ตอนที่ 100 ฉันอยากทำ ฝันอยากทำใจแทบขาด

สายตาของเสิ่นซีหรันเบนไปยังหลานจวินที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงของเขาเจือแววเตือนอย่างชัดเจน

"หลานจวิน ฉันขอเตือนแกอีกครั้ง"

"เซี่ยเฉิงคือผู้หญิงของฉัน เสิ่นซีหรัน แกห้ามแตะต้อง"

"ไม่อย่างนั้น แม้แต่เพื่อนก็อย่าหวังว่าจะได้เป็นกันอีก"

หลานจวินโยนผ้าเช็ดปากลงอย่างหมดอารมณ์ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อน

เขาจัดรอยยับบนเสื้อผ้าให้เรียบ สายตาจับจ้องไปที่เซี่ยเฉิง น้ำเสียงห่างเหิน

"คราวหน้า ก่อนที่จะเคลียร์ความสัมพันธ์ของพวกเธอให้เรียบร้อย อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีก"

พูดจบ เขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เห็นได้ชัดว่ากำลังโมโห

"หลานจวิน!" เซี่ยเฉิงร้องเรียกพลางคิดจะวิ่งตามไป

ทว่าข้อมือกลับถูกแรงมหาศาลรั้งเอาไว้แน่น

เสิ่นซีหรันดึงเธอไว้แน่น มุมปากยกยิ้มเย็นเยียบ

"ใจร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ชอบมันขนาดนั้นเลยสิ"

เซี่ยเฉิงสะบัดมือเขาออก จ้องเขาตาเขม็ง ไฟโทสะในดวงตาแทบจะพวยพุ่งออกมา

"เสิ่นซีหรัน! นายไม่ได้กำลังเดตกับเซี่ยโหรวของนายอยู่เหรอไง วิ่งแจ้นมาแส่เรื่องอะไรตรงนี้!"

"นายเดตกับผู้หญิงคนอื่นได้ แล้วทำไมฉันจะหาหลานจวินไม่ได้ล่ะ"

เธอโมโหจนแทบคลั่ง จึงพูดจาไม่เลือกคำ

"ฉันกับนายเกี่ยวข้องกันตรงไหน นายมีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องของฉัน!"

เสิ่นซีหรันก้าวบีบเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ทาบทับปกคลุมร่างเธอไว้

"เซี่ยเฉิง เกมของเรายังไม่จบ"

"กรุณา รักษากฎของเกมด้วย"

"เกมบัดซบอะไรกัน!" เซี่ยเฉิงหงุดหงิดจนทนไม่ไหว ยกเท้าเตะเก้าอี้ข้างตัวจนล้มคว่ำลงกับพื้น เกิดเสียงดังบาดแก้วหู

"คุณหนูอย่างฉันไม่เล่นแล้ว! ให้เซี่ยโหรวของนายไปเล่นกับนายเถอะ!"

"อย่ามาน่ารำคาญใส่ฉัน!"

เมื่อเห็นท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงของเธอ หัวใจของเสิ่นซีหรันก็กระตุกเต้นขึ้นมาจังหวะหนึ่ง

"หึงเหรอ"

"หึงแม่นายสิ!"

เซี่ยเฉิงของขึ้นทันควัน

"เสิ่นซีหรัน ฉันจะบอกนายให้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันกับนายตัดขาดกัน!"

"นายอยากจะขยี้เซี่ยตงเทคโนโลยีให้ตาย จะทำอะไรตามอำเภอใจก็เชิญเลย ฉันไม่สนแล้ว!"

