บทที่ 98 วิสกี้ที่ไม่ขายแยกแก้ว

หลังจากเดินเล่นไปตามท้องถนนในแอตแลนตาเป็นเพื่อนทุกคน และแวะเข้าไปสอบถามตามร้านค้าที่มีป้ายประกาศรับสมัครงานอยู่สองสามแห่ง ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง

"นี่ คืนนี้พวกเราไปเที่ยวไนต์คลับกันไหม? กลับโรงแรมเร็วขนาดนี้ ก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่ดี"

บนโต๊ะอาหารมื้อค่ำ เด็กหนุ่มคนหนึ่งวางมีดกับส้อมลง แล้วเสนอขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น เด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาในเมืองใหญ่อย่างแอตแลนตา ก็ไม่ต่างอะไรกับคนบ้านนอกเข้ากรุง ย่อมไม่อยากจะปล่อยเวลาอันมีค่าให้เสียเปล่าไปกับการนั่งเหงาหงอยอยู่ในห้องพักโรงแรม

ถ้าจะให้หาข้อแตกต่าง ก็คงเป็นตรงที่พวกเขาสามารถปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตในแอตแลนตาได้เร็วกว่า และสำหรับวัยรุ่นแล้ว แอลกอฮอล์และฮอร์โมนในไนต์คลับ คือสิ่งที่พวกเขาปรารถนา

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ยังมีเพื่อนสาวมาด้วย การจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินเพื่อนหลังจากเที่ยวเล่นสนุกสนานกัน ในอเมริกายุคนี้ ถือเป็นเรื่องที่ปกติและธรรมดาเอามากๆ

ส่วนลิโคริสคงไม่ต้องหวังแล้ว จากพฤติกรรมตลอดทั้งวันที่ผ่านมาของเธอ ใครๆ ก็ดูออกว่าผู้หญิงคนนี้ล็อกเป้าไปที่คาร์เตอร์แล้ว แต่ถึงจะไม่มีลิโคริส ก็ยังมีเพื่อนสาวคนอื่นๆ อีกไม่ใช่หรือ?

ผู้หญิงที่เข้าทีมเชียร์ลีดเดอร์ในยุคนี้ได้ เรื่องหน้าตาไม่ต้องพูดถึง แต่อย่างน้อยรูปร่างก็ต้องผ่านเกณฑ์แน่นอน! เพราะพวกนักกีฬาบ้าพลังในทีมของโรงเรียน ก็คงไม่อยากเห็นพวก 'อ้วนเตี้ย' ขึ้นมาเต้นยั่วยวนตอนพักครึ่งหรอกนะ แบบนั้นมันน่าขายหน้าจะตายไป...

"ไนต์คลับเหรอ? เราซื้อเหล้าได้ด้วยเหรอ?"

คาร์เตอร์ได้ยินแล้วก็แอบตกใจ ไม่ใช่ว่าอเมริกามีกฎหมายห้ามคนอายุต่ำกว่า 21 ปีดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หรอกเหรอ? เวลาซื้อเหล้าก็ต้องตรวจบัตรประชาชนไม่ใช่หรือไง?

จริงอยู่ที่เขาก็เคยดื่มเหล้ามาก่อน แต่ครั้งหนึ่งคือที่ร้านอาหารเสฉวน ซึ่งเป็นเหล้าที่เจ้าของร้านหมักเอง ไม่ได้ขึ้นทะเบียนกับสำนักงานควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ยาสูบ อาวุธปืน และวัตถุระเบิดด้วยซ้ำ ปกติก็ไม่มีใครมาตรวจเรื่องพวกนี้หรอก ส่วนอีกครั้งก็คือที่อู่ซ่อมรถของทริฟาลี แต่นั่นเขาก็ไม่ได้เป็นคนไปซื้อเองสักหน่อยใช่ไหมล่ะ?

