ตอนที่ 99 คืนนี้ นายเป็นของฉัน

ผลปรากฏว่าพอตกค่ำ เฉียวซีก็ถูกเฉินซิ่วฮวารั้งตัวไว้ที่อันหนิงย่วน

ข้อความที่ส่งมาจากชื่อซางเป่ยเฉินเด้งขึ้นมาไม่หยุด

[ที่รัก] [ที่รัก] [ที่รัก]...

[หุบปาก คืนนี้กลับไปไม่ได้] เฉียวซีทนไม่ไหวจริง ๆ

[งั้นพรุ่งนี้คุณต้องชดเชยให้ผมนะ ที่รัก]

[ไสหัวไป ส่งเสียงดังอีกจะบล็อกแล้ว] เธอเตือน

[ห้ามบล็อกนะ ผมไปออกกำลังกายแล้ว สัปดาห์หน้าจะจัดให้คุณฟินคืนละสิบรอบ]

...คนลามก

เฉียวซีไม่สนใจเขาอีก

ราวสามทุ่ม เซี่ยเฉิงส่งรูปถ่ายมาใบหนึ่ง ในรูปเป็นผู้ชายสวมชุดนักแข่งรถ หน้าตาหล่อเหลา เครื่องหน้าคมคาย รูปร่างสูงใหญ่

[พี่อวิ๋นของฉันหล่อใช่ไหม คืนนี้จะพิชิตเขาให้ได้]

เฉียวซีตอบกลับ [ระวังตัวด้วยนะ]

[ได้เลย พรุ่งนี้รอฟังข่าวดีจากฉันได้เลย]

บนสนามแข่งรถซาวาน เสียงคำรามของเครื่องยนต์แผดดังฉีกกระชากความเงียบยามค่ำคืน

มอเตอร์ไซค์แต่งสุดเท่เจ็ดแปดคันพุ่งทะยานราวกับลูกศรหลุดจากแล่ง ไล่กวดกันอย่างบ้าคลั่งบนสนามแข่ง

หน้าสุดคือร่างในชุดสีน้ำเงินสะดุดตาที่ครองตำแหน่งผู้นำอย่างเหนียวแน่น นั่นคือหลานจวิน

ด้านหลังเขา เซี่ยเฉิงในชุดแข่งสีแดงเพลิงดั่งเปลวไฟที่กำลังลุกโชน กำลังไล่บี้ตามติดเขาไม่ปล่อย

ก่อนเริ่มแข่ง เซี่ยเฉิงเท้าแขนข้างหนึ่งไว้บนบิ๊กไบค์ของตัวเองแล้วผิวปากใส่หลานจวิน

"พี่ชาย กล้าเดิมพันกันสักตั้งไหม"

หลานจวินพิงรถ ถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายเย็นชาและหล่อเหลา แม้แต่เปลือกตาก็ขี้เกียจจะปรายมอง

"เดิมพันอะไร"

"คืนนี้ถ้าฉันชนะนาย" เซี่ยเฉิงเลียริมฝีปาก แววตากล้าได้กล้าเสียและตรงไปตรงมา

"นายต้องไปกับฉัน บริการครบวงจรทั้งกินข้าวทั้งนอนด้วยกัน"

ผู้คนรอบข้างพากันโห่ร้องหัวเราะและเป่าปากแซว

หลานจวินแค่นหัวเราะเย็นชา

ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ ทำไมถึงได้มาเล็งเขาอีกแล้ว

ที่สนามแข่งซาวานแห่งนี้ ยังไม่เคยมีใครเอาชนะเขาได้มาก่อน

เขาสวมหมวกกันน็อกกลับเข้าไป เสียงที่ดังออกมาจากข้างในอู้อี้ ทว่าแฝงความทรนงไว้เต็มเปี่ยม

"ได้สิ"

"แล้วถ้าเธอแพ้ล่ะ" เขาถามกลับ

"ถ้าฉันแพ้ ชีวิตฉันก็เป็นของนาย" เซี่ยเฉิงยิ้มอย่างโอหังและเปิดเผย

การแข่งขันเข้าสู่รอบสุดท้าย

เสียงยางเสียดสีกับพื้นถนนบาดหูจนแทบจะทะลวงแก้วหูคนดู

เซี่ยเฉิงจ้องเขม็งไปยังร่างสีน้ำเงินข้างหน้าที่แทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับมอเตอร์ไซค์

จังหวะนี้แหละ!

โค้งมรณะโค้งสุดท้าย

เธอย่อตัวลงต่ำอย่างแรง ทิ้งจุดศูนย์ถ่วงลง ตัวรถแทบจะแนบติดกับพื้นถนน

เธอจะแซงทางโค้ง!

