ตอนที่ 97 คุณชายเสิ่น ช่วยชิมให้ฉันหน่อยสิคะว่าหวานไหม

"นี่เป็นดอกไม้ที่คุณชายเสิ่นมอบให้คุณเซี่ย หวังว่าคุณจะชอบนะครับ"

ฉู่ลี่ส่งสายตาไปทีหนึ่ง ลูกน้องหกคนก็ยื่นดอกไม้ไปตรงหน้าเซี่ยโหรวพร้อมเพรียงกันทันที

"ชอบค่ะ ชอบมาก! ฉันชอบมากเลยค่ะ!"

เซี่ยโหรวตื่นเต้นจนแทบจะพูดจาไม่เป็นภาษา รีบยื่นมือออกไปรับ

ช่อดอกไม้ใหญ่ถึงหกช่อ ลำพังเธอคนเดียวอุ้มไม่ไหวอยู่แล้ว คนข้างหลังจึงรีบก้าวเข้ามาช่วยรับไปสี่ช่อ

สายตาของเซี่ยเฉิงจับจ้องดอกทิวลิปอันงดงามสดใสเหล่านั้นเขม็ง

โดยเฉพาะช่อสีดำนั่น

ผู้ชายสารเลว

อุตส่าห์รวบรวมมาได้ถึงหกสี ช่างใส่ใจเสียจริงนะ

ไปหาทิวลิปสีดำมาจากไหน นั่นเป็นของหายากที่มีเพียงไม่กี่ชิ้น แพงยิ่งกว่าทองคำเสียอีก

ทิวลิปเป็นดอกไม้ที่เธอชอบที่สุด เพราะนั่นคือดอกไม้โปรดของแม่

แม่เคยบอกเธอว่า ที่เมืองอวิ๋นเฉิงในประเทศ A มีสวนที่ปลูกทิวลิปไว้เต็มไปหมด ชื่อว่าสวนเนี่ยนซวง สวยงามจนเกินจะบรรยาย

แม่บอกว่า พอเธอโตขึ้น จะต้องพาเธอไปให้ได้อย่างแน่นอน

แต่สุดท้าย เธอก็ไม่มีโอกาสได้ไป

ดอกทิวลิป เป็นตัวแทนของความรักอันลึกซึ้งและการเกิดใหม่

เซี่ยโหรวน่ะหรือ จะรู้จักชื่นชมคุณค่าของมัน?

เหอะ

แต่ก็ดีเหมือนกัน ผู้ชายสารเลวไม่มาตามตอแยเธอ เธอจะได้ไปตามจีบพี่อวิ๋นของเธอได้อย่างสบายใจ

ไม่นานนัก คนกลุ่มนั้นก็จากไป

เซี่ยตงเซิงตบหน้าขาตัวเองด้วยความตื่นเต้น ใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบานดั่งดอกไม้บาน

"ดีจริง ๆ! ในที่สุดคุณชายเสิ่นก็เมตตา ให้ใบสั่งซื้อมูลค่าร้อยล้านมาแล้ว! เซี่ยตงของพวกเรารอดแล้ว"

"คราวนี้ต้องขอบคุณโหรวโหรวแท้ ๆ เลย!" เซี่ยฮุยยิ่งตื่นเต้นหนัก น้ำเสียงที่พูดสั่นเครือไปหมด

"นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าคุณชายเสิ่นจะถูกตาต้องใจโหรวโหรวบ้านเรา นี่มันยอดเยี่ยมจริง ๆ!"

ถ้าเขาโชคดีได้เป็นพ่อตาของคุณชายเสิ่น ต่อไปชีวิตคงอยากได้อะไรก็ได้ตามใจปรารถนา

กลุ่มบริษัทตระกูลเสิ่น ชั้นบนสุด

ฉู่ลี่พาเซี่ยโหรวเคาะประตูแล้วเดินเข้าไป

"เข้ามา" เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ของชายหนุ่มดังออกมา

ฉู่ลี่ผลักประตูเปิดออกแล้วเอี้ยวตัวหลบทางให้ เซี่ยโหรวสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเดินเข้าไป

ภายในห้องทำงานอันกว้างขวาง ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานหรูหรา

รูปร่างของเขาสูงโปร่งสง่างาม ชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ที่ตัดเย็บอย่างพอดีตัวขับเน้นแผ่นหลังและไหล่กว้าง เผยให้เห็นช่วงเอวที่ได้รูปเฉียบคม

