บทที่ 303 คุณน่าจะแต่งงานกับแฟรงคลิน

“คุณพูดถูก! ละ... แล้วเสื้อผ้าผมล่ะ?”

คาร์เตอร์ที่ตกใจกับประโยคเมื่อครู่จนเหงื่อเย็นผุดเต็มแผ่นหลัง ในขณะที่กำลังงุนงงว่าเมื่อคืนตัวเองโดนผีตัวไหนเข้าสิง เขาก็รีบเลิกผ้าห่มขึ้นทันที

“นั่นไง ตากอยู่ตรงนั้นน่ะ! แนะนำว่าค่อยๆ ลุกนะ ไม่งั้นระวังจะหน้ามืดสลบไปอีกรอบ”

“คุณยัง... ขอบคุณนะ ขอบคุณอีกครั้ง เดี๋ยวผมจะให้คนเอาเงินมาให้ ขอโทษที่สร้างความลำบากให้คุณด้วย”

คาร์เตอร์รีบมุดกลับเข้าไปในผ้าห่มอย่างว่าง่าย แล้วแอบคลำดูเงียบๆ... ค่อยยังชั่ว กางเกงในยังอยู่!