บทที่ 52 เกณฑ์การลงทุนในกองทุนส่วนบุคคล

"ได้ แต่ฉันก็ยังอยากเตือนนายว่าอย่ามองโลกในแง่ดีเกินไปเลย ฮีโร่น่ะมีแต่ในหนังเท่านั้นแหละ เรามาอยู่กับความเป็นจริงกันดีกว่า"

เช่นเดียวกับที่คาร์เตอร์ไม่สามารถเกลี้ยกล่อมกู๊ดแมนได้ กู๊ดแมนเองก็ไม่สามารถทำให้คาร์เตอร์สูญเสียความเชื่อมั่นในตัวโวลเกอร์ได้เช่นกัน หลังจากเอ่ยเตือนไปประโยคหนึ่ง หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนจากแผนการระยะยาวมาเป็นเรื่องจิปาถะในชีวิตประจำวัน

"จริงสิ ฉันมีพัสดุที่ส่งมาจากนิวยอร์กของนายชิ้นหนึ่ง เดี๋ยวจะเอามาให้ แล้วก็นะ นายจะซื้อเก้าอี้พับมาเยอะแยะทำไมกัน ตอนนี้กองสุมอยู่เต็มสวนหลังบ้าน ไม่เห็นจะได้ใช้ประโยชน์อะไรเลย"

"วางทิ้งไว้ก่อนเถอะ อนาคตยังไงก็ได้ใช้ พูดถึงเรื่องนี้ ระหว่างทางฉันก็คิดดูแล้วนะ ต่อไปการปล่อยกู้ให้คนผิวดำจะเป็นเทรนด์สำคัญ แต่ความไม่ไว้วางใจระหว่างพวกเขากับพวกเรา บางทีอาจจะต้องจัดการบรรยายหรือเสวนาอะไรทำนองนั้น ถึงตอนนั้นเก้าอี้พวกนี้ก็อาจจะได้ใช้ประโยชน์"

เมื่อพูดถึงเก้าอี้พับ คาร์เตอร์ก็นึกถึงสองพ่อลูกผิวดำที่ซื้อเตาปิ้งย่าง ตอนนี้ยังไม่ต้องรีบเปิดรับสินเชื่อสำหรับคนผิวดำ แต่การสร้างอิทธิพลอย่างค่อยเป็นค่อยไปนั้น ต้องเริ่มทำแล้ว จะได้ไม่เกิดปัญหาตอนที่ต้องลงมือปฏิบัติจริงแล้วกู๊ดแมนซึ่งเป็นผู้ดำเนินการคัดค้านขึ้นมา

"นายนี่... ความคิดความอ่านนี่คิดจะทำอะไรก็ทำจริงๆ คาร์เตอร์ นายมีภาวะคลั่งไคล้ฮีโร่หรือไง หรือว่านายอยากจะเป็นฮีโร่ซะเอง ฮีโร่ผิวขาวของพวกคนผิวดำงั้นเหรอ"

เด็กอายุ 16 นี่เป็นโรคป่วยม.2 ได้ไหม กู๊ดแมนลองนึกย้อนดูแล้วก็พบว่าเหมือนจะได้นะ สำหรับคาร์เตอร์ที่กำลังป่วยเป็นโรคป่วยม.2 อยู่ เขาจะทำอะไรได้ล่ะ ก็ได้แต่ 'ถอนใจยาวแล้วปาดน้ำตา' ล่ะมั้ง~

"ช่างเถอะๆ เดี๋ยวฉันไปหยิบพัสดุของนายมาให้ ความคิดพวกนี้ของนาย เอาไว้รออีกสองปีค่อยว่ากันเถอะ พอนายโตขึ้นกว่านี้ ก็จะมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้นเอง"

กู๊ดแมนส่ายหัวพลางเดินออกจากห้องทำงาน ระหว่างทางก็อดถอนหายใจในความไร้เดียงสาของคาร์เตอร์ไม่ได้ คาร์เตอร์ก็ไม่ได้ตามไปอธิบายอะไร การล้างสมองมันต้องใช้เวลา จะให้คนผิวขาวรุ่นเก่าอย่างกู๊ดแมนมายอมรับแนวคิดใหม่ๆ ของตัวเอง มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ช่องว่างระหว่างวัยนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่อายุเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความเข้าใจในเรื่องเชื้อชาติ กลุ่มคน หรือแม้แต่ประเทศชาติด้วย