ชายหนุ่มมีคิ้วกระบี่ดวงตาดั่งดวงดาว สันจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางโค้งมนราวกับถูกแกะสลักขึ้นมาอย่างประณีต

ผิวของเขาขาวจัด เมื่อสวมชุดสูทสีขาว ทั้งร่างจึงแผ่รัศมีความสูงส่งเย่อหยิ่งจนยากที่ใครจะกล้าเข้าใกล้

เขาคือเสิ่นซีหรัน ทายาทแห่งตระกูลอันดับสองของนครหนิงเฉิง

หัวใจของเซี่ยโหรวเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งในชั่วพริบตา มันเต้นโครมครามจนแทบจะกระดอนออกมาจากลำคอ

หล่อเหลือเกิน

หล่อกว่าที่เธอเคยเห็นในนิตยสารการเงินเป็นร้อยเท่า

เสิ่นซีหรันลุกขึ้นยืน ก้าวขายาวเดินตรงเข้ามา

"เชิญนั่งครับ" เสียงของเขาดังอยู่ใกล้เพียงริมหู เซี่ยโหรวรู้สึกเหมือนใบหูจะชาไปหมด

เธอทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาอย่างเกร็ง ๆ

ขาทั้งสองข้างหนีบชิดติดกัน สองมือวางบนหัวเข่าอย่างเรียบร้อย ท่านั่งแบบกุลสตรีตามแบบฉบับแฝงไปด้วยความประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

เสิ่นซีหรันมองท่าทางตื่นเต้นของเธอ มุมปากยกยิ้มขึ้นบาง ๆ

"ไม่ต้องเกร็งหรอกครับ"

น้ำเสียงของเขาเจือแววปลอบประโลม

"วันนี้ที่เชิญคุณเซี่ยขึ้นมา ก็เพื่อมาเซ็นสัญญา ดีใจไหมครับ"

"ค่ะ!" เซี่ยโหรวพยักหน้าอย่างแรง ดวงตาเป็นประกายวิบวับ "ขอบคุณคุณชายเสิ่นที่ยอมให้โอกาสเซี่ยตงได้ร่วมงานกันอีกครั้งนะคะ"

"ดอกไม้ ชอบไหมครับ" เสิ่นซีหรันถามขึ้นอีกคำถาม

"ชอบค่ะ ขอบคุณคุณชายเสิ่นมากนะคะ"

สิ้นเสียงพูด ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะอีกครั้ง

เลขานุการยกกาแฟและชั้นวางขนมสามชั้นอันประณีตเดินเข้ามา

ชั้นวางขนมเป็นสีทองหรูหรา ด้านบนจัดวางขนมไว้อย่างประณีตงดงามถึงห้าสิบสองชนิด

ทุกเมนูล้วนใช้มะม่วงเป็นวัตถุดิบหลัก รูปลักษณ์แปลกตาสวยงาม ตั้งแต่มูสไปจนถึงพุดดิ้ง จากเครปเค้กไปจนถึงชูครีม สวยประณีตราวกับงานศิลปะ ทั้งยังส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ

"นี่เตรียมไว้ให้คุณโดยเฉพาะ ลองชิมดูสิครับ" สายตาของเสิ่นซีหรันจับจ้องอยู่ที่ชั้นขนม น้ำเสียงฟังสบาย ๆ

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยโหรวชะงักค้างไปทันที

แม่เจ้าโว้ย!

เธอแพ้มะม่วง!

นั่นมันผลไม้โปรดของนังเด็กเวรเซี่ยเฉิงต่างหาก

คุณชายเสิ่นจำผิดไปได้อย่างไรกัน

หรือว่า... นี่คือการทดสอบความจริงใจของเธอ?

เธอรีบปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว เผยรอยยิ้มประหลาดใจระคนขี้เล่นออกมา

"ว้าว สวยจังเลยค่ะ ต้องให้กล้องมือถือกินก่อนแล้ว!"