เธอทิ้งคำขาดไว้ แล้วหันหลังไปดึงประตูเปิด

ให้ตายสิ

อุตส่าห์ได้ดินเนอร์สุดโรแมนติกกับพี่อวิ๋นแท้ ๆ ก็ถูกไอ้หมาบ้าตัวนี้พังจนเละเทะอีกแล้ว

พวกเขายังไม่ได้เข้าสู่ขั้นตอนต่อไปด้วยซ้ำ นั่นเป็นค่ำคืนอันแสนหวานที่เธอต้องเอาชีวิตเข้าแลกถึงจะได้มานะ

แล้วจะไม่ให้เธอโมโหได้ยังไง

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างสูงใหญ่ของเสิ่นซีหรันก็ไล่ตามมาทัน และขวางทางเธอเอาไว้อีกครั้ง

"เซี่ยเฉิง ที่เธอพูดมา มันไม่นับ"

แววตาของชายหนุ่มลึกล้ำ แฝงความเผด็จการเด็ดขาดชนิดไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง

"กฎของเกม ฉันเป็นคนตั้ง"

เซี่ยเฉิงโกรธจนตัวสั่น "เสิ่นซีหรัน นายต้องการอะไรกันแน่!"

เขามองจ้องเธอด้วยสายตาเร่าร้อน แล้วเอ่ยเงื่อนไขของตนออกมาทีละคำ

"นอนกับฉันคืนหนึ่ง"

"บุญคุณความแค้นทั้งหมด ถือว่ายกเลิกหายกัน"

นี่คือความยึดติดของเขา เขาต้องได้นอนกับเธอให้ได้

เซี่ยเฉิงชะงักอึ้งไป

ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็หัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"เสิ่นซีหรัน นายฝันไปเถอะ!"

เธอจ้องมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและเหยียดหยาม

"ฉันยอมยกให้ขอทานข้างทาง ยังไม่ยอมให้คนอย่างนายได้ประโยชน์หรอก"

พูดจบ เธอก็ผลักเขาออกอย่างแรงแล้ววิ่งหนีไปด้วยความโกรธจัด

เสิ่นซีหรันไม่ได้ตามไปอีก

เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังที่เด็ดเดี่ยวของเธอ แล้วกลับสงบลงได้แทน

เซี่ยเฉิง เรายังมีเวลาอีกสองเดือน ฉันมีความอดทนเหลือเฟือที่จะเล่นกับเธอไปช้า ๆ!

เซี่ยเฉิงตรงไปยังอพาร์ตเมนต์ของเฉียวซีตามลำพัง เดิมทีอยากจะไปปรับทุกข์กับเพื่อน ทว่าคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะยังไม่กลับมา

เธอเปิดเหล้าแรงถึงหกขวด และมอมตัวเองจนเมามายเป็นครั้งแรก

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความไปหาเฟิงอู๋อวิ๋นสองข้อความ: [พี่อวิ๋น ฉันดื่มมากไป ทรมานจังเลยค่ะ]

[อยากได้จูบ อยากได้กอด อยากให้อุ้มลอยจัง]

เสิ่นซีหรันมองข้อความออดอ้อนทั้งสองประโยคนี้ หัวใจก็อ่อนยวบจนเหลวเป๋วเป็นน้ำ คืนนี้เขาไม่ควรทิ้งเธอแล้วไปหาเซี่ยเฉิงจริง ๆ

เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้ใส่ใจเซี่ยเฉิงขนาดนั้น ผู้หญิงคนนั้นมักจะทำให้จิตใจของเขาปั่นป่วนโดยไม่รู้ตัวอยู่เรื่อย

บัดซบเอ๊ย ก็แค่ของเล่นแท้ ๆ

หล่อนเทียบกับเยว่เยว่ไม่ได้สักนิด เยว่เยว่ต่างหากที่เป็นเทพธิดาในดวงใจและเป็นคนที่เขารัก

เขาส่งอิโมจิตอบกลับไปสามอัน ได้แก่ จูบ กอด และอุ้มลอย

ดวงตาของเซี่ยเฉิงพร่าเลือน เผลอกดปุ่มข้อความเสียงโดยไม่รู้ตัว เอ่ยพึมพำด้วยความเมามาย "พี่อวิ๋น ฉันชอบพี่จังเลย... จุ๊บๆ..." พลางระดมจูบใส่หน้าจอไม่หยุด จากนั้นก็หลับสนิทไป....