คาร์เตอร์ไม่ได้ชอบคนผิวดำ แต่เขาก็เชื่อมั่นในหลักการ "ให้การศึกษาโดยไม่แบ่งชนชั้น" ของขงจื๊อ สำหรับคนผิวดำรุ่นเก่าที่มีความก้าวหน้า มีการศึกษา และมีคุณภาพ คาร์เตอร์ก็ยังพอรับได้ แต่พวกคนแองโกล-แซกซอนสายเลือดบริสุทธิ์อย่างกู๊ดแมนนั้นต่างออกไป ความเกลียดชังคนต่างชาตินั้นฝังอยู่ในสายเลือด ยิ่งไปกว่านั้นในช่วงเวลาที่กู๊ดแมนเติบโตมา การเลือกปฏิบัติคนผิวดำนั้นสามารถทำได้อย่างถูกกฎหมาย การเหยียดคนผิวดำในสายตาพวกเขา จึงเป็นเรื่องที่ถูกต้องและสมควรแล้ว

"นี่ พัสดุของนาย ก่อนหน้านี้นายไม่อยู่ห้องทำงาน ฉันกลัวว่าจะมีปัญหาอะไรก็เลยเก็บไว้ที่ฉันก่อน"

"ขอบคุณครับ"

เสียงของกู๊ดแมนดึงคาร์เตอร์ออกจากห้วงความคิด หลังจากรับพัสดุมาแล้ว ความสนใจของคาร์เตอร์ก็พุ่งเป้าไปที่กล่องพัสดุทันที ถ้าเดาไม่ผิด นี่น่าจะเป็นหลักฐานการซื้อกองทุนที่จูเลียนช่วยส่งมาให้แน่ๆ

เมื่อเปิดพัสดุออก ก็เป็นไปตามคาด สิ่งแรกที่สะดุดตาก็คือหลักฐานการซื้อกองทุนควอนตัมมูลค่าหกล้านดอลลาร์ พร้อมกับข้อตกลงการซื้อที่ลงนามไว้ก่อนหน้านี้ เนื้อหาหลักก็คือข้อมูลระบุว่าคาร์เตอร์ซื้อกองทุนจำนวนเท่าไหร่เมื่อใด ช่วงเวลาเปิดให้ระดมทุนคือตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงเมื่อไหร่ ช่วงเวลาปิดกองทุนซึ่งก็คือช่วงเวลาที่กองทุนดำเนินการลงทุน รวมถึงระยะเวลาการดำรงอยู่ของกองทุน

ตามข้อกำหนดของกองทุนควอนตัม ระยะเวลาปิดกองทุนคือ 8 เดือน หมายความว่าในช่วง 8 เดือนหลังจากการระดมทุนสิ้นสุดลง จะไม่รับเงินลงทุนใหม่ และไม่อนุญาตให้นักลงทุนอย่างคาร์เตอร์ถอนเงินหรือเรียกเงินคืน ต้องรอจนกว่าจะครบ 8 เดือนถึงระยะเวลาการดำรงอยู่ จึงจะสามารถเลือกซื้อต่อหรือถอนเงินคืนได้

ข้อมูลเหล่านี้เป็นเพียงขั้นตอนการดำเนินงานพื้นฐานของกองทุนส่วนบุคคล ไม่มีอะไรให้น่าพูดถึง คาร์เตอร์ก็เคยอ่านมาแล้วตอนที่เซ็นสัญญา ตอนนี้เขากวาดสายตาดูคร่าวๆ ก่อนจะหันไปสนใจอีกส่วนหนึ่ง นั่นคือชุดเอกสารยืนยันตัวตนฉบับสมบูรณ์

อันนี้น่าสนใจมาก คนทั่วไปแทบไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับการมีสองสัญชาติ ข้อมูลเอกสารยืนยันตัวตนชุดนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นตัวตนใหม่ของคาร์เตอร์เสียทีเดียว แต่มันเป็นข้อมูลของนักธุรกิจชาวปานามาที่ชื่อเมมฟิส การลงทุนในกองทุนควอนตัมก็เป็นการลงทุนโดยเมมฟิสคนนี้ ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับคาร์เตอร์เลย...

