดีกว่าโดนจับคลุมถุงชนนะโว้ย...

"ฮิฮิ..."