หลานจวินเห็นการกระทำที่ไม่คิดชีวิตของเธอผ่านกระจกมองหลัง หัวใจพลันกระตุกวูบ

ยัยคนบ้า!

เขาเบี่ยงออกไปกันไลน์นอกตามสัญชาตญาณ พยายามจะปิดเส้นทางการแซงทั้งหมดของเซี่ยเฉิง

เลนนี้ ใครก็อย่าหวังว่าจะผ่านไปได้!

ทว่า ในวินาทีที่รถทั้งสองคันจวนเจียนจะชนกัน เซี่ยเฉิงกลับทำท่วงท่าที่ทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง

เธอดึงแฮนด์หน้ารถขึ้นอย่างแรง ใช้ล้อหน้าเป็นแกนหมุน สะบัดท้ายดริฟต์เข้าโค้งในระดับขีดสุด!

ท้ายรถเสียดสีเกิดประกายไฟ เฉียดผ่านตัวรถของหลานจวินไปอย่างหวุดหวิด มุดผ่านไลน์ในที่เขาปิดกั้นไว้ได้สำเร็จ!

"เชี่ยเอ๊ย!"

"ผู้หญิงคนนี้ไม่รักชีวิตแล้วเหรอ"

ม่านตาของหลานจวินหดเกร็ง

เขาถึงกับได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่ลอยมาจากตัวเซี่ยเฉิง ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำมันเบนซินฉุนกึก ก่อเกิดเป็นความเย้ายวนแปลกประหลาด

วินาทีต่อมา ร่างสีแดงเพลิงนั้นก็พุ่งแซงหน้าเขาไป เข้าเส้นชัยเป็นคันแรก!

"เอี๊ยด—"

หลังจากเสียงเบรกแหลมสูงดังขึ้น เซี่ยเฉิงก็หยุดรถได้อย่างมั่นคง

เธอถอดหมวกกันน็อกออกอย่างคล่องแคล่ว เรือนผมดัดลอนยาวสลวยดั่งสาหร่ายสะบัดเป็นแนวโค้งสุดเซ็กซี่กลางอากาศ ปอยผมสองสามเส้นเปียกชื้นด้วยเหงื่อแนบติดอยู่กับหน้าผากเกลี้ยงเกลา

เธอปัดผมไปด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ แล้วส่งยิ้มแห่งชัยชนะให้หลานจวินที่อยู่หลังเส้นชัย

เสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องระเบิดขึ้นในพริบตานั้น

"พระเจ้าช่วย! เทพหลานแพ้แล้ว!"

"ผู้หญิงคนนี้โคตรเท่เลย! ผู้หญิงในฝันชัด ๆ!"

"ม้าพยศตัวนี้ ฉันก็อยากลองปราบเหมือนกัน"

หลานจวินค่อย ๆ จอดรถแล้วถอดหมวกกันน็อกออก

เขามองดูผู้หญิงที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟ เจิดจรัสจนไม่อาจละสายตา หัวใจพลันเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดใจที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอมา

ฝีมือดี ทักษะการขับขี่ชั้นยอด ซ้ำยังสวยสะกดตาจนน่าประหวั่นพรั่นพรึง

หากไม่ใช่เพราะเธอมีความสัมพันธ์พัวพันคาราคาซังกับเสิ่นซีหรันล่ะก็ บางที...

"หลานจวิน"

เสียงของเซี่ยเฉิงดึงเขากลับมาจากภวังค์ความคิด

เธอเดินตรงเข้ามาทีละก้าว รองเท้าบูตส้นสูงกระทบพื้นดังกรอบแกรบเป็นจังหวะจะโคน ราวกับกำลังเหยียบย่ำลงบนปลายหัวใจของเขาในทุกย่างก้าว

"ทำตามสัญญาของนายด้วย"

น้ำเสียงของเธอไม่ดังนัก ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"คืนนี้ นายเป็นของฉัน"

หลานจวินจ้องมองดวงตาที่ทอประกายเจิดจ้าอย่างน่าทึ่งคู่นั้นโดยไม่พูดจา

เขาพลันสตาร์ตเครื่องยนต์ เสียงกระหึ่มทุ้มต่ำดังกึกก้องขึ้นมาอีกครา

"ขึ้นมา" เขาเอ่ยสั้น ๆ เพียงสองคำ

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยเฉิงยิ่งลึกล้ำขึ้น เธอโยนกุญแจรถของตัวเองให้หลินเจี๋ยเพื่อนร่วมก๊วน แล้วก้าวขึ้นซ้อนท้ายเบาะหลังของเขาอย่างไม่ลังเล ท่าทางคล่องแคล่วและสง่างาม