เมื่อได้ยินเธอละเมอคำพูดของคนเมา และได้ยินเสียงจูบนั้น เสิ่นซีหรันก็ใจเต้นปั่นป่วนจนเสียอาการไปหมด

ด้านหนึ่งคือซิงจุ้ยเยว่ อีกด้านหนึ่งคือเซี่ยเฉิง เขากลับอยากได้ทั้งคู่...

วันรุ่งขึ้น เฉียวซีกลับมาที่กลุ่มบริษัทเทียนอวี้

ทันทีที่เธอก้าวเข้าประตูใหญ่ ก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศทั่วทั้งบริษัทเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

สายตาที่ทุกคนมองมายังเธอ แฝงไว้ด้วยความประจบประแจงอย่างบอกไม่ถูก

แม้กระทั่งพนักงานต้อนรับสาวยังยืนตัวตรงแหน็ว ส่งเสียงหวานหยดย้อย

"เลขาฯ เฉียว อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

ข่าวลือภายในบริษัทแพร่สะพัดจนแทบระเบิด

เลขาฯ เฉียว คือแฟนสาวที่คุณซางแอบซุกซ่อนไว้

และยังเป็นว่าที่ภรรยาซีอีโอของกลุ่มบริษัทเทียนอวี้อย่างแน่นอน

เฉียวซีขึ้นไปยังชั้นบนสุดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วเดินเข้าแผนกเลขานุการใหญ่

พอซูเสี่ยวเข่อกับฉินเยว่เห็นเธอ ก็เด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้ทันที พร้อมกับโค้งคำนับเก้าสิบองศาให้อย่างพร้อมเพรียง

"สวัสดีค่ะท่านภรรยาซีอีโอ!"

เฉียวซีกรอกตาใส่หนึ่งที

"จะแหกปากทำไมเนี่ย?"

ซูเสี่ยวเข่อหัวเราะคิกคัก ยื่นโทรศัพท์มือถือมาจ่อตรงหน้าเธอ

บนหน้าจอเป็นรูปถ่ายความคมชัดสูงภาพหนึ่ง

เมื่อคืนนี้ ที่ใต้ตึกเทียนอวี้ ซางเป่ยเฉินโอบรัดร่างของเธอไว้ในอ้อมกอด ท่าทางทั้งแนบชิดและเผด็จการ

โครงหน้าด้านข้างของชายหนุ่มดูคมคายเฉียบคม ใบหน้าของหญิงสาวซุกอยู่ตรงอกของเขา เป็นภาพที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดอย่างยิ่ง

"หนึ่งคนได้ดี พลอยพากันได้ดิบได้ดีทั้งบาง!"

ซูเสี่ยวเข่อเขย่าแขนเธอด้วยความตื่นเต้น

"ตอนนี้แผนกซีอีโอของพวกเรากลายเป็นคนโปรดตัวจริงเสียงจริง เด่นที่สุดในบริษัทแล้ว!"

"วันนี้ฉันกับเยว่เยว่เพิ่งเดินพ้นประตูมา เสี่ยวหวังจากฝ่ายการตลาดก็เอากาแฟมาส่งให้ พี่หลี่จากฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็เอาแซนด์วิชมาให้ จุ๊ๆ ดูการดูแลเอาใจใส่นี่สิ!"

