ตอนที่ 98 ชมฉันสิ บอกว่าอยากนอนกับฉัน

"คุณเด็กไม่เลิกหรือไง" เฉียวซีดิ้นขลุกขลัก ทว่าท่อนแขนของชายหนุ่มราวกับปลอกเหล็ก ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

"เธออยากได้อะไรฉันให้หมด ห้ามขับรถที่เจียงซื่อซื้อให้อีก" น้ำเสียงของเขาอู้อี้อยู่ในลำคอ

เฉียวซีทั้งโกรธทั้งขำ

"นั่นฉันซื้อเองต่างหาก จ่ายเงินสดไปสองแสนแปดหมื่นแปดพัน วันนั้นวงเงินในบัตรฉันเต็ม เจียงซื่อเลยออกให้ก่อน แล้วฉันก็คืนเงินให้เขาแล้วด้วย"

ซางเป่ยเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบหาข้ออ้างแก้เกี้ยว "คันนั้นเคยโดนชนท้าย ไม่เป็นมงคล คันนี้ดีกว่า ลองดูสิ"

เขาจับตัวเธอดันเข้าไปนั่งตรงตำแหน่งคนขับ ส่วนตัวเองก็ก้าวขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ

เฉียวซีเหลียวมองไปด้านหลัง ก็ดีเหมือนกัน มีการติดตั้งคาร์ซีทสำหรับเด็กเอาไว้อย่างตั้งใจด้วย

"เธอคาดเข็มขัดนิรภัยให้ฉันหน่อย" ซางเป่ยเฉินเอ่ยขึ้นกะทันหัน

"คุณไม่มีมือหรือไง" เฉียวซีตวัดสายตาค้อนใส่เขา

"อยากรับการปรนนิบัติจากที่รักสักหน่อย" สายตาคมกริบของเขาจ้องมองเธออย่างเป็นประกาย

เฉียวซีจนปัญญา ได้แต่โน้มตัวเข้าไป ทันใดนั้นเอวบางก็ถูกมือใหญ่ของเขารวบกอดไว้ ตามด้วยจุมพิตอันแสนหวานที่ประทับลงมา

"ตีตราจองแล้วนะ เบาะข้างคนขับเป็นของฉันคนเดียว ถ้าไอ้หมาตัวไหนกล้าขึ้นมา ฉันจะหักขาให้หมด" เขาประกาศอย่างเผด็จการ

เฉียวซีได้แต่เงียบกริบ...

เมื่อสตาร์ตรถ เฉียวซีก็ค่อยๆ ขับออกไปบนท้องถนน รักษาระดับความเร็วไว้ที่หกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง รถโรลส์-รอยซ์ของเหล่าหวังแล่นตามหลังมา ส่วนขบวนรถของบอดี้การ์ดก็ขับตามโรลส์-รอยซ์อีกทอดหนึ่ง แล่นเป็นแถวด้วยความเร็วระดับเต่าคลาน

ซางเป่ยเฉินทนดูไม่ไหวจริงๆ "รถคันนี้เร่งจากศูนย์ถึงหนึ่งร้อยได้ในสองวินาที เธอขับแค่หกสิบไม่อึดอัดแย่เหรอ"

"หุบปากเลย อย่ามารบกวนฉัน" เฉียวซีจ้องมองถนนเบื้องหน้าเขม็ง ดูตึงเครียดอยู่ไม่น้อย "ฉันเพิ่งได้ใบขับขี่มาไม่ถึงปี ความปลอดภัยต้องมาก่อน ไม่รู้หรือไง"

เธอเป็นมือใหม่ เธอใหญ่สุด

ซางเป่ยเฉินหัวเราะ "เอาอย่างนี้ไหม ฉันจัดคนขับรถให้เธอคนหนึ่ง"

"ไม่ต้อง ฉันขับเองได้" เฉียวซีปฏิเสธทันควัน

"จัดฉันให้ไง" ซางเป่ยเฉินจ้องเธอพลางยกยิ้มมุมปาก "กลางวันเธอขับรถ ส่วนกลางคืน เธอค่อยขับฉัน"

"ขับอะไรของแกเนี่ย"