พอได้ยินเด็กหนุ่มคนนี้เสนอว่าให้ไปเที่ยวไนต์คลับด้วยความตื่นเต้น คาร์เตอร์ก็เลยอึ้งไปนิดๆ หรือว่าวันนี้เขาจะได้เห็นวัยรุ่นอเมริกันแอบขโมยบัตรประชาชนคนอื่นไปซื้อเหล้ากันนะ?

"ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ตอนนี้ไม่มีกฎหมายห้ามขายสุราแล้วนะ นี่มันไม่ใช่ยุค 20 หรือ 30 สักหน่อย พวกนายคิดว่าไง อยากไปไหมล่ะ?"

เด็กหนุ่มตอบกลับคาร์เตอร์ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะจ้องมองคาร์เตอร์เขม็ง ขอแค่คาร์เตอร์พยักหน้า ลิโคริสก็ต้องตามไปด้วยแน่นอน เมื่อจุดศูนย์กลางอำนาจทั้งสองคนไป คนอื่นๆ ก็คงไม่มีใครคัดค้าน

"อืม ฉันไม่มีปัญหาหรอก หาร้านที่มันเงียบๆ หน่อยก็แล้วกัน พวกดิสโก้เธคนี่ขอผ่านนะ หนวกหู!"

คาร์เตอร์ที่ชื่นชอบร้านเหล้าสไตล์โฟล์คซองมาตั้งแต่ชาติก่อน ไม่ได้คัดค้านอะไร อย่างที่เขาพูดไปเมื่อกี้นี้แหละ กลับโรงแรมเร็วไปก็ต้องไปนั่งแกร่วเปล่าๆ โมเต็ลในยุคนี้ ยิ่งเป็นโมเต็ลธรรมดาๆ แบบนี้ ไม่มีทีวีให้ดูหรอกนะ

ถ้าไม่ดูทีวี แล้วจะให้ดูลิโคริสเหรอ? เอ๊ะ... เหมือนก็ไม่เลวเหมือนกันนะ?

"ดีเลย งั้นพวกเราเช็กบิลแล้วออกเดินทางกันเถอะ!"

กำลังนึกถึงลิโคริสอยู่ ผู้หญิงคนนี้ก็พูดขึ้นมาพอดี ทุกอย่างเป็นไปตามที่เด็กหนุ่มคนนั้นคาดการณ์ไว้ ลิโคริสในตอนนี้ไม่มีทางขัดใจคาร์เตอร์แน่นอน...

ท่าทางที่เหมือนลูกหมาเชื่องๆ ของลิโคริส ทำให้เด็กหนุ่มทั้งสองคนนอกจากจะตื่นเต้นที่จะได้ไปไนต์คลับแล้ว ก็อดนึกถึงตอนที่ตัวเองเคยตามจีบลิโคริสไม่ได้ ในใจจึงเกิดความรู้สึกน้อยใจลึกๆ ขึ้นมาอีกนิด...

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ท้องฟ้าก็มืดสนิท เมื่อคาร์เตอร์และคณะเดินทางมาถึงผับนั่งชิลแห่งหนึ่ง บรรยากาศยามค่ำคืนของถนนสถานบันเทิงในแอตแลนตา ช่างดูคล้ายคลึงกับถนนเหิงซานในเซี่ยงไฮ้ ไท่กู่ชางในกว่างโจว หรือเล่าไว่ทานในหนิงโปที่คาร์เตอร์เคยไปในชาติก่อนมาก

สองข้างทางของถนนที่ไม่กว้างนัก มีป้ายไฟนีออนสว่างไสวขึ้นทีละป้าย หน้าร้านบางแห่งยังมีการใช้ท่อเหล็กหรือไม้กั้นเป็นพื้นที่เล็กๆ สำหรับนั่งดื่มกลางแจ้งอีกด้วย

แม้ตอนนี้จะยังไม่ถึงหนึ่งทุ่ม แต่ผู้คนบนท้องถนนก็เริ่มพลุกพล่านแล้ว และคนเหล่านี้ก็มีจุดเด่นเหมือนกันหมดคือ เป็นวัยรุ่น... แถมหลายคนยังมีรอยสักด้วย

"คาร์เตอร์ นายจะดื่มอะไรดี? สาวๆ ล่ะ พวกเธอเอาอะไร?"

