บทที่ 106 พลซุ่มยิงระดับตำนานวัยละอ่อน

"ผมไม่เป็นไรครับ คุณอาวิคเตอร์ไม่ต้องห่วง!"

คาร์เตอร์ได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้า พูดตามตรง ในฐานะคนที่เติบโตมาในยุคที่สงบสุข คาร์เตอร์ไม่มีความเข้าใจเกี่ยวกับการถูกยิงเลยสักนิด

ถ้าวิคเตอร์ไม่ดึงเขาลงมา ท่ามกลางความมืดมิด บวกกับเสียงปืนที่ดังซ้อนกัน คาร์เตอร์ก็คงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่านอกจากเขาแล้ว ยังมีคนอื่นลั่นไกปืนนัดที่สอง

ถ้าจะบอกว่าบาดเจ็บ ก็คงเป็นตอนที่วิคเตอร์ดึงเขาลงมาจนหัวกระแทกพื้นนั่นแหละ ส่วนความรู้สึกตื่นเต้นตกใจตอนโดนยิงน่ะเหรอ ไม่มีเลยสักนิด ก็เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามีคนยิงใส่ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่ามีกระสุนเฉียดตัวไป แล้วจะให้เอาความรู้สึกกลัวมาจากไหนล่ะ

"ขอบคุณพระเจ้า! คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ! ขอโทษจริงๆ ที่เกือบจะทำให้คุณต้องเจ็บตัว..."