บทที่ 200 ผลได้ผลเสียของการกล้าเสี่ยง

คาร์เตอร์นั่งอยู่เบาะหลังของรถ ศีรษะเอียงซบลงบนไหล่ของไลโคริส ภาพลักษณ์ของเขาในตอนนี้ดูเหมือนพวกลูกเศรษฐีจอมเสเพลไม่มีผิด ส่วนเถ้าแก่ใหญ่ตัวจริงอย่างจูเลียนผู้น่าสงสารกลับต้องกลายร่างเป็นคนขับรถผู้ต่ำต้อย คอยทำหน้าที่ขับรถอยู่เบาะหน้าอย่างขยันขันแข็ง

หากได้สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นจากไรผมของไลโคริส โดยละทิ้งความเจ็บปวดจากอาการนอนตกหมอนสุดรันทดไปชั่วคราว หากเชื่อใจทนายรอยคนนั้นมากพอ... แม้จะรู้ว่ารอยคือนามสกุลของเขา แต่คาร์เตอร์ก็อยากจะเชื่อว่าเขาแซ่หลัวมากกว่า!

ท้ายที่สุดแล้วทนายที่แซ่หลัวมักจะไม่ใช่พวกที่ยอมคนง่ายๆ หากเชื่อใจเขามากพอ และพักเรื่องปัญหาครอบครัวของเถ้าแก่ร่างท้วมไว้ก่อน การเดินทางครั้งนี้ก็ถือว่าน่าอภิรมย์เป็นอย่างยิ่ง!

ปากก็อธิบายความหมายของคำว่าตัวตลกให้จูเลียนฟังไปเรื่อยเปื่อย ไม่นานนักรถก็เดินทางมาถึงสำนักงาน ก.ล.ต. สาขานิวยอร์ก...

"เฮ้ จอห์น! คุณมาอีกแล้วเหรอ? ยังไม่มีข่าวอะไรเลยใช่ไหม?"