บทที่ 135 ราคาขายธนาคารห้าหมื่นหก

“ฮ่าๆๆ กู๊ดแมน! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!”

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เพื่อนเก่า! ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือแบล็กคนลูก คาร์เตอร์! คาร์เตอร์ นี่คือคุณบักลีย์ ผู้จัดการธนาคารการ์เดนแห่งเมืองฟิตซ์เจอรัลด์ เขาเป็นผู้อาวุโสในวงการของเราเลยนะ...”

หลังจากคาร์เตอร์และกู๊ดแมนเดินทางมาถึงด้านล่างโรงแรมเบสต์เวสเทิร์นในเมืองเมคอน บทสนทนาทำนองนี้ก็ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับแผ่นเสียงตกร่อง

คาร์เตอร์ที่เซ็ตผมทรงผู้ใหญ่และสวมชุดสูทสุดเนี้ยบ ปั้นรอยยิ้มจริงใจแบบจอมปลอม เดินจับมือและกล่าวทักทายเพื่อนร่วมอาชีพเหล่านี้ทีละคน บางครั้งเมื่อเจอคนที่ดูไม่ออกว่ากระตือรือร้นจริงๆ หรือแค่เสแสร้ง เขาก็จะสวมกอดแบบพอเป็นพิธีโดยไม่ใส่ใจอะไรมากนัก

แต่คนประเภทนี้ก็ยังมีน้อยมาก อาจจะเป็นเพราะความสงวนท่าทีของนายธนาคาร? หรือไม่ก็สภาพเศรษฐกิจที่ซบเซาทำให้ผู้คนหมดความกระตือรือร้นไปตั้งนานแล้ว การที่คนพวกนี้ยังยิ้มออกในเวลานี้ได้ คาร์เตอร์ถือว่าพวกเขาบำเพ็ญตบะมาอย่างดีแล้ว