บทที่ 384 นายต้องบอกพวกเราว่าควรจะเดินไปทางไหน

“อาจจะมีก็ได้นะ คำถามนี้ความจริงฉันก็ตอบยากเหมือนกัน นายต้องเข้าใจนะว่า ปีนี้ฉันอายุสามสิบเก้าแล้ว ฉันมีครอบครัว มีลูกแล้ว...”

“ถ้านายจะถามถึงความใฝ่ฝันของฉัน ฉันก็จะบอกนายว่า ความใฝ่ฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉันในตอนนี้ก็คือ การมีครอบครัวที่อบอุ่นสมบูรณ์ บนพื้นฐานที่คนในครอบครัวทุกคนมีสุขภาพร่างกายแข็งแรง ถ้าหากฉันสามารถมอบสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการเติบโตที่ดีกว่าให้กับลูกๆ ของฉันได้ นั่นก็คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว”

“ฉันคิดว่านะ ความจริงแล้วเด็กๆ มีความใฝ่ฝันมากกว่าผู้ใหญ่เสียอีก... เมื่อยี่สิบปีก่อน ตอนที่ฉันอายุสิบเก้า ซึ่งตรงกับปีหนึ่งเก้าหกหนึ่งพอดี เป็นปีที่โครงการอพอลโลไปดวงจันทร์เริ่มต้นขึ้น ในตอนนั้นเด็กๆ หรือวัยรุ่นอเมริกันหลายคนรวมถึงตัวฉันด้วย ล้วนมีความใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักบินอวกาศ แต่นายรู้ไหมว่า โครงการคัดเลือกนักบินอวกาศขององค์การนาซ่า แค่การฝึกอบรมเบื้องต้นสำหรับนักบินอวกาศ ต้องใช้เงินมากขนาดไหน?”

“เรื่องนี้องค์การนาซ่าไม่ได้เป็นคนออกทุนให้หรอกเหรอ?”