เธอรีบเอาอกเอาใจด้วยการกดเฉียวซีให้นั่งลงบนเก้าอี้

"นั่งก่อนเร็ว นั่งก่อน คุณนายขา ท่านอยากดื่มอะไรคะ? ข้าน้อยจะรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย"

ฉินเยว่จู่ๆ ก็ยื่นมือมา ดึงคอเสื้อเชิ้ตของเธอเปิดออกทันที

"ไม่ถูกสิ สะอาดเอี่ยมอ่อง ไม่มีร่องรอยอะไรเลยสักนิด"

"เดินก็ไม่กะเผลก ดูยังไงก็ไม่เหมือนสภาพของคนที่เพิ่งถูกปรนเปรออย่างหนักหน่วงมาเลย"

ฉินเยว่ขมวดคิ้วมุ่น ลดเสียงลงพลางยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเฉียวซี

"คุณซาง... เขาคงไม่ได้ใช้งานไม่ได้จริงๆ หรอกนะ?"

"พวกเธอเคยนอนด้วยกันหรือยังเนี่ย? ครั้งหนึ่งเขาอยู่ได้นานแค่ไหนเหรอ?"

คำถามทั้งสองข้อนี้แซ่บขึ้นเรื่อยๆ จนขมับของเฉียวซีกระตุกตุบๆ

เธอตวัดสายตาเย็นเยียบมองทั้งสองคน

"เรื่องส่วนตัวของเจ้านาย เพลาๆ การสอดรู้สอดเห็นลงหน่อยเถอะ"

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"แล้วก็ ต่อไปห้ามเรียกอะไรอย่างภรรยาซีอีโออีก"

"ฉันไม่ได้เป็น และก็ไม่อยากเป็นด้วย"

เธอส่งสายตาเตือนทั้งคู่แวบหนึ่ง แล้วเดินกลับไปนั่งประจำโต๊ะทำงานของตัวเอง

ในเวลานั้นเอง ซางเป่ยเฉินก็เดินเข้ามา

วันนี้ชายหนุ่มสวมสูทสั่งตัดพิเศษสีเทาเข้ม ไหล่กว้างเอวสอบ สองขายาวสวมทับด้วยกางเกงสแล็ก ทุกย่างก้าวล้วนแผ่รังสีคุกคามอันทรงพลัง

ตลอดทั้งเช้า เขาเรียกซูเสี่ยวเข่อมาชงกาแฟ รายงานกำหนดการ และเรียกฉินเยว่ไปเข้าประชุม

เพียงแต่ไม่สนใจเฉียวซีเลยแม้แต่น้อย ปฏิบัติต่อเธอราวกับเป็นอากาศธาตุ

เฉียวซีนั่งอยู่ที่โต๊ะ ในใจเริ่มนึกสงสัยระคนข้องใจ

เมื่อคืนแค่ไม่ได้ตอบข้อความเขา ถึงกับโกรธขนาดนี้เลยเหรอ?

คนใจแคบชะมัด

ถึงเวลาพักเที่ยง เขาก็สั่งให้ซูเสี่ยวเข่อเพียงคนเดียวนำอาหารกลางวันเข้าไปส่งในห้องทำงาน

ยังคงไม่เหลียวแลเธอเช่นเดิม จนเฉียวซีไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าห้องพักผ่อน

บ่ายสองโมง

ซางเป่ยเฉินเดินลงมาจากบันไดด้วยรูปร่างสูงสง่า

ในที่สุดสายตาอันเย็นชาของเขาก็ตวัดมาหยุดอยู่ที่เฉียวซี

"เลขาฯ เฉียว ตามผมมา"

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบ เธอรีบคว้าโทรศัพท์กับกระเป๋า สับส้นสูงก้าวตามไปทันที

เธอจำได้แม่นยำว่าในตารางนัดหมายของเขา ช่วงบ่ายไม่มีกำหนดการออกไปข้างนอกเลยสักนิด

รถโรลส์-รอยซ์สีดำแล่นไปบนท้องถนนอย่างราบเรียบ

บรรยากาศภายในห้องโดยสารอึดอัดจนน่ากลัว

ซางเป่ยเฉินเอนพิงเบาะหลัง สีหน้ายังคงบึ้งตึง สันกรามขบเกร็งแน่น

ผู้ชายคนนี้ยิ่งมองก็ยิ่งหล่อ โดยเฉพาะเวลาที่เขากำลังโกรธ ออร่าความเย็นชาละเมียดละไมที่แฝงความดุดันเกรี้ยวกราดนั้น ช่างไร้ที่ติจริงๆ

แล้วเขากำลังโมโหเรื่องบ้าอะไรของเขากันแน่?