คาร์เตอร์มองดูฝูงชนรอบๆ ก่อนจะเดินตามทุกคนเข้าไปในผับแห่งหนึ่ง ขณะที่เขากำลังมองสำรวจการตกแต่งและแผนผังของผับเล็กๆ แห่งนี้ พร้อมกับเปรียบเทียบกับร้านเหล้าสไตล์โฟล์คซองในอนาคตอยู่ในใจ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเพื่อนผู้ชายที่เดินนำหน้าหันมาถาม

"วิสกี้แก้วนึง ขอบใจนะ"

หลังจากกล่าวขอบคุณส่งๆ สายตาของคาร์เตอร์ก็หันไปจับจ้องที่ตู้โชว์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ด้านหลังบาร์เทนเดอร์ ในชาติก่อน คาร์เตอร์มักจะดื่มสก็อตช์วิสกี้และเจแปนนิสวิสกี้เป็นส่วนใหญ่ ส่วนวิสกี้อเมริกันนั้นเขาแทบจะไม่ค่อยได้แตะเลย ในความทรงจำของเขา ชื่อที่พอจะคุ้นหูก็มีแค่ 'แจ็ค แดเนียลส์' และบังเอิญเหลือเกินที่เขาเหลือบไปเห็นแจ็ค แดเนียลส์ตั้งตระหง่านอยู่บนตู้โชว์พอดี

แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคดีหรือโชคร้าย วิสกี้แก้วของคาร์เตอร์ไม่ได้ถูกรินออกมาจากขวด 'แจ็ค แดเนียลส์' ซึ่งถือเป็นการบังคับให้คาร์เตอร์ได้สัมผัสรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของวิสกี้อเมริกันแบบต้นตำรับไปโดยปริยาย

แต่ความโชคร้ายก็มาจากจุดนี้นี่แหละ วิสกี้ของอเมริกามักจะมีส่วนผสมหลักเป็นข้าวโพด อย่างเช่นเบอร์เบินวิสกี้อันโด่งดัง ตามกฎหมายสุราของสหรัฐอเมริกา สัดส่วนของข้าวโพดในวัตถุดิบจะต้องมีมากกว่า 51% ถึงจะสามารถเรียกว่าเบอร์เบินได้

สำหรับคาร์เตอร์ที่คุ้นเคยกับวิสกี้ที่หมักจากข้าวบาร์เลย์ รสชาติแบบนี้มันช่างพิลึกพิลั่นสิ้นดี ประสบการณ์แรกในการเข้าผับอเมริกาช่วงปลายยุค 70 ช่างไม่สวยงามเอาเสียเลย...

"คาร์เตอร์ นายเป็นอะไรไป? ไม่คุ้นเหรอ? ลองชิมค็อกเทลของฉันดูไหม แก้วนี้แอลกอฮอล์ไม่แรงนะ..."

ลิโคริสที่คอยจับตาดูคาร์เตอร์อยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นสีหน้าของคาร์เตอร์ที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดและปั้นยาก ก็เกิดความคิดดีๆ ขึ้นมาทันที เธอหยิบแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นมา เอนตัวเข้าหาคาร์เตอร์ แล้วค่อยๆ ยกแก้วขึ้นมาไว้ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง

ถ้าคาร์เตอร์ตกลง เวลาที่เขาจะงับหลอด เขาก็ต้องเอนตัวมาหาเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แล้วจากนั้น...

"ขอบใจนะ แต่ฉันแค่ไม่ค่อยชินกับเบอร์เบินน่ะ"

คาร์เตอร์ซึ่งเป็นแฟนพันธุ์แท้วิสกี้ที่ขลุกอยู่ในร้านเหล้ามาหลายปีในชาติก่อน กำลังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องเหล้า จนไม่ได้สนใจความเย้ายวนของลิโคริสเลยสักนิด เขายกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟอย่างคนซื่อบื้อ

"ครับท่าน?"

