บทที่ 214 กองทุนแมกเจลแลนที่ยังไม่เปิดให้สาธารณชนเข้าลงทุน

"ไม่เพียงแต่โหดเหี้ยมกับคนนอกเท่านั้นนะ แต่คนกันเองก็ยังตีกันแทบจะวันเว้นวัน ไม่ใช่แก๊งนี้ตีแก๊งนั้น ก็แก๊งนั้นมาตีแก๊งนี้..."

"ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ พื้นที่ของพวกเราก็มีรวมกันแค่สิบกว่าช่วงตึก จะแย่งชิงอะไรกันนักหนา? เก่งแต่เรื่องกัดกันเองทั้งนั้น!"

เวลาบ่น หรือจะเรียกว่าด่าทอแก๊งคนจีนพวกนี้ เถ้าแก่ร่างท้วมพูดได้เป็นต่อยหอย โดยเฉพาะเมื่อคิดได้ว่ากำลังจะย้ายออกจากสถานที่บัดซบแห่งนี้แล้ว ความกังวลเฮือกสุดท้ายในใจก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

ความกดดันและความคับแค้นใจตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ถูกระบายออกมาในวันนี้ ทำเอาคาร์เตอร์ที่ฟังอยู่ถึงกับต้องลอบเดาะลิ้น

"องค์กรแบบนี้ก็เหมือนตั๊กแตนในฤดูใบไม้ร่วงนั่นแหละ อยู่ได้อีกไม่นานหรอก! ปัญหาภายนอกยังแก้ไม่ตก ก็เริ่มแย่งชิงอำนาจและผลประโยชน์กันเองซะแล้ว..."