จากนั้น สองแขนเรียวนุ่มนิ่มก็โอบรอบเอวของเขาจากด้านหลัง ร่างกายอบอุ่นแนบชิดติดแผ่นหลังของเขาอย่างแนบแน่น

ร่างของหลานจวินพลันแข็งเกร็งไปชั่วขณะ

"เราจะไปไหนกัน" ลมหายใจของเธอเป่ารดข้างซอกคอเขา ทั้งคันยุบยิบทั้งร้อนผ่าว

ลูกกระเดือกของหลานจวินขยับขึ้นลง เขากลืนน้ำลายฝืนบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง น้ำเสียงที่เปล่งออกไปยังคงฟังดูราบเรียบ

"ไปกินข้าวก่อน"

"ไม่อย่างนั้น ฉันกลัวเธอจะรับไม่ไหวบนเตียง"

ท่ามกลางความมืด เซี่ยเฉิงยกยิ้มมุมปาก แนบแก้มลงกับแผ่นหลังของเขา น้ำเสียงทั้งเย้ายวนและจัดจ้าน

"วางใจเถอะ"

"ไม่มีผืนนาไหนไถจนพัง มีแต่วัวเท่านั้นแหละที่เหนื่อยตาย"

สิ้นเสียง มอเตอร์ไซค์ก็พุ่งทะยานออกไปดุจลูกศร ทิ้งไว้เพียงภาพเงาอันอหังการสายหนึ่ง

อีกด้านหนึ่ง ณ เชิ่งเยี่ยน ตึกซีบีดี ชั้น 149

เสิ่นซีหรันจองภัตตาคารระดับพรีเมียมที่สุดในเมืองเพื่อร่วมดินเนอร์กับเซี่ยโหรว

เพราะคืนนี้คือการออกเดตครั้งแรกระหว่างเขากับ 'ซิงจุ้ยเยว่'

ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวธีมดอกทิวลิป

บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสที่จัดวางไว้อย่างประณีตและหรูหรา

ดื่มไปเพียงสามแก้ว เซี่ยโหรวก็เริ่มเมามาย ทั้งตัวและหัวใจล่องลอยเคลิบเคลิ้ม

จนถึงตอนนี้เธอยังรู้สึกเหมือนฝันไป ไม่เป็นความจริง

คนที่ร่วมโต๊ะอาหารกับเธอในยามนี้กลับกลายเป็นคุณชายเสิ่นจริง ๆ

ซ้ำยังเป็นชั้น 149 ที่ผู้หญิงทุกคนต่างใฝ่ฝันอยากจะมาเยือน

สถานที่แห่งนี้ ก่อนหน้านี้เธอเคยเห็นแค่ในโมเมนต์วีแชตของคนอื่นเท่านั้น

เธอรัวชัตเตอร์ถ่ายรูปไปมากมาย ตั้งใจว่าประเดี๋ยวจะโพสต์ลงโมเมนต์ ต้องกระตุ้นต่อมอิจฉาของเซี่ยเฉิงให้สะใจ

ตั้งแต่เด็กจนโต นังผู้หญิงคนนั้นข่มหัวเธอมาโดยตลอด

บัดนี้ ถึงคราวที่เธอจะได้เชิดหน้าชูตาเสียที

"ทานอีกหน่อยสิครับ อาหารรสชาติถูกปากไหม" เสิ่นซีหรันทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ ใช้ตะเกียบกลางคีบตับห่านชิ้นหนึ่งบรรจงวางลงในจานของเธออย่างใส่ใจ

กลิ่นหอมสดชื่นโทนวู้ดดี้บนกายเขา ผสมผสานกับกลิ่นอโรมาของภัตตาคารหรู ทำให้เธอตกอยู่ในภวังค์ลุ่มหลงอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

"ขอบคุณค่ะคุณชายเสิ่น ฉันอิ่มแล้วค่ะ"

เซี่ยโหรวมองเขาด้วยสายตาร้อนแรง แก้มสองข้างแดงระเรื่อ

"แล้วก็รู้สึกเหมือนจะเริ่มเมานิด ๆ แล้วด้วยสิคะ"

จู่ ๆ เธอก็เกิดใจกล้าขึ้นมา ลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเองแล้วย้ายไปนั่งบนตักของเขาโดยตรง

สองแขนนุ่มนิ่มโอบรอบลำคอของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

โอกาสทองในคืนนี้ หากเธอไม่ยอมพลีกาย ไม่กอดต้นไม้ใหญ่ที่จะพาเธอทะยานสู่ฟากฟ้าต้นนี้ไว้ให้แน่น ก็คงไม่อาจให้อภัยตัวเองได้

