บทที่ 319 สิ่งที่ผมช่วยไม่ใช่คุณ

“ยอดขายขั้นต่ำงั้นเหรอครับ?”

หลังจากฟังคำพูดของจิมมี่ คาร์เตอร์จบ คาร์เตอร์ก็หลุดปากถามออกไปตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็รีบพูดเสริมขึ้นมาว่า

“คุณคาร์เตอร์ครับ อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้สงสัยในความสามารถในการชำระหนี้ของคุณเลย พูดตามตรง ตั้งแต่ตอนที่ผมได้พบคุณ คำร้องขอผ่อนผันการชำระหนี้ฉบับนี้ก็ผ่านการอนุมัติแล้วครับ! เดี๋ยวผมจะสั่งให้คุณเจฟเฟอร์สันไปจัดการให้ ผมก็แค่ประหลาดใจที่คุณเป็นนักเขียนด้วยเท่านั้นเอง”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นักเขียนอะไรกันล่ะ! นี่เธอคงยังไม่รู้เรื่องสินะ?”

นอกจากจิมมี่จะรู้สึกประหลาดใจที่นักธุรกิจหัวหมออย่างคาร์เตอร์ไม่รู้ถึงเหตุผลเบื้องหลังการเขียนหนังสือของตนแล้ว เขาก็อดรู้สึกขบขันไม่ได้ บางทีท่าทีแบบนี้อาจจะเป็นสิ่งที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งควรจะแสดงออกมาจริงๆ