ตอนที่ 96 ภรรยาอยู่ที่ไหน ผมอยู่ที่นั่น

ช่วงบ่าย หลังจากเฉียวซีกินข้าวเสร็จก็เดินกลับมา เตรียมจะแอบย่องเข้าไปในห้องพักผ่อนเพื่อชดเชยการนอนกลางวันสักหน่อย

ทว่าพอเธอผลักประตูเปิดออก ก็ถึงกับยืนอึ้งไปเลย

"เตียงของฉันล่ะ"

ห้องพักผ่อนที่เดิมทีเคยวางเตียงเล็กไว้สามหลัง ตอนนี้กลับว่างเปล่า เหลืออยู่แค่สองหลังเท่านั้น

ซูเสี่ยวเข่อโผล่หัวออกมา "ประธานซางสั่งให้คนยกไปแล้วค่ะ"

"ยกไปไหน" เฉียวซีใจกระตุกวูบ

"ชั้นบนค่ะ" ซูเสี่ยวเข่อกดเสียงต่ำลง กระซิบกระซาบอย่างมีลับลมคมใน "เขาบอกว่าอยู่สามคนในห้องเดียวกันมันแน่นเกินไป แล้วยังบอกอีกว่า... เขายอมเบียดห้องเดียวกับเธอได้"

ซูเสี่ยวเข่อยักคิ้วหลิ่วตาให้เธอ

"ลำบากหน่อยนะเพื่อนรัก ทางองค์กรมอบหมายภารกิจสุดหินนี้ให้เธอแล้ว รีบขึ้นไปเถอะจ้ะ"

ขึ้นไปงั้นเหรอ

เฉียวซีไม่มีทางไปเด็ดขาด!

เธอหมุนตัวเดินกลับทันที พอมาถึงโต๊ะทำงานของตัวเองก็ดึงผ้าปิดตาลง แล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะดื้อ ๆ

ใครจะทำไม เธอจะนอนตรงนี้แหละ

ผ่านไปไม่นาน เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยก็ดังจากไกลเข้ามาใกล้

ตอนที่ซางเป่ยเฉินเดินลงมาจากชั้นบน เขาก็เหลือบเห็นเฉียวซีที่นอนขดตัวเป็นก้อนกลมอยู่บนโต๊ะทำงานเข้าพอดี

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินตรงเข้าไปแล้วโน้มตัวลง

วินาทีต่อมา เฉียวซีก็รู้สึกว่าร่างทั้งร่างของเธอลอยเคว้งขึ้นมาในอากาศ

"ว้าย!" เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที พอดึงผ้าปิดตาออก ใบหน้าหล่อเหลาที่ขยายใหญ่ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด

ท่อนแขนอันแข็งแกร่งของชายหนุ่มช้อนอุ้มเธอเอาไว้อย่างมั่นคง ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

"ขึ้นไปนอนข้างบน" เสียงของเขาทุ้มต่ำ แฝงคำสั่งที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ

"ไม่เอา!"

"เด็กดี" น้ำเสียงของซางเป่ยเฉินอ่อนลง แทบจะกลายเป็นการเกลี้ยกล่อม "ไม่อย่างนั้นตอนบ่ายจะไม่มีแรงทำงาน อีกอย่างผมยังต้องสอนคุณเขียนรายงานการดำเนินงานอีกนะ"

เฉียวซีถูกเขาอุ้มพาขึ้นไปชั้นบนตลอดทาง

ในห้องพักผ่อน ข้างเตียงหลังใหญ่ของเขามีเตียงเดี่ยวขนาดเล็กเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งหลังจริง ๆ ด้วย

ซางเป่ยเฉินวางเธอลงบนเตียงใหญ่ของตน

ทันทีที่แตะเตียง เฉียวซีก็กระเด้งตัวหนีไปที่เตียงเล็กข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงมิดศีรษะ

ไม่เห็นจะได้ไม่รำคาญใจ

ซางเป่ยเฉินมองท่าทางของเธอแล้วมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย

เขาไม่พูดอะไร เดินตามมาล้มตัวลงนอนด้วยเช่นกัน

เตียงหลังเล็กที่ต้องรองรับน้ำหนักของคนสองคนส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบา

เขาแนบตัวเข้ามาจากทางด้านหลัง แผงอกอุ่นร้อนแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอ ก่อนจะยื่นแขนยาวออกไปโอบกอดเธอไว้ในอ้อมอกทั้งตัว

"เตียงนี้มันเล็กนะ คุณไสหัวไปนอนฝั่งนู้นเลย!" เฉียวซีดึงผ้าห่มลงแล้วแหวใส่ประโยคหนึ่ง

"ภรรยาอยู่ที่ไหน ผมก็อยู่ที่นั่น" เขาวางคางเกยไว้ที่ซอกคอของเธอ น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มจาง ๆ

"ห้ามเรียกภรรยา"

"ได้ครับ เบบี๋" เขาว่าง่ายอย่างยิ่ง

"เบบี๋ก็ห้ามเรียก"

"ไม่มีปัญหาครับ ที่รัก"

เฉียวซี "..."

ผู้ชายคนนี้ยังคงหน้าหนาเหมือนเดิมไม่มีผิด

"เด็กดี ผมแค่อยากกอดคุณนอนสักพัก ไม่แตะต้องคุณหรอก" เขาไม่กล้าขยับซุกซน

เขาต้องผ่านสัปดาห์นี้ไปให้ได้อย่างราบรื่น เพื่อจะได้ครอบครองป่าทั้งผืน

เธอคร้านจะสนใจเขาแล้ว เพราะตอนนี้ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้นจริง ๆ

พอถูกเขาโอบกอดไว้แบบนี้ ลมหายใจเต็มไปด้วยกลิ่นกายหอมสะอาดอันคุ้นเคยของเขา กลับทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด

ชั่วครู่ต่อมา เธอก็ด่ำดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างสนิท

ซางเป่ยเฉินสูดดมกลิ่นหอมละมุนจากเรือนผมของเธอ ทว่ากลับไม่มีความง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย

เขาก้มหน้าลงมองคนที่กำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมอก สายตาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างยิ่ง

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือตรงหัวเตียงก็สั่นเตือนขึ้นมา

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วค่อย ๆ ก้าวเดินออกไปอย่างเบามือ พร้อมกับดึงประตูปิดลงตามหลัง

เป็นสายจากเฉินเจิ้งที่โทรเข้ามา

"ประธานซางครับ ไป๋เวยหนีเข้าไปหลบในคฤหาสน์เก่าตระกูลซางแล้วครับ"

"คุณนายซางคอยปกป้องเธออยู่ คนของเราเลยยังลงมือไม่ได้ชั่วคราวครับ"

ซางเป่ยเฉินยืนอยู่หน้าหน้าต่างบานกระจกสูงจรดพื้น แววตาพลันมืดครึ้มลึกล้ำลงทันที

"เธอหลบไม่ได้ตลอดชีวิตหรอก"

"เฝ้าไว้ก่อน"

"ครับ"

ขณะเดียวกัน ณ เมืองไห่เฉิง คฤหาสน์ตระกูลซาง

ในห้องรับแขกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของชาราคาแพง

ใบหน้าของไป๋เวยซีดเผือด เธอคว้าแขนเสื้อของเฝิงอี้หรูไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเทา

"คุณนายซางคะ คุณต้องช่วยฉันนะ!"

"ตอนนี้เป่ยเฉียวแคปิตอลกำลังคว่ำบาตรตระกูลไป๋ทุกทาง ครอบครัวของฉันก้าวขาไม่ออกเลยสักก้าว สายป่านการเงินก็ขาดสะบั้นหมดแล้ว ซางเป่ยเฉินต้องรู้เรื่องที่ฉันทำกับเฉียวซีแล้วแน่ ๆ เขาถึงได้มาแก้แค้นฉันแบบนี้!"

"พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้วนะคะ คุณต้องปกป้องฉันสิ!"

