บทที่ 167 เล่นใหญ่เกินไป

"เฮ้ พอล~ ช่วงนี้สบายดีไหม? ฮ้าว~"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา คาร์เตอร์กะพริบตาที่ยังงัวเงีย หยิบโทรศัพท์โทรหาบริษัทไมโครซอฟต์ จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหาวออกมา...

"คาร์เตอร์เหรอ? พวกเราก็เรื่อยๆ นะ ต้องขอบคุณเงินสองหมื่นดอลลาร์ของนาย ที่ทำให้พวกเรายังพอรักษาบริษัทเล็กๆ แห่งนี้เอาไว้ได้ พี่ชาย ฟังจากเสียงแล้วนายดูเหมือนจะไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่นะ?"

"ก็พอไหวครับ เพิ่งจะได้พักงีบไปแป๊บนึง เพิ่งตื่นนี่แหละ ช่วงนี้งานยุ่งมากเลย ต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เวลานอนตอนกลางคืนก็เลยไม่ค่อยพอ... ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ไม่เป็นไรมาก ตอนนี้ผมตื่นเต็มตาแล้ว!"

ในฐานะที่บริษัทไมโครซอฟต์คือไข่ทองคำใบใหญ่ที่คาร์เตอร์หมายปองมากที่สุดในตอนนี้ แถมผู้ก่อตั้งก็บังเอิญมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขาอีก ดังนั้นเวลาที่ติดต่อกับไมโครซอฟต์ คาร์เตอร์มักจะชวนคุยสัพเพเหระอยู่เสมอ