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แชะภาพชั้นวางขนมไปสองรูป

เสิ่นซีหรันมองกิริยาท่าทางเล็ก ๆ ของเธอ รอยยิ้มตรงมุมปากยิ่งลึกซึ้งขึ้น

เซี่ยโหรววางโทรศัพท์ลง หยิบส้อมคันเล็กสีทองขึ้นมา แล้วค่อย ๆ บรรจงเลือกมูสเค้กที่มีเนื้อมะม่วงน้อยที่สุดจากชั้นบนสุด

เธอไม่ได้กินทันที แต่ใช้ส้อมจิ้มเนื้อมะม่วงหั่นเต๋าชิ้นเล็ก ๆ สองชิ้นที่ตกแต่งอยู่ด้านบน โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วยื่นส้อมไปจ่อที่ริมฝีปากของเสิ่นซีหรัน

เสียงของเธอทั้งอ่อนหวานทั้งออดอ้อน "คุณชายเสิ่นคะ ช่วยชิมให้หน่อยสิคะว่าหวานไหม"

เสิ่นซีหรันชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

เขาหลุบตามองส้อมที่จ่ออยู่ริมฝีปาก ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเซี่ยโหรว

เขาอ้าปาก งับมะม่วงชิ้นเล็กสองชิ้นนั้นเข้าไป

ยัยเด็กคนนี้ ชักจะรู้จักยั่วยวนคนขึ้นมาแล้วสิ

หัวใจของเซี่ยโหรวราวกับมีพลุดอกไม้ไฟระเบิดบานสะพรั่งในพริบตา

เขากินแล้ว!

คุณชายเสิ่นกินของที่เธอป้อนจริง ๆ ด้วย! เขาต้องชอบเธอเข้าแล้วแน่ ๆ!

ทำไมถึงกะทันหันขนาดนี้นะ? หรือว่าความพยายามไม่ย่อท้อที่เธอมาขอพบเขาถึงบริษัทตั้งห้าครั้ง ในที่สุดก็ทำให้เขาประทับใจเข้าแล้ว?

เธอข่มความดีใจจนเนื้อเต้นเอาไว้ ใช้ช้อนเล็กตักเค้กคำเล็ก ๆ ส่งเข้าปาก

ในใจหวานฉ่ำจนแทบจะเลี่ยนไปหมด

เสิ่นซีหรันมองท่าทางพึงพอใจของเธอ จู่ ๆ ก็เอ่ยปากถาม

"สีไวโอลินเป็นไหมครับ"

เซี่ยโหรวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างแรง

"ค่ะ เป็นค่ะ!"

"วันเสาร์นี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดคุณปู่ผม" เสิ่นซีหรันกล่าว "ผมอยากเชิญคุณไปร่วมงานในฐานะคู่ควง ถึงตอนนั้น ขึ้นเวทีไปเล่นให้คุณปู่ฟังสักเพลง ดีไหมครับ"

เขาต้องให้เธอไปสร้างความประทับใจต่อหน้าคุณปู่ไว้ล่วงหน้า เพื่อที่วันหน้าจะได้แต่งงานกับเธออย่างราบรื่น

"คะ?" ดวงตาของเซี่ยโหรวเบิกกว้างกลมโต "ตกลงค่ะ! ถือเป็นเกียรติของฉันมากเลยค่ะ!"

พระเจ้าช่วย!

คุณชายเสิ่นถึงกับสืบเรื่องความสามารถของเธอมาด้วยงั้นหรือ?

ไม่นานนัก ฉู่ลี่ก็นำสัญญาที่พิมพ์เรียบร้อยแล้วเข้ามาส่ง

ตอนที่เซี่ยโหรวเซ็นชื่อลงท้ายสัญญา มือของเธอสั่นเทาไปหมด

หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จได้ไม่นาน ก็มีแขกคนอื่นมาขอเข้าพบอีก

เสิ่นซีหรันต้องไปที่ห้องรับรองข้าง ๆ เขาจึงบอกให้เธอรอเขาอยู่ที่นี่

"ได้ค่ะ" เซี่ยโหรวพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

หลังจากเสิ่นซีหรันเดินออกไป เธอก็ก้าวไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่สูงจรดพื้นบนชั้นหกสิบ

ใต้ฝ่าเท้าคือทัศนียภาพของถนนอันรุ่งเรือง รถราแล่นขวักไขว่ ส่วนหัวใจของเธอ ล่องลอยขึ้นสู่สรวงสวรรค์ไปแล้ว

เซี่ยโหรวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ถ่ายรูปวิวนอกหน้าต่างไปสองรูป แล้วโพสต์ลงโมเมนต์พร้อมกับรูปชั้นวางขนมเมื่อครู่

แคปชันระบุว่า [ความรู้สึกดี ๆ ของคุณอยู่สูงเสียดฟ้า ขอบคุณคนที่หล่อที่สุดนะคะ]

ในเวลาเดียวกัน เซี่ยเฉิงเพิ่งจะประชุมเสร็จ

เธอเลื่อนดูโทรศัพท์มือถือผ่าน ๆ ก็เห็นโพสต์ในโมเมนต์ของเซี่ยโหรว

ชั้นวางขนมสีทองอันนั้น ด้านบนเต็มไปด้วยขนมหวานสารพัดชนิดที่ทำจากมะม่วง มองดูแล้วทำเอาน้ำลายเธอแทบสอ

