บทที่ 228 ตลาดที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เฒ่ากริฟฟินซึ่งอยู่ที่เมืองดักลาสมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว สิ่งที่เขาชอบทำมากที่สุดในตอนนี้คือการยกเก้าอี้ตัวเล็กๆ สวมหมวกกันแดด แล้วมานั่งเงียบๆ อยู่ตรงทางเข้าเขตชานเมืองทางตอนใต้ของเมืองดักลาส

รถกระบะทุกคันที่บรรทุกข้าวของและสมาชิกครอบครัวขับผ่านหน้าเขาไป ล้วนดูเหมือนก้อนทองคำมีชีวิตที่กำลังวิ่งตะบึงอยู่บนผืนดินอันร้อนระอุ!

และคนพวกนี้ ก็คือทองคำจริงๆ!

ชาวเมืองดักลาส โดยเฉพาะบรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่เดิมทีต่อต้านการเข้ามาของคนต่างถิ่นอย่างรุนแรง จู่ๆ ก็พบว่าสินค้าที่เคยขายไม่ออก ตอนนี้ยอดขายกลับพุ่งกระฉูด

นอกจากยอดขายเบอร์ริโตในร้านอาหารที่คริสดูแลจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวแล้ว พ่อค้าแม่ค้ารายอื่นๆ ก็สัมผัสได้ถึงกำลังซื้อของคนหน้าใหม่เหล่านี้เช่นกัน อากาศร้อนอบอ้าวในฤดูร้อน บวกกับการเดินทางไกล หลังจากกินอิ่มแล้ว อย่างน้อยก็ต้องซื้อโค้กขวดละ 0.99 ดอลลาร์สักขวดล่ะจริงไหม?