บทที่ 368 คอนเซิร์นญี่ปุ่น

“ฝนที่ขวางทางเดิน ไฉนคล้ายเกล็ดหิมะ... เธอกลืนสะอื้นไห้ หนาวเหน็บใช่ไหม...”

ค่ำคืนนั้น คาร์เตอร์นอนหงายอยู่บนเตียงในโรงแรมตีนภูเขาไฟฟูจิ พลางฮัมเพลง “ใต้ภูเขาไฟฟูจิ” ฮัมไปฮัมมา ในหัวก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงบทสนทนาระหว่างเขากับอากิโอะ โทโยดะบนรถ

ภายใต้รอยยิ้มร่าเริงหยอกล้อกันนั้น จู่ๆ คาร์เตอร์ก็รู้สึกว่าชีวิตของบรรดาลูกหลานตระกูลใหญ่โตพวกนี้ บางทีก็อาจจะไม่ได้สวยหรูอย่างที่คนนอกจินตนาการไว้ ทุกครั้งที่เขาหยอกล้ออีกฝ่ายด้วยคำว่า “หลานชายคนโตโตโยต้า” อีกฝ่ายก็ทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ พอมานึกย้อนดูตอนนี้ ในรอยยิ้มนั้นมันแฝงความขมขื่นอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ...

พอลองนึกย้อนไปถึงประวัติศาสตร์ความเป็นมาของโตโยต้ามอเตอร์ คาร์เตอร์ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงทำสีหน้าแบบนั้น ลองดูโตโยต้ามอเตอร์ในปัจจุบันสิ:

ประธานบริษัทโตโยต้าคนแรก: ริซาบุโระ โทโยดะ ลูกเขยแต่งเข้าบ้าน; คนที่สอง: คิอิจิโร่ โทโยดะ คนในสายเลือด; คนที่สาม: ไทโซ อิชิดะ ผู้บริหารมืออาชีพต่างถิ่น; คนที่สี่: ฟุกิโอะ นากากาวะ ผู้บริหารมืออาชีพต่างถิ่น; คนที่ห้า: เอย์จิ โทโยดะ เครือญาติฝั่งแม่...