บทที่ 213 อดีตของไชน่าทาวน์

"แต่ยังไงนายก็ต้องมาที่นี่อยู่ดีนี่นา! การจ้างบอดี้การ์ดสักสองสามคนในช่วงเวลาแบบนี้ จะทำให้ฉันเบาใจขึ้นได้บ้าง ฉันเพิ่งจะอายุ 48 เองนะ ฉันไม่อยากจะแก่ก่อนวัยเพราะตกใจกลัวเรื่องของนายหรอกนะ!"

จูเลียนตบโต๊ะ ถลึงตาใส่พร้อมกับแสดงความไม่พอใจต่อท่าทีเมินเฉยของคาร์เตอร์

เรื่องนี้อาจจะเป็นเหตุการณ์ที่มีโอกาสเกิดขึ้นน้อยก็จริง แต่บอดี้การ์ดของเศรษฐีคนอื่นๆ เขาไม่ได้มีไว้เพื่อป้องกันเหตุการณ์ที่มีโอกาสเกิดขึ้นน้อยหรอกหรือ? ใครมันจะไปโดนลอบทำร้ายได้ทุกวี่ทุกวันล่ะ แบบนั้นคงวุ่นวายตายชัก...

"ใช่ ผมก็คิดว่าคุณควรจะมีบอดี้การ์ดสักสองสามคนเหมือนกัน น้องชาย คุณไม่รู้หรอกว่าตอนที่ได้ยินว่าคุณถูกพวกมันลากตัวไป ผมร้อนใจแทบตาย คนพวกนี้น่ะต่ำช้าถึงขนาดสูบเลือดสูบเนื้อเพื่อนร่วมชาติชาวจีนด้วยกันเองเลยนะ นับประสาอะไรกับการรับมือกับพวกคุณ..."

เถ้าแก่ร่างท้วมที่นั่งอยู่ข้างๆ และไม่มีโอกาสได้แทรกขึ้นมาพูดเลยก่อนหน้านี้ ก็เอ่ยปากขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เขาช่วยจูเลียนเกลี้ยกล่อมให้คาร์เตอร์จ้างบอดี้การ์ดไว้สักสองสามคน หากคราวหน้ามาที่นิวยอร์กอีก