เสิ่นซีหรันชะงักแข็งเกร็งไปกับการกระทำที่กะทันหันของเธอ

"เมาแล้วเหรอครับ"

เขาตบไหล่เธอเบา ๆ อย่างอ่อนโยน น้ำเสียงแฝงแววค้นหา

ไวน์แดงเพิ่งหมดไปแค่สามแก้วเท่านั้นเอง

เขาจำได้ว่าซิงจุ้ยเยว่เคยบอกว่าตนเองคอแข็งมาก ดื่มพันจอกก็ไม่เมา

ยัยตัวแสบคนนี้จงใจหรือเปล่า

คิดจะยั่วเขางั้นเหรอ

"คุณชายเสิ่น คืนนี้ ฉันอยากไปค้างที่บ้านคุณจังค่ะ"

น้ำเสียงของเซี่ยโหรวหวานฉ่ำนุ่มนวล ลมหายใจหอมกรุ่นรินรดอยู่ข้างใบหูของเขา

เสิ่นซีหรันใจกระตุกวูบ จู่ ๆ ก็เอ่ยเรียกชื่อในเน็ตของเธอออกมา

"เยว่เยว่ รู้ไหมว่าผมเป็นใคร"

หัวใจของเซี่ยโหรวกระตุกวูบอย่างแรง

เยว่เยว่?

ทำไมเขาถึงเรียกเธอว่าเยว่เยว่

หรือว่าเขาจำคนผิด

เยว่เยว่คือใครกันแน่

ในหัวของเธอพลันฉายภาพไวโอลินตัวนั้นขึ้นมาทันที บนนั้นมีข้อความสลักไว้ว่า "มอบให้เยว่เยว่ที่รัก"

หรือว่า... เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ ใบหน้าของเซี่ยโหรวก็พลันซีดเผือดลงในพริบตา

ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้องส่วนตัว

ฉู่ลี่ก้าวเดินเข้ามาข้างใน

เซี่ยโหรวผงะเด้งตัวออกจากร่างของเสิ่นซีหรันราวกับถูกไฟช็อต ใบหน้าเห่อแดงด้วยความอับอายและกระอักกระอ่วน

ฉู่ลี่สาวเท้าเร็ว ๆ เข้าไปหาเสิ่นซีหรัน แล้วกระซิบกระซาบข้างหูเขาไม่กี่ประโยค

สีหน้าของเสิ่นซีหรันพลันมืดครึ้มลงทันควัน รังสีรอบกายกดต่ำจนน่าสะพรึงกลัว

"ผมมีธุระด่วน ต้องขอตัวก่อนครับ"

เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนแล้วบอกกับเซี่ยโหรวประโยคหนึ่ง

"ค่ะ คุณชายเสิ่นไปจัดการธุระเถอะค่ะ" เซี่ยโหรวพยักหน้ารับอย่างลนลาน ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขาตรง ๆ

เสิ่นซีหรันยังกำชับกับฉู่ลี่อีกว่า "ไปส่งคุณเซี่ยกลับบ้าน"

สิ้นเสียง เขาก็ก้าวขายาว ๆ เดินออกจากห้องส่วนตัวไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

ผู้หญิงบัดซบ ไปคลอเคลียกับหลานจวินอีกแล้ว

อดีตของเธอ เขาไม่ติดใจเอาความก็ได้

แต่ตอนนี้ เธอเป็นได้แค่ผู้หญิงของเขาเท่านั้น และถ้าจะนอนกับใคร ก็ต้องนอนกับเขา... เสิ่นซีหรันคนนี้คนเดียว

คิดจะไปทำตัวคาราคาซังกับผู้ชายคนอื่นน่ะหรือ เขาไม่มีวันยอมเด็ดขาด!

เสิ่นซีหรันรีบตรงดิ่งไปยังภัตตาคารหมุน แล้วผลักประตูห้องส่วนตัวเปิดออก

ภาพที่ปรากฏอยู่หลังบานประตู ทำให้เพลิงโทสะอันน่าสะพรึงกลัวปะทุขึ้นในแววตาของเขา

เซี่ยเฉิงกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตักของหลานจวิน ริมฝีปากสีแดงสดของเธอคาบผลเชอร์รีสีสดไว้ โน้มตัวไปข้างหน้าเตรียมจะป้อนให้หลานจวิน

ม่านตาของเสิ่นซีหรันหดเกร็งลงอย่างแรง "เซี่ยเฉิง อาศัยจังหวะที่ฉันไม่อยู่ แอบออกมายั่วผู้ชายอีกแล้วเหรอ"

"ไสหัวลงมาเดี๋ยวนี้"