บทที่ 302 อาการเมาค้างที่แสนสับสน

“มาคนเดียวเหรอคะสุดหล่อ?”

ทันทีที่เดินโซซัดโซเซเข้ามาในผับ เสียงดนตรีและเสียงตะโกนโหวกเหวกก็ดังกระหึ่มจนคาร์เตอร์รู้สึกเหมือนแก้วหูจะสั่นสะเทือน ในขณะที่คาร์เตอร์กำลังมึนงงว่าตัวเองหลงเข้ามาในผับบาร์แบบนี้ได้ยังไง จู่ๆ ก็มีผู้หญิงแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดคนหนึ่งเดินเข้ามาประกบ แล้วตะโกนถามที่ข้างหูของเขา

ชุดเดรสประดับเลื่อมแวววาวทั้งตัวที่สะท้อนแสงไฟหลากสี ทำเอาคาร์เตอร์แทบตาบอด กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกจากตัวหล่อนก็ทำให้เขาต้องย่นจมูกทันที แต่ดมไปดมมา คาร์เตอร์กลับพบว่าลึกๆ ในใจของเขามันกลับรู้สึกรุ่มร้อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก...

บางทีการปล่อยตัวปล่อยใจสักหน่อยก็คงไม่เลวเหมือนกัน?

“ใช่! ช่วยหาที่นั่งให้ผมหน่อย แล้วก็ขอสกอตวิสกี้ขวดนึงด้วย!”