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ชายหนุ่มข้างกายก็ยื่นมือออกมา บีบคางของเธอไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่เบานัก

ในดวงตาคมลึกคู่นั้นปั่นป่วนไปด้วยความไม่พอใจ

"ง้อผม"

เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า

"ฉันไปทำอะไรให้คุณขุ่นเคืองกันคะ?" เฉียวซีกะพริบตาปริบๆ ตีหน้าซื่อไร้เดียงสา

แววตาของซางเป่ยเฉินยิ่งทวีความเข้มลึกขึ้น

"คุณบอกว่า ไม่อยากเป็นภรรยาซีอีโอ"

เขาพูดตรงประเด็น ไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย

ชิ

ผู้ชายเฮงซวยคนนี้ หูดีจริงเชียว แค่เพราะประโยคนี้ประโยคเดียว ถึงกับแอบเคืองเธอมาครึ่งค่อนวันเลยเนี่ยนะ?

"ฉันไม่อยากเป็นจริงๆ นี่คะ"

เธอสบสายตาเขาแล้วแกล้งพูดออกไป

"ใครอยากเป็นก็ไปเป็นเถอะ"

สีหน้าของซางเป่ยเฉินพลันมืดครึ้มลงทันที

"เฉียวซี คุณร้อนใจอยากจะผลักไสผมให้คนอื่นขนาดนั้นเลยเหรอ?"

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยไออันตราย

"หรือว่า คุณอยากบีบให้ผมลาออกจากตำแหน่งซีอีโอนี่?"

เฉียวซีอึ้งไป โยนความผิดข้อหาใหญ่โตให้เธอเกินไปแล้วมั้ง

ไม่ได้การ ไม่อย่างนั้นเธอคงกลายเป็นตัวกาลกิณีล่มบริษัทไปน่ะสิ?

เอาเถอะ ต้องง้อแล้ว

เธอขยับเข้าไปใกล้เขาทันที

"เอาละๆ ฉันยอมรับผิดแล้วก็ได้ค่ะ" น้ำเสียงของเธอทั้งหวานทั้งนุ่มนวล "นั่นฉันแค่พูดไปเรื่อย ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ"

"จูบผม" เขาออกคำสั่ง

เธอโน้มตัวไปข้างหน้า ขยับเข้าไปใกล้ แล้วแตะริมฝีปากนุ่มนิ่มลงบนริมฝีปากบางที่เม้มแน่นของเขาเบาๆ

จูบแผ่วเบาเพียงผิวเผินดั่งแมลงปอแตะผิวน้ำ

"แค่นี้?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงความไม่พอใจไว้อย่างชัดเจน

เฉียวซีก่นด่าในใจว่า 'ผู้ชายเฮงซวย ได้คืบจะเอาศอก'

เธอทำได้เพียงยกสองมือขึ้นโอบรอบคอเขา แล้วเป็นฝ่ายจูบให้ลึกซึ้งขึ้น

ตั้งใจปลอบประโลมและเอาอกเอาใจอย่างจริงจัง รุกคืบเข้าไปทีละน้อย

ซางเป่ยเฉินพลิกกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกมทันที มือหนึ่งประคองท้ายทอยเธอไว้ อีกมือโอบรัดเอวบาง ดึงเธอเข้ามากอดแนบแน่นในอ้อมอก