เฝิงอี้หรูยกถ้วยชาขึ้นมา เป่าฟองชาด้านบนเบา ๆ ท่าทียังคงสง่างามและเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว

"จะร้อนรนไปทำไม"

เธอจิบชาไปหนึ่งอึก

"อยู่ที่นี่ให้ดี ไม่มีใครแตะต้องเธอได้หรอก คนของเขาเข้ามาไม่ได้"

เฝิงอี้หรูวางถ้วยชาลง มองอีกฝ่ายอย่างจริงจัง

"สิ่งเดียวที่เธอต้องทำตอนนี้ คือสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับซางซวี่ ถ้าเป็นไปได้ ก็รีบท้องลูกอีกคนให้เร็วที่สุด"

ตอนนี้เธอต้องการเด็กสักคนอย่างเร่งด่วน หมากที่จะช่วยให้ซางซวี่แย่งชิงสมบัติของตระกูลซางมาได้

แววตาของเฝิงอี้หรูเย็นเยียบลง

ส่วนเด็กที่เฉียวซีคลอดออกมาคนนั้น... จะให้ซางฉงรู้ถึงการมีอยู่ของเด็กนั่นไม่ได้เด็ดขาด ไว้ทีหลังค่อยแอบจัดการทิ้งอย่างลับ ๆ

"คุณนายคะ..." ไป๋เวยอดไม่ได้ที่จะถามข้อสงสัยในใจออกมา "ทำไมคุณถึง... ใส่ใจคุณชายรองขนาดนี้คะ"

เฝิงอี้หรูปรายตามองหล่อน แววตาแฝงความตักเตือน

"เรื่องพวกนี้เธอไม่ต้องยุ่ง"

"เอาเป็นว่า ทำให้ซางซวี่รักเธอให้ได้ ต่อไปเธอจะได้มีที่พึ่ง รีบพักฟื้นร่างกายให้แข็งแรงโดยเร็วเถอะ"

"ค่ะ" ไป๋เวยก้มหน้าลง ซ่อนอารมณ์ในแววตาไว้

ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้น ซางซวี่ก้าวขายาวเดินเข้ามาจากด้านนอก

เขาสวมสูทคัตติ้งเนี้ยบพอดีตัว ใบหน้าไร้อารมณ์ ครั้นเห็นผู้หญิงสองคนในห้องนั่งเล่นก็ไม่คิดจะปรายตามองแม้แต่น้อย เดินตรงขึ้นชั้นบนไปทันที

เฝิงอี้หรูส่งสายตาให้ไป๋เวย

ไป๋เวยเข้าใจความหมายทันที จึงรีบตามขึ้นไป

ซางซวี่เพิ่งผลักประตูห้องเปิดออก ไป๋เวยก็โผเข้ากอดเอวเขาไว้จากด้านหลังแน่น

"นายน้อยรองคะ ฉันขอโทษ..." เสียงของเธอปนสะอื้น "คราวก่อนฉันวู่วามไปเอง ไม่ควรไปอาละวาดที่โรงแรมเลยค่ะ"

ร่างกายของซางซวี่ชะงักแข็งค้างไปชั่วขณะ

เขาออกแรงแกะมือเธอออก หันกลับมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"ไป๋เวย เธอไม่ใช่รักซางเป่ยเฉินจนจะเป็นจะตายหรอกเหรอ มาทำบ้าอะไรตรงนี้"

น้ำตาของไป๋เวยร่วงเผาะลงมาทันที ร้องไห้กระซิกอย่างน่าสงสาร

"นายน้อยรอง... ฉันแท้งลูกไปแล้วนะคะ... นั่นลูกของคุณนะ คุณไม่รู้สึกปวดใจสักนิดเลยเหรอคะ"

"ปวดใจงั้นเหรอ" ซางซวี่แค่นหัวเราะ มุมปากยกยิ้มเยาะ "ผู้หญิงบนโลกนี้ที่จะมีสิทธิ์มีลูกให้ฉันได้ มีแค่เฉียวซีคนเดียวเท่านั้น"

"เธอไม่คู่ควร"

สามคำนี้ บาดลึกยิ่งกว่าคมมีดเล่มใด

หัวใจของไป๋เวยเหมือนถูกบีบขยี้อย่างแรง เจ็บปวดจนแทบจะหายใจไม่ออก

"ฉันรู้ค่ะ... ฉันรู้ว่าตัวเองไม่คู่ควร... แต่ข้างในใจฉันมันทรมานเหลือเกิน..."

