บทที่ 201 มื้อเที่ยงบ้านจูเลียน

"ฉันเข้าใจความหมายของนายนะ แล้วก็เข้าใจความยากลำบากของนายในตอนนี้ด้วย ที่ฉันพูดเรื่องพวกนี้ ก็เพราะหวังดีอยากจะเตือนสตินายเท่านั้นแหละ"

จูเลียนที่คุยโทรศัพท์กับคาร์เตอร์มาหลายต่อหลายครั้ง เข้าใจสถานการณ์ในตอนกลางและตอนใต้ของรัฐจอร์เจียตอนนี้ดี และยังรู้ซึ้งถึงแรงกดดันบนบ่าของคาร์เตอร์ในฐานะเจ้าของธนาคารออมสินเพียงแห่งเดียวในเมืองเล็กๆ สองเมืองนั้นด้วย

"ในช่วงที่ยังมีทุนน้อย ถ้านายอยากจะพัฒนา อยากจะแสวงหาความก้าวหน้า มันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมามัวคำนึงถึงเรื่องการควบคุมความเสี่ยง อย่างเช่นการทำประกันความเสี่ยง หรือการกระจายการลงทุนอะไรทำนองนั้น เพราะต่อให้สุดท้ายแล้วจะได้กำไร แต่ในระยะสั้นนายก็แทบจะไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ต้องอาศัยกลยุทธ์เชิงรุกและกล้าได้กล้าเสียอย่างที่จอร์จกับพวกพ้องทำเท่านั้น ถึงจะสะสมทุนได้มากพออย่างรวดเร็ว"

"ฉันแค่จะบอกว่า จำนวนทุนของนายตอนนี้ ถึงจะยังเรียกไม่ได้ว่าเป็นทุนขนาดใหญ่ แต่เมื่อเทียบกับขนาดปัจจุบัน มันก็ไม่น้อยแล้วนะ ถ้านายทำโครงการพวกนี้ต่อไปจนเห็นผลเป็นรูปเป็นร่าง อัตราการเติบโตของทุนของนายก็จะขยายตัวอย่างมหาศาล และเมื่อขนาดของทุนใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ นายก็ต้องให้ความสำคัญและใส่ใจกับการประเมินความเสี่ยงให้มากขึ้นตามไปด้วย!"

"ที่ฉันเล่าเรื่องของคุณโบเกิลให้นายฟัง ก็เพื่อจะบอกจุดนี้แหละ ชีวิตคนเราถ้ามันราบรื่นเกินไป ก็อาจจะเผลอเหลิงได้ง่ายๆ แล้วพอเหลิงก็มักจะสะดุดล้ม ฉันไม่อยากให้นายต้องเป็นเหมือนเขา..."