บทที่ 377 ดูเหมือนจะไม่ขาดทุน

รอจนกระทั่งบรรดาผู้หลักผู้ใหญ่แสดงความคิดเห็นกันจนจบ ตัวแทนจากบริษัทโรงแรมของเทศบาลเมืองที่หดตัวอยู่ตรงมุมห้องประชุมก็นั่งนิ่งเป็นลูกกระจ๊อก ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูดอะไรออกมา

แน่นอนว่าพวกเขาก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องปริปากพูดอะไรมากนัก หากใช้คำพูดของตัวแทนคนนั้นก็คือ นอกเหนือจากที่ดินของบริษัทโรงแรมของเทศบาลเมืองที่พอจะมีราคาค่างวดอยู่บ้างแล้ว ข้อได้เปรียบอื่นๆ ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเลย

ส่วนเรื่องช่องทางศูนย์แนะนำที่พักที่หานเสวี่ยเคยพูดถึง หลังจากที่ตัวแทนคนนั้นได้ฟังแนวคิดการก่อสร้างและการบริหารงานเครือโรงแรมหรูเจียของคาร์เตอร์แล้ว เขาก็ยิ่งแสดงท่าทีออกมาชัดเจนเลยว่า ไม่จำเป็น ไม่จำเป็นเลยสักนิด!

โรงแรมแบบนี้ถ้าเปิดให้บริการขึ้นมา ศูนย์แนะนำที่พักก็จะวิ่งแจ้นมาเสนอตัวขอร่วมมือด้วยตัวเอง นี่มันไม่ใช่ช่องทางผูกขาดของบริษัทโรงแรมของเทศบาลเมืองเลยสักนิด เรียกได้ว่าถ้าหากร่วมมือกับบริษัทโรงแรมของเทศบาลเมือง ประสิทธิภาพในการเชื่อมต่อช่องทางอาจจะสูงขึ้นและรวดเร็วขึ้นมาหน่อย แต่ถึงแม้จะไม่ร่วมมือ ช่องทางนี้คาร์เตอร์ก็ยังคงสามารถเรียกใช้งานได้อยู่ดี

ก็แน่ล่ะ คนที่เปิดศูนย์แนะนำที่พัก พวกเขาก็ต้องหาเงินไม่ใช่หรือไง? เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะเมินเฉยไม่ยอมร่วมมือกับโรงแรมที่มีระดับสูงกว่าและสภาพแวดล้อมดีกว่า แล้วจงใจพาแขกไปส่งแต่ที่โรงแรมเก่าๆ ผุพัง ช่วงแรกอาจจะเป็นแบบนั้น แต่พอโรงแรมเก่าเต็มแล้วล่ะ? พอมีแขกคนใหม่มา พวกเขาจะไม่แนะนำคนพวกนี้ให้ไปพักที่โรงแรมแห่งใหม่เชียวหรือ?