ลายเซ็นบนข้อตกลงการซื้อกองทุนก็เป็นลายเซ็นของคุณเมมฟิสเช่นกัน เมื่อมองดูพาสปอร์ตปานามาเล่มใหม่เอี่ยมที่ประทับใบหน้าคนแปลกหน้า พร้อมหนังสือมอบอำนาจ และข้อมูลบัญชีที่เกี่ยวข้องในพัสดุ จิตวิญญาณนักวิจารณ์ของคาร์เตอร์ก็เริ่มทำงานอีกครั้ง

ในประเทศจีนในอนาคต การจะลงทุนในกองทุนส่วนบุคคลนั้นมีเกณฑ์ที่สูงมาก แน่นอนว่าในอเมริกาก็เช่นกัน การโยกย้ายเงินทุนเข้าๆ ออกๆ แถมยังต้องไปทำเอกสารยืนยันตัวตนในต่างประเทศหรือหาตัวแทนมารับหน้าแทนแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ประชาชนคนธรรมดาจะทำได้

แต่เมื่อเทียบกับเกณฑ์ที่ซ่อนอยู่ของอเมริกาแล้ว เกณฑ์การลงทุนของจีนนั้นชัดเจนและโปร่งใสกว่ามาก ผู้จัดการกองทุนส่วนบุคคลในจีนในอนาคต จะสามารถระดมทุนได้จากนักลงทุนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมตามที่กฎหมายรับรองเท่านั้น ไม่อนุญาตให้ระดมทุนจากบุคคลทั่วไป

มาตรฐานของคำว่านักลงทุนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมก็ชัดเจนมาก โดยมี 2 ข้อหลักๆ คือ หน่วยงานที่มีสินทรัพย์สุทธิไม่ต่ำกว่า 10 ล้านหยวน หรือบุคคลที่มีสินทรัพย์ทางการเงินไม่ต่ำกว่า 3 ล้านหยวน หรือมีรายได้ต่อปีในช่วง 3 ปีล่าสุดไม่ต่ำกว่า 500,000 หยวน

พูดง่ายๆ ก็คือ รัฐบาลอนุญาตให้เฉพาะบุคคลที่มีความสามารถในการระบุความเสี่ยงและรับความเสี่ยงได้ในระดับหนึ่งเท่านั้นที่สามารถลงทุนในกองทุนส่วนบุคคลได้ อย่าเพิ่งคิดว่ารัฐบาลกำลังขัดขวางไม่ให้คุณหาเงิน ในทางกลับกัน นี่คือการคุ้มครองประชาชนคนธรรมดาจากรัฐบาล ลองจินตนาการดูสิว่า คนธรรมดาที่มีรายได้ปีละแค่ 1 แสนหยวน หากไปลงทุนในกองทุนส่วนบุคคลที่มีความเสี่ยงสูงและเลเวอเรจสูง จะมีจุดจบอย่างไร...

ในช่วงระยะเวลาปิดกองทุน คุณไม่สามารถเอาเงินออกมาได้ หากเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา ไม่ต้องพูดถึงเรื่องกองทุนขาดทุนหรอกนะ แค่เกิดเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมากะทันหัน คุณก็ไม่มีเงินจะไปรักษาแล้ว

คาร์เตอร์ต้องยอมรับว่า ในเรื่องนี้อเมริกาก็ถือว่าเป็นการปกป้องผลประโยชน์ของประชาชนคนธรรมดาอยู่เหมือนกัน เพียงแต่เมื่อเทียบกับวิธีการของจีนในอนาคตที่ระบุความรับผิดชอบอย่างชัดเจน วิธีการของอเมริกานี้ช่าง... มีเอกลักษณ์ความเป็นอเมริกันเสียเหลือเกิน นักลงทุนต่างชาติเป็นคนลงทุน ไม่เกี่ยวกับพลเมืองของเรา หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาก็อย่ามาหาฉัน... ถึงมาหาฉัน ฉันก็ไม่รับรู้

