บทที่ 259 ฉันไม่ต้องไว้หน้าแล้วหรือไง?

"แล้วหลังจากนั้น นายก็บอกว่าจะแบ่งกำไรส่วนหนึ่งให้ฉันไม่ใช่เหรอ?"

จูเลียนพ่นควันบุหรี่ออกมาก่อนจะหัวเราะ รอยยิ้มนั้นทั้งดูเบิกบานและแฝงไปด้วยความรู้สึกทอดถอนใจ:

"ถึงแม้ฉันจะไม่ได้สนใจกำไรแค่สี่พันดอลลาร์นั่นเลยสักนิด แต่ฉันก็ซาบซึ้งใจที่ได้เพื่อนที่จริงใจและบริสุทธิ์ใจมาคนหนึ่ง ความบริสุทธิ์ใจนั้นอาจจะมาจากความเยาว์วัยของนายก็ได้ ไม่แน่ว่าในอนาคตนายอาจจะเปลี่ยนไปจนแม้แต่ฉันก็ยังจำไม่ได้ แต่ในช่วงชีวิตนี้ของนาย ในฐานะคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน ฉันก็อยากจะบอกนายว่า ถ้าเป็นไปได้ โปรดพยายามรักษาความรู้สึกที่บริสุทธิ์ใจนั้นไว้ให้ดีที่สุดเถอะ"

"วอลล์สตรีทไม่เคยขาดแคลนการหลอกลวง และไม่เคยขาดแคลนพวกต้มตุ๋น ไม่ใช่แค่วอลล์สตรีทหรอก ในทุกซอกทุกมุมของโลกใบนี้ ตราบใดที่มีเรื่องเงินๆ ทองๆ เข้ามาเกี่ยวข้อง เรื่องพวกนี้ก็มีให้เห็นอยู่ตลอดนั่นแหละ"

"แต่การที่มันมีอยู่ทั่วไป การที่มันพบเห็นได้ดาดดื่น มันแปลว่าเป็นเรื่องปกติ แปลว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้องงั้นหรือ?"