บทที่ 190 ถ้าพวกเราเกิดที่ดักลาส

คำพูดของเคนเนอร์ชายวัยกลางคน เป็นตัวแทนความในใจของชาวเมืองเพียร์สันส่วนใหญ่

เลือดที่สูบฉีดพลุ่งพล่านในวันปราศรัย ท้ายที่สุดก็ต้องมีวันเย็นลง เบื้องหลังการวาดฝันถึงการมีรายได้หลักหมื่น แทบทุกคนก็ตระหนักได้ไม่ยากว่าความจริงไม่ได้สวยงามเหมือนที่วาดฝันไว้

แต่ถึงกระนั้น ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไปไม่ใช่หรือ?

ในยุคเศรษฐกิจตกต่ำเช่นนี้ การมีข้าวกินอิ่มท้อง ประกันการอยู่รอดของตัวเองและครอบครัว นั่นต่างหากคือภารกิจเร่งด่วนอันดับแรก สำหรับการเปล่งประกายและสร้างความยิ่งใหญ่อีกครั้งบนเวทีที่บริษัทเอชทีสร้างให้นั้น คนส่วนใหญ่ไม่ได้คาดหวังอะไรเลย

โดยเฉพาะคนวัยกลางคนอย่างเคนเนอร์ เมื่อเทียบกับคนหนุ่มอย่างลูซีแล้ว ชายวัยกลางคนที่ผ่านโลกและถูกสังคมโบยตีมาอย่างโชกโชน ย่อมเข้าใจถึงความโหดร้ายและเย็นชาของสังคมได้ดีกว่า หากต้องการหาเงินจากน้ำพักน้ำแรงของนายทุนอย่างคาร์เตอร์ มีเพียงสองวิธีเท่านั้น!