บทที่ 376 เบื้องลึกของการร่วมทุนระหว่างรัฐและเอกชน

บอกตามตรงนะ ตอนที่ได้ยินว่าบริษัทโรงแรมของเทศบาลเมืองจะเข้ามาถือหุ้นในเครือโรงแรม 'หรูเจีย' (Home Inn) ที่เขากำลังวางแผนอยู่นั้น ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของคาร์เตอร์ก็คือ: มีคนคิดจะมาฉกชิ้นปลามันไปกินฟรีๆ ซะแล้ว!!

สำหรับสภาพแวดล้อมทางธุรกิจในช่วงยุค 80s คาร์เตอร์ไม่เคยมีประสบการณ์สัมผัสด้วยตัวเองหรอก แต่เขาก็เคยฟังคุณลุงรองที่ไปสร้างตัวจากการขายเนื้อหมูที่ปักกิ่งเล่าให้ฟังอยู่บ้าง ตามคำพูดของคุณลุงรองก็คือ เงินในยุคนั้นน่ะหาง่าย! แต่รักษายาก!

ความต้องการของตลาดมีสูงมาก ขอเพียงแค่คุณมีของ มีสินค้า รับรองว่ายังไงก็ขายออกแน่นอน แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่า คุณจะสามารถรักษาเงินที่หามาได้ไว้กับตัวได้หรือเปล่านั่นแหละ คืออีกเรื่องหนึ่ง...

ในขณะที่ระบบเศรษฐกิจแบบตลาดยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นของการคลำทางค้นหา แน่นอนว่าย่อมไม่สามารถนำไปเปรียบเทียบกับกลไกตลาดที่ค่อนข้างสมบูรณ์ในยุคหลังได้ สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าก็คือ การบังคับใช้กฎหมายยังมีช่องโหว่อยู่มาก สภาพแวดล้อมด้านความสงบเรียบร้อยก็เทียบไม่ได้เลยกับในอนาคตที่ผ่านการ "กวาดล้างอิทธิพลมืด" มาแล้วหลายต่อหลายครั้ง...

ประกอบกับในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา ประเทศจีนใช้ระบบเศรษฐกิจแบบวางแผนส่วนกลางมาโดยตลอด นั่นคือการที่รัฐเป็นผู้กำหนดทิศทางการพัฒนาเศรษฐกิจ ไม่ใช่ระบบที่ขับเคลื่อนด้วยกลไกตลาดเหมือนในภูมิภาคอื่นๆ แม้ว่าตอนนี้จะมีการระบุอย่างชัดเจนแล้วว่าจะฟื้นฟูระบบเศรษฐกิจแบบตลาดกลับมา ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องที่ถูกต้อง แต่ก็ยังน่าสงสัยว่าจะมีคนบางกลุ่มที่ยังคงยึดติดกับแนวคิดเดิมๆ และยังคงใช้วิธีการบริหารจัดการแบบเดิมๆ อยู่หรือไม่...