บทที่ 227 คลื่นประชากรหลั่งไหล

"นอกจากนี้ ราคาซื้อขายในตอนนี้ก็เพิ่มขึ้นจากที่เราคาดไว้ก่อนหน้านี้ประมาณยี่สิบเปอร์เซ็นต์กว่าๆ เกือบจะสามสิบเปอร์เซ็นต์ได้ เฉพาะที่ดินฝั่งเราที่ขายออกไป ก็มากพอให้ 60 ครอบครัวสร้างบ้านของตัวเองได้แล้ว ถ้าเบียดกันอีกนิด สร้างบ้านให้เล็กลงหน่อย จะให้อยู่สักร้อยครอบครัวก็ยังพอไหว"

"ถ้าพูดแบบนี้ ในภาพรวม แค่วันนี้วันเดียว เมืองดักลาสก็มีคนหลั่งไหลเข้ามาไม่ต่ำกว่า 150 ครอบครัวแล้วงั้นเหรอ?"

ที่ดินของพวกเขาตั้งอยู่รวมกันเป็นกระจุก เริ่มตั้งแต่ชานเมืองทางใต้ ทอดยาวลงไปทางใต้ตามสองฝั่งของทางหลวงหมายเลข 23 เขาเป็นเจ้าที่ดินรายใหญ่ก็จริง แต่นี่ก็เป็นเพียงทิศทางเดียว แถมยังเป็นแค่พื้นที่แคบๆ ในทิศทางนั้นเท่านั้น

เมื่อคิดไปคิดมา คาร์เตอร์ก็ทั้งขำทั้งสงสาร และอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาประโยคหนึ่ง:

"คนพวกนี้เสียสติไปแล้วหรือไง? ถ้าคนเข้ามาด้วยความเร็วขนาดนี้ ต่อให้ร่างกฎหมายผ่านในอีกสามวันข้างหน้า สองเมืองนี้รวมกันก็ต้องมีคนเพิ่มขึ้นอย่างน้อย 800 ครอบครัวเป็นอย่างต่ำ นั่นมันสองถึงสามพันคนเลยนะ! ตอนนี้ธนาคารท้องถิ่นของพวกเขาไม่กล้าระงับการชำระหนี้ก่อนกำหนดแล้วเหรอ?"