บทที่ 177 วาดวิมานในอากาศ

"สำหรับกลุ่มผู้ใช้แรงงานและมนุษย์เงินเดือน พวกเราจะร่วมมือกับทางเทศบาลเมืองเพียร์สัน เพื่อจัดเตรียมการฝึกอบรมทักษะพื้นฐานให้กับพวกคุณ แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ฟรี! แต่พวกคุณต้องเซ็นสัญญากับเราก่อนฉบับหนึ่ง!"

"มันเป็นเพียงสัญญาจ้างแรงงานธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่สัญญาขายตัว! และในอนาคต เมื่อพวกคุณเข้าไปทำงานในร้านสาขาของบริษัทผม ผู้จัดการร้านและหัวหน้าของพวกคุณ ก็จะเป็นชาวเมืองเพียร์สันแท้ๆ รวมถึงเพื่อนร่วมงานรอบตัวพวกคุณ ก็อาจจะเป็นเพื่อนบ้านของพวกคุณเองด้วย"

"นอกจากการเปลี่ยนเมืองทำงานแล้ว ทุกอย่างก็จะเหมือนกับชีวิตการทำงานของพวกคุณในทุกวันนี้ไม่มีผิดเพี้ยน!"

คาร์เตอร์มองดูฝูงชนที่หลั่งไหลราวกับเกลียวคลื่นอยู่ตรงหน้า เขารู้สึกโชคดีเล็กน้อยที่พูดมาถึงตรงนี้แล้ว ยังไม่มีใครส่งเสียงโห่ร้องเยาะเย้ยออกมา ในช่วงจังหวะที่หยุดพักการพูด สายตาของคาร์เตอร์ก็ทอดมองไปยังผู้คนที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดของเวที

ผู้คนต่างกำลังตั้งใจฟังคำปราศรัยของเขาอย่างจดจ่อ ถึงแม้จะไม่มีเสียงปรบมือที่คุ้นเคยดังขึ้น แต่โชคดีที่สถานการณ์ก็ไม่ได้เลวร้าย ยิ่งไปกว่านั้น การที่ผู้คนรับฟังสิ่งที่เขาพูดเข้าไปในใจ ย่อมดีกว่าการปรบมือแบบขอไปที แล้วก็หันไปทำเรื่องของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