บทที่ 109 งานเลี้ยงเล็กๆ ในเมืองเล็กๆ

"พี่คาร์เตอร์! ดูนี่สิ ของสะสมสุดหวงของผมเลยนะ! ปกติผมไม่ยอมให้ใครเล่นหรอกนะ แต่ถ้าเป็นพี่คาร์เตอร์ ผมยอมให้เล่นได้!"

ช่วงก่อนมื้อเที่ยง ภายในห้องของคริส

ขณะที่คริสน้อยกำลังรื้อเอาของเล่นของตัวเองออกมาอวดคาร์เตอร์ทีละชิ้น สีหน้าของคาร์เตอร์ก็เริ่มจะดูพิลึกขึ้นเรื่อยๆ ถ้าจะให้ใช้คำสี่คำบรรยายภาพตรงหน้าก็คือ: คุกรออยู่!

เหมือนโชคชะตากำหนดมาแล้วว่า ไอ้หนูนี่เกิดมาเพื่อคลุกคลีกับปืนจริงๆ ในบรรดาของเล่นของคริส นอกจากตัวต่อที่มีอยู่นิดหน่อยแล้ว ของเล่นที่มีมากที่สุดก็คือปืน... ไม่สิ จะเรียกว่าของเล่นก็ไม่ถูก ปืนอัดลมในสายตาคนอเมริกันอาจจะเป็นแค่ของเล่น แต่ถ้าเป็นที่จีนล่ะก็...

แค่ปืนอัดลมที่อยู่ในลิ้นชักของคริสน้อยกองนี้ ถ้าโดนจับได้ โทษจำคุกตลอดชีวิตยังถือว่าปรานีไปเลย (นี่ไม่ได้แต่งเรื่องนะ ถ้าไปดูรูปถ่ายตอนเด็กของคริส ไคล์ในหนังสืออัตชีวประวัติ จะเห็นว่ามีรูปที่ถ่ายคู่กับปืนเยอะมากๆ)...