บทที่ 355 วูดค็อกที่ลงจากตำแหน่ง

“ผม... เฮ้อ ช่างเถอะ รอแป๊บนะ ขอผมล้างหน้าล้างตาแล้วไปกินข้าวกันเถอะ!”

เมื่อมองดูเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า คาร์เตอร์ก็เลิกพยายามดิ้นรน

เรื่องระดับมาตรฐานเนี่ย คงทำได้แค่ปล่อยเลยตามเลยแล้วล่ะ จะโทษก็ต้องโทษตัวเองที่ไม่ได้วางแผนให้ดีตั้งแต่แรก ความตื่นเต้นที่ได้กลับประเทศเกิดครั้งแรก ประกอบกับก่อนหน้านี้ยังไม่มีเป้าหมายการลงทุนที่ดี เลยคิดแต่จะซื้อบ้านซื้อที่ดิน ผลก็คือออกแรงเยอะไปหน่อย หรือจะเรียกว่าทำตัวอวดรวยเกินไปก็ว่าได้...

ก็แหม เรื่อง ย้อนกลับไปยุค 80 พร้อมเงินฝากสิบล้าน มันทำใจให้สงบไม่ได้จริงๆ นี่นา... อะแฮ่มๆๆ...

“วันนี้อาหารเช้ามีอะไรบ้างครับ? แล้วคุณคาร์เตอร์ยังอยู่ปักกิ่งไหม? ไม่ได้เจอเขามาหลายวันแล้ว ผมมีธุระอยากจะคุยกับเขาสักหน่อย”