บทที่ 209 เอาแบบนี้ไปก่อนแล้วกัน

เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงความคิดอกุศลของตัวเองก่อนออกเดินทาง ว่าจะจับแม่ภูติน้อยคนนี้ทำเมียให้ได้...

คาร์เตอร์ก็อดรู้สึกคร่ำครวญไม่ได้

ความคิดนั้นเป็นจริงแล้ว และสิ่งที่ควรทำตลอดหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมานี้ เขาก็ทำไปหมดแล้ว เพียงแต่กระบวนการที่ผ่านมา... คาร์เตอร์กลับรู้สึกเหมือนตัวเองต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกไลโคริสจับทำสามี...

เขานึกถึงประโยคหนึ่งที่เคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่งในชาติก่อนที่ว่า "ถ้าคุณเห็นอีกฝ่ายใส่ชุดชั้นในเข้าชุดกัน โดยเฉพาะลูกไม้สีดำ นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณเป็นคนนอนกับเธอ แต่เป็นเธอต่างหากที่นอนกับคุณ"...

เมื่อก้มมองดูคนงามในอ้อมแขน คาร์เตอร์ก็ลองนึกย้อนดูสีและแบบชุดชั้นในที่ไลโคริสเพิ่งใส่เมื่อครู่ ดูเหมือนจะไม่ค่อยตรงกับประโยคที่ว่าเท่าไหร่ แต่นั่นก็ไม่อาจกอบกู้ศักดิ์ศรี "ความเป็นชายชาตรี" ของคาร์เตอร์กลับมาได้เลย