จูบของเขา เผด็จการและดุดัน

แฝงความหมายของการลงทัณฑ์ ทั้งยังเจือไปด้วยแรงปรารถนาอันรุนแรง

เฉียวซีถูกเขาจูบจนมึนงงไปหมด สมองขาวโพลน ได้แต่กอดเอวเขาไว้แน่นเพื่อรองรับพายุอารมณ์ที่เขามอบให้

เนิ่นนานกว่าซางเป่ยเฉินจะยอมปล่อยเธอ

ริมฝีปากของทั้งคู่บวมเจ่อเล็กน้อย ลมหายใจหอบกระชั้น

เธอช้อนตาขึ้น ดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นมองเขา "ตอนนี้... ยังโกรธอยู่อีกไหมคะ?"

ซางเป่ยเฉินหลุบตามองเธอจากมุมสูง "คุณว่าไงล่ะ?"

เธอยื่นมือไปจิ้มแผงอกแน่นตึงของเขาเบาๆ "คนขี้งอน"

"พูดใหม่อีกทีซิ?" ซางเป่ยเฉินหรี่ตาลง มองเธอด้วยสายตาอันตราย

"ฉันบอกว่า..." เฉียวซีลากเสียงยาว ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขาอย่างออดอ้อน "...ประธานซาง คุณดีที่สุดเลย ฉันชอบคุณที่สุดค่ะ"

ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านข้างใบหู ลูกกระเดือกของซางเป่ยเฉินขยับขึ้นลงหนึ่ง

เขายกตัวเธอขึ้นมาทั้งตัว แล้วให้นั่งคร่อมลงบนตักของเขา

ท่าทางแบบนี้ ทั้งแนบชิดและชวนวาบหวาม

"ต่อไปยังจะกล้าบอกว่าไม่อยากเป็นภรรยาประธานอีกไหม" เขาบีบคางของเธอ บังคับให้เธอสบตาเขา

เฉียวซีมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม หัวใจกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง

"ก็ฉันไม่ใช่จริง ๆ นี่นา..."

"หืม?" ชายหนุ่มลากเสียงสูงท้ายประโยค แฝงแววคุกคาม

"ใช่ ๆๆ ฉันอยากเป็น อยากเป็นจนเก็บไปฝันเลยล่ะค่ะ!" เฉียวซีรีบเปลี่ยนคำพูดทันที สัญชาตญาณการเอาตัวรอดพุ่งปรี๊ด "การได้เป็นภรรยาของประธานซาง นับเป็นบุญวาสนาแปดชาติแปดภพของฉันเลยนะคะ"

"ตำแหน่งนี้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่นั่งได้ ใครกล้าแย่ง ฉันจะหักขามันเลย" เฉียวซีพูดเสริมอย่างโอเวอร์

ซางเป่ยเฉินถึงได้ยกมุมปากขึ้นอย่างพึงพอใจ

เขาก้มหน้าลง ใช้ปลายจมูกคลอเคลียกับปลายจมูกของเธอ "ค่อยน่าฟังหน่อย"

รอยยิ้มในดวงตาของชายหนุ่ม ในที่สุดก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป

เฉียวซีมองท่าทางอารมณ์ดีของเขา ในใจก็พลอยโล่งอกตามไปด้วย

ง้อสำเร็จแล้ว

ผู้ชายเฮงซวยคนนี้ ช่างง้อง่ายจริงเชียว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถแล่นเข้าไปในวิลล่าส่วนตัวแห่งหนึ่ง ชายร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเดินออกมารับ

เมื่อเฉียวซีมองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนี้ หัวใจก็พลันกระตุกวูบ

นี่ไม่ใช่พี่อวิ๋นที่เฉิงเฉิงส่งรูปมาให้ดูเมื่อวานหรอกเหรอ พักอยู่ที่นี่งั้นเหรอ

เธอรีบส่งข้อความหาเซี่ยเฉิงทันทีว่า [อย่าเพิ่งร้องไห้ ฉันเจอรังของพี่อวิ๋นของเธอแล้ว ยังมีลุ้น!]