ใบหูของเฉียวซีแดงก่ำจนแทบจะหยด

สมองของหมอนี่คิดเรื่องดีๆ มีสาระบ้างเป็นไหม

เธอหันขวับไปจ้องเขาตาเขียว ตั้งใจจะด่าเขาว่าลามกสักสองสามคำ

ทว่าสายตากลับประสานเข้ากับประกายยิ้มในดวงตาของเขาพอดี ดวงตาคู่ดอกท้อคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงอวกาศ จ้องมองเธอตรงๆ โดยไม่ปิดบังความดุดันและความปรารถนาที่จะครอบครองเลยแม้แต่น้อย

ซางเป่ยเฉินไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ลูกกระเดือกขยับเลื่อนขึ้นลงช้าๆ

การกระทำนี้ชวนให้ใจสั่นยิ่งกว่าคำพูดใดๆ เสียอีก

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง รีบหันหน้ากลับมามองทาง

"ถ้าคุณยังพูดจาเพ้อเจ้ออีกก็ลงจากรถไปเลยนะ!"

ซางเป่ยเฉินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาเอียงตัวแล้วพาดแขนลงบนพนักพิงเบาะของเธอ กลิ่นหอมสดชื่นของซิตรัสโชยเข้าโอบล้อมตัวเธอไว้ทันที

"ที่รัก เวลาเธอขับรถนี่มันเร้าใจจริงๆ"

"เอี๊ยด—" สมองของเฉียวซีขาวโพลน เท้ากระทืบเบรกอย่างแรงโดยสัญชาตญาณ

ตัวรถส่งเสียงเสียดสีกับพื้นถนนจนแสบแก้วหู แรงเฉื่อยทำให้ทั้งเธอและซางเป่ยเฉินคะมำไปข้างหน้าอย่างจัง

รถโรลส์-รอยซ์และขบวนรถของบอดี้การ์ดด้านหลังก็พลอยเหยียบเบรกกะทันหันตามกันเป็นทอดๆ

เหล่าหวังตกใจจนหัวใจแทบวาย รีบคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที

"ข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น คุ้มกันบอสซางเร็ว!"

"ไม่มีอะไร"

เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของซางเป่ยเฉินดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร

"มือใหม่หัดขับ เรื่องปกติ"

"ให้ฉันขับดีกว่า ปลอดภัยกว่าเยอะ"

ซางเป่ยเฉินขยับเข้าไปใกล้เธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้มเนียน

"หรือว่า เธอจะมานั่งบนตักฉัน แล้วให้ฉันจับมือสอนเธอขับดีล่ะ"

"ซางเป่ยเฉิน!" เฉียวซีทั้งอายทั้งโมโห รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะถูกเขาปั่นประสาทจนเป็นบ้า

ผู้ชายคนนี้มันตัวอันตรายชัดๆ!

เธออยากจะฟาดหน้าเขาสักฉาดจริงๆ

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ สตาร์ตรถใหม่อีกครั้ง แล้วเหยียบคันเร่งอย่างมั่นคง

"นั่งเฉยๆ ถ้ายังพูดอีกฉันจะถีบคุณลงจากรถ!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ไม่กล้าละสายตาไปมองเขาอีก

ซางเป่ยเฉินเลิกคิ้ว รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งยกกว้างขึ้นเรื่อยๆ

แกล้งภรรยานี่มันสนุกจริงๆ

ไม่นานนัก รถก็แล่นเข้ามาจอดที่ช่องจอดประจำในชุมชนอันหนิงย่วน

พอเฉียวซีก้าวลงจากรถ ก็ได้ยินเสียงแหลมสูงของเฉินซิ่วฮวาดังแว่วมาแต่ไกล กำลังยืนทะเลาะกับป้าฟางตึกข้างๆ อย่างดุเดือดเผ็ดร้อน

เสี่ยวโต้วติงกำลังเล่นสไลเดอร์อยู่คนเดียวไม่ไกลนัก อย่างไรเสียก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว

เฉียวซีรีบก้าวเท้าเข้าไปหา "แม่คะ เกิดอะไรขึ้น"

พอเฉินซิ่วฮวาเห็นลูกสาวเดินเข้ามา ก็ยิ่งได้ใจและมีลูกฮึดขึ้นมาทันที

"มันแซะแกน่ะสิ บอกว่าแกเป็นของมือสอง เคยหย่ามาแล้ว ไม่มีใครเอา!"

