บทที่ 202 เยี่ยมชมบริษัท

มื้อเที่ยงที่บ้านของจูเลียน คาร์เตอร์กินได้ไม่ค่อยสุนทรีย์เท่าไหร่นัก ท้ายที่สุดแล้วอาหารพื้นเมืองของนอร์ทแคโรไลนาก็ดูจะขัดกับสามัญสำนึกของมนุษย์ไปสักหน่อย แต่จากการจัดวางอาหาร โดยเฉพาะอาหารสไตล์เม็กซิกันสี่อย่างที่ดูโดดเด่นสะดุดตาอยู่บนโต๊ะ คาร์เตอร์ก็สัมผัสได้ถึงความใส่ใจที่ครอบครัวจูเลียนมีต่อการมาเยือนของเขา!

อาหารเม็กซิกันพวกนั้น แทบจะมีแค่คาร์เตอร์คนเดียวที่กิน เห็นได้ชัดว่าจูเลียนรู้ว่าเขาชอบกินเผ็ด ก็เลยกำชับให้โจเซฟีนผู้เป็นภรรยา หรือที่เรียกสั้นๆ ว่าโจซี ตั้งใจทำขึ้นมาเป็นพิเศษ แม้แต่อาหารที่หน้าตาเหมือนอุนจิอย่างตับบดนั่น ไอศกรีมก้อนที่โปะอยู่ข้างบนก็ไม่ใช่ของราคาถูกเลย

หลังจากกินดื่มจนอิ่มหนำสำราญ คาร์เตอร์ก็หยอกล้อกับเด็กน้อยสองคนในบ้านของจูเลียนต่อ เขาใช้คำสัญญาที่ว่า "วันหลังถ้าพวกนายกลับไปเที่ยวหาพี่ที่ทางใต้ พี่จะพาไปเที่ยวสวนสนุกดิสนีย์แลนด์นะ" แลกกับรอยยิ้มกว้างของเด็กน้อยทั้งสอง และจนกระทั่งคาร์เตอร์กับจูเลียนเตรียมตัวจะกลับ พวกเด็กๆ ก็ยังคงวิ่งวนเวียนอยู่รอบตัวคาร์เตอร์ไม่ห่าง ช่างรู้ซึ้งถึงสัจธรรมที่ว่า ใครมีของกินคนนั้นคือแม่ ใครมีของเล่นคนนั้นคือลูกพี่ จริงๆ!

"มาเถอะ บริษัทของเราอยู่ชั้นสี่!"

ราวๆ ชั่วโมงครึ่งต่อมา รถก็แล่นเข้าสู่เขตแมนฮัตตันตอนใต้ และจอดลงที่ใต้ตึกออฟฟิศแห่งหนึ่งในย่านวอลล์สตรีท... ถ้าจะพูดให้ถูกคืออยู่ในเขตรอบนอกของวอลล์สตรีท ซึ่งยังอยู่ห่างจากใจกลางวอลล์สตรีทที่เป็นที่ตั้งของสถาบันชื่อดังอย่างธนาคารกลางนิวยอร์ก ตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก ธนาคารเมลลอน และดอยซ์แบงก์ อยู่พอสมควร