บทที่ 311 วันคืนอันยากลำบาก

พ่อในชาติก่อนของคาร์เตอร์เคยเป็นนักวิชาการแลกเปลี่ยนทุนรัฐบาลอยู่หนึ่งปี ดังนั้นคาร์เตอร์จึงคิดว่าตัวเองพอจะรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง

ชีวิตของนักวิชาการแลกเปลี่ยนทุนรัฐบาลไม่ได้สวยหรูอย่างที่คนทั่วไปคิดหรอกนะ ไอ้เรื่องที่ว่าจะได้เอาเงินหลวงมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายกินหรูอยู่สบายในต่างแดนน่ะ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

ต่อให้ทางประเทศจะให้เงินอุดหนุนค่าครองชีพเดือนละหนึ่งหมื่นหยวน แต่พอเอามาใช้ในอเมริกาก็มีค่าแค่พันกว่าดอลลาร์เท่านั้น และในความเป็นจริง ทางการก็ไม่มีทางให้เยอะขนาดนั้นหรอก คาร์เตอร์จำได้ว่าตอนนั้นพ่อของเขาได้เงินอุดหนุนเดือนละประมาณหกพันหยวน ซึ่งพอมาอยู่ในฝั่งยุโรปและอเมริกา ก็แทบจะเรียกได้ว่าเป็นคนยากจนเลยทีเดียว

อาหารการกินในชีวิตประจำวันแน่นอนว่าต้องพึ่งพาโรงอาหารของมหาวิทยาลัย นานๆ ทีถ้าเกิดอยากกินอาหารอร่อยๆ ขึ้นมาจริงๆ ถึงจะไปซื้อกับข้าวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมาทำกินเองสักมื้อ ซึ่งเหตุการณ์แบบนี้ก็มีน้อยครั้งมาก และวิธีที่ถูกที่สุดในการได้ลิ้มรสชาติอาหารบ้านเกิดก็คือ การซื้อผักกาดดอง!

ผักกาดดองอูเจียงขนาดแปดสิบกรัมหนึ่งซอง ตอนนั้นจำได้ว่าราคาประมาณสองดอลลาร์แคนาดานิดๆ แพ็กสิบซองก็ยี่สิบกว่าดอลลาร์ คิดเป็นเงินหยวนก็ร้อยกว่าหยวน ตอนที่พ่อบินกลับประเทศ ผักกาดดองสี่ซองเล็กที่กินไม่หมดยังตัดใจทิ้งไม่ลง ถึงกับต้องหอบขึ้นเครื่องบินเอากลับมาด้วย