บทที่ 141 รสนิยมแปลกๆ ในการใช้ตราประทับ

"ผมคงจะต้องอยู่ที่แอตแลนตาอีกประมาณสองปี พูดแบบไม่เกรงใจเลยนะ ผมต้องการให้พวกคุณรับปากว่า ภายในสองปีนี้ ทั้งธนาคารฟอเรสต์และธนาคารแบล็กของพวกคุณ จะต้องไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น มั่นใจไหมว่าจะทำได้?"

ก่อนที่จะจรดปากกาลงนามในหนังสือแสดงเจตจำนงภายในห้องประชุม แพตเตอร์สันได้เอ่ยถามคาร์เตอร์และกู๊ดแมนเป็นครั้งสุดท้าย

"ตามระเบียบแล้ว สำหรับธนาคารหรือสหกรณ์ออมทรัพย์ที่สามารถรับช่วงต่อสถาบันการเงินที่ล้มละลายได้ เราสามารถให้ความช่วยเหลือทางการเงินได้ในระดับหนึ่ง แต่สถานการณ์ทรัพย์สินของพวกคุณ... พูดตามตรงนะ เดิมทีเดือนหน้าผมวางแผนจะเรียกตรวจรายงานทางการเงินและสั่งระงับการดำเนินงานเพื่อตรวจสอบพวกคุณอยู่แล้ว..."

"เพราะฉะนั้น การที่ผมมอบสิทธิ์ในการจัดการธนาคารฟอเรสต์ให้พวกคุณในตอนนี้ ผมเองก็แบกรับความกดดันไว้มากเหมือนกัน เรื่องความช่วยเหลือทางการเงิน ผมคงไม่สะดวกเอ่ยปากขอ และเดาว่าคงจะไม่ได้อะไรมาด้วย..."

แพตเตอร์สันที่ก่อนหน้านี้ดูเด็ดขาดและเฉียบขาดเพราะความโกรธจัด แต่เมื่ออารมณ์เย็นลง สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวลมากขึ้น การที่รู้ว่าธนาคารแบล็กกำลังเล่นแร่แปรธาตุและน่าจะทำกำไรได้ มันก็เป็นเรื่องดีอยู่หรอก!