"ที่นี่มีสก็อตช์วิสกี้ไหม? หรือวิสกี้ที่หมักจากข้าวบาร์เลย์ก็ได้ ฉันดื่มแก้วนี้ไม่ลงจริงๆ"

"ต้องขออภัยด้วยครับท่าน สก็อตช์วิสกี้ของเรามีครับ แต่ราคาค่อนข้างสูง ตอนนี้เราไม่ขายแยกเป็นแก้วแล้ว ถ้าท่านต้องการรับทั้งขวดก็ยินดีครับ ถ้าจะรับแบบแก้วเดียว ตอนนี้เรามีแต่วิสกี้ไรย์ ท่านสนใจรับไหมครับ?"

พนักงานเสิร์ฟโค้งตัวลงเล็กน้อย พร้อมกับทำหน้าสลดขอโทษ

สก็อตช์วิสกี้ไม่ขายแยกแก้วแล้วงั้นเหรอ?! แล้วจากที่พนักงานเสิร์ฟพูด แสดงว่าแต่ก่อนก็เคยขายแยกแก้ว แต่เพิ่งจะมายกเลิกทีหลัง

เมื่อได้ยินแบบนี้ คาร์เตอร์ก็ขมวดคิ้วตามสัญชาตญาณ เขาสั่งสก็อตช์วิสกี้ทั้งขวดไปเลย หลังจากไล่พนักงานเสิร์ฟไปหยิบเหล้าที่โกดังแล้ว คาร์เตอร์ก็ลอบครุ่นคิดอยู่ในใจ

การที่ผับบางแห่งไม่ขายเหล้าบางชนิดแบบแยกแก้ว ถือเป็นเรื่องปกติ ในชาติก่อน คาร์เตอร์ก็เคยไปผับมาหลายแห่ง อย่างเหล้าทั่วไปอย่างเกลนฟิดดิชหรือชีวาส ก็ขายแยกเป็นแก้วกันทั้งนั้น จะมีก็แต่พวกวิสกี้ราคาแพงๆ อย่างฮิบิกิ 17 ปี หรือฮาคุชูเท่านั้นแหละ ที่จะไม่ยอมเปิดขวดสุ่มสี่สุ่มห้า

ไม่ว่าจะเจอลูกค้ากระเป๋าหนักอย่างคาร์เตอร์ที่เหมาไปเลยทั้งขวด หรือไม่ก็เก็บไว้จัดกิจกรรมอย่างเช่น 'งานชิมไวน์' ก่อนเริ่มงาน ก็จะต้องรวบรวมจำนวนคนที่อยากลองชิมเหล้าตัวนั้นให้ครบก่อน พอเก็บเงินค่าเหล้าทั้งขวดได้ครบถ้วนแล้ว ถึงจะเปิดขวด และแบ่งเหล้าให้ลูกค้าที่เข้าร่วมงานคนละเท่าๆ กัน พูดง่ายๆ ก็คือการระดมทุนซื้อเหล้านั่นแหละ...

แต่นั่นมันต้องเป็นเหล้าที่มีราคาค่อนข้างสูงถึงจะทำแบบนั้นได้นะ! วิสกี้ธรรมดาๆ จะไปมีค่าถึงขนาดนั้นได้ยังไง หรือจะบอกว่า สำหรับแอตแลนตาในตอนนี้ สก็อตช์วิสกี้ธรรมดาๆ สักขวด ก็ถือว่าเป็นภาระที่หนักหนาสาหัสสำหรับผู้คนแล้วงั้นเหรอ?

เมื่อพิจารณาถึงราคาที่บวกเพิ่มของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในผับ แล้วมองไปรอบๆ กลุ่มหนุ่มสาวที่กำลังสนุกสนาน คาร์เตอร์ก็ลูบคางตัวเอง แล้วสองคำก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที

'ลดเงินเดือน!'