ป้าฟางกอดอก พลางกลอกตาบน

"ใครแซะมิทราบ ฉันพูดคำไหนไม่จริงบ้างล่ะ"

"ฉันก็แค่บอกว่าลูกสาวฉันหาแฟนที่มีรายได้ปีละหลักล้านได้ หล่อนไม่พอใจเองแล้วมาพาลด่าฉัน หล่อนนั่นแหละประสาท!"

"พอเถอะค่ะแม่ เรากลับบ้านกันเถอะ ฉันหิวแล้ว" เฉียวซีดึงแขนเฉินซิ่วฮวาเบาๆ อยากให้เรื่องมันจบๆ ไป

แต่ป้าฟางยังไม่หายโมโห พ่นน้ำลายแตกฟอง

ในจังหวะนั้นเอง รถปอร์เช่ พานาเมร่า สีขาวคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบข้างๆ ก่อนที่คู่หนุ่มสาวคู่หนึ่งจะก้าวลงมาจากรถ

ป้าฟางรีบยืดอกขึ้นทันที พลางอวดอย่างภาคภูมิใจ

"เห็นหรือยัง นี่แหละแฟนของลูกสาวฉัน ขับรถหรูคันละเป็นล้านเชียวนะ!"

เฉินซิ่วฮวาโกรธจนหน้าแทบเบี้ยว อัดอั้นอยู่นานกว่าจะสวนกลับไปได้ประโยคหนึ่ง

"แค่หลักล้าน มันวิเศษวิโสนักหรือไง"

ป้าฟางหัวเราะเยาะกับคำสวนกลับที่ไร้น้ำหนักนั่น

"ใช่สิ ก็วิเศษมากน่ะสิ ถ้าเก่งจริงก็ให้ลูกสาวหล่อนหาแฟนขับรถหรูคันละล้านมาให้ได้บ้างสิ ถึงตอนนั้นฉันจะยอมชมว่าเก่งเลยเอ้า!"

สิ้นเสียงพูด

รถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม สีดำสนิททั้งคันก็แล่นเข้ามาอย่างเงียบเชียบราวกับสัตว์ร้ายในความมืด

พอรถจอดสนิท รถเบนซ์ S-Class อีกสามคันที่ขับตามหลังมาติดๆ ก็จอดเรียงกันอย่างพร้อมเพรียง

ประตูฝั่งคนขับเปิดออก ซางเป่ยเฉินก้าวขายาวๆ ลงจากรถ

วันนี้เขาอยู่ในชุดสูทสีดำตัดเย็บประณีต รูปร่างสูงสง่า แผ่รังสีทรงอำนาจ ใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติยิ่งดูคมชัดโดดเด่นท่ามกลางแสงสนธยา

เขาเดินตรงเข้ามาหาเฉินซิ่วฮวา โค้งตัวลงเล็กน้อยด้วยท่าทีนอบน้อม

"คุณป้าครับ ผมเอาของมาให้คุณป้า เป็นพวกของบำรุงสุขภาพน่ะครับ"

ซางเป่ยเฉินส่งสายตาไปทางด้านหลัง

บอดี้การ์ดหกคนในชุดสูทสีดำสวมแว่นกันแดดก็รีบหยิบของออกจากกระโปรงท้ายรถเบนซ์ทันที แต่ละคนหิ้วกล่องของขวัญที่บรรจุอย่างประณีตไว้เต็มสองมือ แล้วเดินแบกขึ้นตึกไปโดยไม่พูดพล่ามทำเพลง

ป้าฟางรวมถึงลูกสาวและว่าที่ลูกเขยทั้งสามคนถึงกับยืนอึ้งตาค้าง

ผู้ชายคนนี้... หล่อเกินไปแล้ว!