อีกทั้งวิวนอกหน้าต่างนั่น มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นชั้นบนสุดของกลุ่มบริษัทตระกูลเสิ่น

แววตาของเซี่ยเฉิงไหววูบ

ไอ้ผู้ชายสารเลว ช่างใส่ใจเสียจริง

เจ้าหมอนี่ ตอนอยู่กับเธอ ไม่ส่งนักเลงมาสิบคน ก็บังคับขึ้นเตียง บีบให้เธอกระโดดทะเล

พอมาเป็นเซี่ยโหรว กลับส่งดอกไม้ ส่งขนม วางมาดเป็นผู้ดีมีการศึกษาขึ้นมาเชียว

สรุปสั้น ๆ : สันดานหมา

เซี่ยเฉิงจิ๊ปาก

ช่างหัวมันสิ เธอไม่ได้แคร์สักหน่อย

ปากก็ว่าอย่างนั้น แต่เธอกลับควานหาบุหรี่สำหรับผู้หญิงออกมาจากกระเป๋าด้วยความหงุดหงิด คีบไว้ระหว่างปลายนิ้วเรียวบางโดยไม่ได้จุดไฟ

ไอ้ผู้ชายสารเลวมันไปตาบอดถูกใจเซี่ยโหรวได้ยังไงกัน?

ไร้รสนิยมสิ้นดี

ก่อนเลิกงาน เธอส่งข้อความหาเฉียวซี [คืนนี้พี่อวิ๋นจะไปแข่งรถ แกไปนั่งรถเล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ ไปแกล้งทำเป็นบังเอิญเจอกัน?]

เฉียวซียังไม่เห็นข้อความ เวลานี้เธอกำลังยืนอยู่ด้านนอกตึกของเทียนอวี้

ตรงทางเข้ามีรถเบนซ์ AMG ตัวท็อปสีขาวคันหนึ่งจอดอยู่ ทั้งยังผ่านการดัดแปลงเป็นพิเศษ อัปเกรดระบบความปลอดภัย และติดตั้งเครื่องระบุพิกัดดาวเทียมระดับโลกไว้เรียบร้อย

นี่คือรถที่ซางเป่ยเฉินสั่งให้เฉินเจิ้งไปจองไว้ก่อนหน้านี้ มูลค่าไม่ต่ำกว่าห้าล้านหยวน เพิ่งจะส่งมาถึงวันนี้

"ลองดูไหม" ซางเป่ยเฉินโยนกุญแจรถให้เฉียวซี

"ทำไมจู่ ๆ ถึงให้รถฉันล่ะคะ ฉันเพิ่งซื้อไปคันหนึ่งเองนะ" เฉียวซีมองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาไม่ธรรมดา

ซางเป่ยเฉินมองเธอ ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยเสียงทุ้มต่ำ

"คันที่เจียงซื่อซื้อให้ ห้ามขับอีก ผู้ชายของเธอมีเงินเหลือเฟือ"

"ฉันไม่คู่ควรจะเสวยสุขกับทุกอย่างของคุณหรอกค่ะ" เฉียวซีมองเขาแวบหนึ่ง

ซางเป่ยเฉินรีบดึงเธอเข้ามากอดทันที "เธอคู่ควร ทุกอย่างของฉันเป็นของเธอ รวมถึงตัวฉันด้วย"

ตรงหน้าประตู พนักงานของเทียนอวี้ทยอยเลิกงานกันออกมา พอเห็นภาพนี้เข้าต่างก็ตกใจจนสะดุ้ง ได้แต่แอบอยู่ในล็อบบี้ไม่กล้าเดินออกมา

เชี่ย

ประธานซางกับเลขาฯ เฉียวเหรอ?

เผือกชิ้นเบ้อเริ่มสะเทือนปฐพี

เฉียวซีหันไปมองข้างหลัง เห็นคนมุงกันเต็มล็อบบี้ เธอจึงออกแรงดันแผงอกของเขาแล้วเอ็ดเสียงเบา "ปล่อยฉันสิคะ ตรงนี้คนเยอะ"

"ไม่ปล่อย ยกเว้นแต่เธอจะยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป" เขาเผด็จการอย่างร้ายกาจ ทั้งยังโอบกอดเธอไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม

ปล่อยผ่านบ้านป้าคุณสิ