นอกจากเอกสารสำคัญสองชิ้นนี้แล้ว ยังมีจดหมายจากจูเลียนอีกหนึ่งฉบับ เนื้อหาไถ่ถามถึงการเดินทางและสารทุกข์สุกดิบของคาร์เตอร์ อวยพรให้โชคดี จบ ไม่มีเนื้อหาสำคัญอะไร แต่กลับทำให้คาร์เตอร์รู้สึกอบอุ่นใจเมื่อได้อ่าน

เพียงแต่พอเห็นคำว่า "การเดินทาง" คาร์เตอร์ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขารีบคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะแล้วโทรหาจูเลียนทันที รัฐจอร์เจียและนิวยอร์กต่างก็ตั้งอยู่ทางตะวันออกของสหรัฐอเมริกา เวลาทำงานจึงยึดตามเวลาฝั่งตะวันออกเหมือนกัน ตอนนี้เขาทำงานอยู่ จูเลียนก็ต้องทำงานอยู่เหมือนกันแน่นอน

"เฮ้ จูเลียน ผมถึงบ้านแล้วนะ ได้รับจดหมายของคุณแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยดี ขอบคุณมากที่เป็นห่วง ไม่คิดเลยว่าคุณจะยังจำผมได้"

"ฮ่าๆๆ ผมจะลืมคุณได้ยังไงล่ะ ท่านเศรษฐีหนุ่ม การเดินทางสนุกไหม"

"ก็ดีครับ ผมเจอที่บริษัทหนึ่งในซีแอตเทิลที่ผมคิดว่ามีศักยภาพมากเลยทีเดียว"

สำหรับจูเลียนที่พาเขาไปทำกำไรก้อนแรกมาได้ แถมยังแนะนำระดับบิ๊กอย่างโซรอสให้รู้จัก คาร์เตอร์ไม่รังเกียจเลยที่จะเปิดเผยเรื่องของไมโครซอฟท์ให้เขารู้ เพื่อให้นายหน้าค้าหุ้นที่น่าสงสารคนนี้ได้กำไรไปกับเขาด้วย

คาร์เตอร์เข้าใจหลักการหนึ่งดี ต่อให้ตัวเองจะเป็นผู้ทะลุมิติมา ก็ไม่ควรกินรวบอยู่คนเดียว คนที่กินรวบอยู่คนเดียวมักจะอยู่ได้ไม่นาน และอีกอย่างก็ไม่ได้ให้ตามไปฟรีๆ เครือข่ายเส้นสายของจูเลียน อาจจะช่วยให้เขาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากไมโครซอฟท์ได้ดียิ่งขึ้นก็ได้ อย่างที่บอกไป ตอนนี้เขาน่ะ นอกจากเงินแล้วก็ไม่มีอะไรเลย อ้อ ไม่สิ ตอนนี้แม้แต่เงินก็ไม่มีแล้ว... กองทุนปิดรับไปแล้ว...

"โอ้? จริงเหรอ งั้นผมชักจะสนใจแล้วสิ พวกเขาชื่ออะไรล่ะ"

"ไมโครซอฟท์ เอามาจากส่วนหนึ่งของคำว่าไมโครคอมพิวเตอร์และซอฟต์แวร์มารวมกัน ผมชอบเรียกมันว่าไมโครซอฟท์"

"โอเค เดี๋ยวผมจะลองไปสืบดูบริษัทนี้นะ"

"ได้เลย จริงสิ จูเลียน ที่โทรหาคุณเนี่ย ผมมีเรื่องอยากจะถามหน่อย คุณรู้จักบริษัทบริกส์ไหม ที่ทำร้านอาหารน่ะ เชนร้านไก่ทอดเคนตักกี้นั่นแหละ"