บทที่ 317 เค้าโครงของธนาคารขนาดใหญ่

"คาร์เตอร์ กินข้าวได้แล้ว! ถ้าไม่กินเดี๋ยวก็ชืดหมดหรอก แล้วยังมีอาหารอีกตั้งหลายอย่างตามมานะ ลูกคงไม่ปล่อยให้มื้อเย็นมื้อนี้ลากยาวไปจนถึงสี่ทุ่มหรอกใช่ไหม?"

เจนนี่เอื้อมมือไปเคาะโต๊ะตรงหน้าคาร์เตอร์เบาๆ พลางมองลูกชายที่เอาแต่เหม่อลอยแล้วเอ่ยเตือน

"อ๊ะ ได้ครับ แม่กับน้องกินกันไปก่อนเลยนะ! รอผมแป๊บนึง..."

เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะวางแก้วไวน์ลง แล้วเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์บาร์

"ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับทั้งสองคน เมื่อกี้ผมเหมือนจะได้ยินว่าพวกคุณกำลังเถียงกันเรื่องบัตรเครดิตอยู่ ใช่ไหมครับ?"