รถคันนี้... ก็โคตรเท่เลย! สัญลักษณ์หน้ารถที่เรืองแสงได้นั่น แค่ดูก็รู้ว่าแพงกว่ารถสีขาวของพวกเขาตั้งไม่รู้กี่เท่า! คันนี้น่าจะเกินหลักล้านไปไกลแล้วใช่ไหมเนี่ย

เฉินซิ่วฮวาเองก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกไปโดยไม่รู้ตัว

"...รถคันนี้เธอซื้อมากี่บาทกัน"

เหล่าหวังคนขับรถที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบโค้งคำนับตอบทันที

"คุณผู้หญิงครับ คันนี้เป็นรุ่นสั่งทำพิเศษ ราคาอยู่ที่ยี่สิบสี่ล้านกว่าครับ"

ยี่สิบสี่ล้านกว่า!

เฉินซิ่วฮวาสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ จากนั้นความรู้สึกสะใจและเชิดหน้าชูตาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็พุ่งพล่านขึ้นมาถึงกระหม่อม!

นางแอ่นอกขึ้นทันควัน เชิดคางสูงจนแทบชี้ฟ้า แล้วหันไปสวดใส่ซางเป่ยเฉินชุดใหญ่

"รถแค่ยี่สิบกว่าล้าน ยังกล้าขับออกมาอีกเหรอ แกยังไม่คู่ควรกับลูกสาวฉันหรอก! รีบไสหัวไปซะ!"

ซางเป่ยเฉินรีบพยักหน้ารับหงึกๆ ยอมก้มหัวทำตัวเป็นหลานตัวน้อยว่าง่าย

"ครับๆ คุณป้าพูดถูกแล้วครับ อย่าเพิ่งโมโหเลยนะครับ งั้นผมขอตัวก่อน"

พูดจบ เขาก็ขยิบตาให้เฉียวซีทีหนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับขึ้นรถไป

เหล่าหวังเหยียบคันเร่ง รถโรลส์-รอยซ์ก็นำขบวนรถเบนซ์ทั้งสามคันพุ่งทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว

พวกป้าฟางทั้งสามคนมองตามจนตาแทบถลนออกมานอกเบ้า

ความรู้สึกเหมือนโดนเอาเงินฟาดหน้าเข้าอย่างจัง มันช่างแสบร้อนจนหน้าชา

เฉียวซีอุ้มเสี่ยวโต้วติงเดินตามเฉินซิ่วฮวาที่ราวกับเพิ่งชนะศึกกลับมาจนถึงหน้าประตูบ้าน

ที่หน้าประตู กล่องของขวัญขนาดยักษ์สิบกว่ากล่องวางซ้อนกันเป็นเนินเขาย่อมๆ ดูแล้วแต่ละกล่องราคาค่างวดไม่ธรรมดาเลยสักนิด

เธอรู้สึกว้าวุ่นใจ ยกเท้าขึ้นเตะกล่องใบหนึ่งที่ขวางทางอยู่ออกไป

"ซางเป่ยเฉินหมอนั่น หลายปีมานี้หาเงินได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ" เฉินซิ่วฮวาเอ่ยถาม เจ้าเด็กนั่นถึงกับขับรถราคายี่สิบกว่าล้านมาได้

"ค่ะ ก็แค่ไม่กี่สิบล้านมั้งคะ" เฉียวซีตอบส่งๆ ไป ไม่กล้าบอกความจริง

"งั้นก็ดีเลย" เฉินซิ่วฮวาพยักหน้า "ให้เขาชดใช้ให้แกสองล้านห้าแสน นั่นมันเป็นเงินที่เฝิงอี้หรูแย่งไปจากแก เป็นสินสมรสจากการหย่าของแก"

"ค่ะ ได้ค่ะ!" เฉียวซีรีบพยักหน้ารับ พยายามตามใจให้แม่สงบลง

พอเฉียวซีก้าวเข้าประตูบ้าน หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก็เห็นข้อความจากเซี่ยเฉิง รวมถึงข้อความที่ซางเป่ยเฉินส่งมารัวๆ

[ที่รัก เมื่อกี้การแสดงของผมพอใช้ได้ไหม ชมผมหน่อยสิ บอกว่าอยากนอนกับผมหน่อย]

[เมียจ๋า คืนนี้มีบริการนอนเป็นเพื่อนฟรีนะ ผมรอคุณอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ รีบกลับมาเร็วๆ ล่ะ]

ผู้ชายคนนี้ยิ่งหยอดก็ยิ่งขี้อ่อยขึ้นทุกที

เฉียวซีกลอกตามองบนจนแทบจะทะลุฟ้า...