เธอแนบชิดเข้าไปอีกครั้ง ร่างกายอันอ่อนนุ่มแนบสนิทกับแผงอกแกร่งของเขา

"นายน้อยรอง เรื่องที่ลึกซึ้งที่สุดเราก็เคยทำกันมาแล้ว ให้ฉันกอดสักพักเถอะนะคะ..."

น้ำเสียงของเธออ่อนระทวยลง

"อีกไม่กี่วันก็จะเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของท่านผู้เฒ่าตระกูลเสิ่นแล้ว ฉันจัดการเตรียมการไว้หมดแล้วค่ะ"

"ถึงตอนนั้น ฉันจะให้คนไปลักพาตัวเฉียวซีมา"

"คุณเตรียมเรือไว้คอยรับที่ท่าเทียบเรือนะ"

เธอเงยหน้าขึ้น มือเล็กๆ ลูบวนบนแผงอกของเขาอย่างซุกซน

"แต่ว่า... คุณห้ามทอดทิ้งฉันนะ"

แววตาของซางซวี่ไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ

เขาผลักเธอออกเต็มแรง ด้วยแรงที่มากจนไป๋เวยเซถอยหลังไปหลายก้าว

"วันนี้ไม่มีอารมณ์จะเอาเธอ ไสหัวไป!"

ไป๋เวยถูกเขาผลักจนเกือบจะล้ม จึงจำต้องเดินออกจากห้องไป เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกฝังลึกลงไปในฝ่ามือ

ซางซวี่!

คอยดูเถอะ!

รอให้ถึงวันนั้น เธอจะต้องทำให้เขาคุกเข่าอ้อนวอนเธอให้ได้!

ช่วงบ่าย ขบวนรถหรูจอดเรียงรายอย่างโอ่อ่าอวดสายตาอยู่ด้านล่างตึกเซี่ยตงเทคโนโลยี คันหน้าสุดคือรถมายบัครุ่นลิมิเต็ด

ฉู่ลี่เดินเข้ามาด้านใน

ด้านหลังเขามีลูกน้องชุดดำหกคนเดินตามมา แต่ละคนรูปร่างสูงสง่าผึ่งผาย

ในมือของทุกคนต่างอุ้มช่อดอกไม้สดช่อโต

มันคือดอกทิวลิปหกช่อต่างสีสัน ขบวนอันยิ่งใหญ่อลังการนั้นมุ่งตรงสู่ชั้นบนสุดทันที

พอเซี่ยตงเซิงเห็นว่าใครมา ก็รีบกุลีกุจอก้าวออกจากห้องทำงานมาต้อนรับ

เขาจำได้ในแวบแรกทันทีว่านี่คือผู้ช่วยพิเศษข้างกายเสิ่นซีหรัน

พวกเซี่ยเฉิงได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงพากันเดินตามออกมาดูเช่นกัน

"ผู้ช่วยฉู่ ทำไมเป็นคุณได้ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ" เซี่ยตงเซิงปั้นยิ้มประจบประแจง แต่ในใจกลับเต้นรัวตุ้มๆ ต่อมๆ

ฉู่ลี่กระแอมไอเคลียร์คอเบาๆ กวาดสายตามองไปรอบๆ ฝูงชน ก่อนจะเอ่ยถามตรงๆ

"คุณหนูเซี่ยโหรว อยู่ไหมครับ"

เซี่ยฮุยอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบค้อมตัวพยักหน้าตอบรับ

"อยู่ครับ อยู่"

"รีบไปตามโหรวโหรวออกมาเร็วเข้า!"

ครู่ต่อมา

เซี่ยโหรวสวมรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตรเดินเยื้องย่างเข้ามา พอเห็นขบวนความอลังการตรงหน้า เธอก็ถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันไปเลย

ฉู่ลี่เดินตรงเข้าไปหยุดตรงหน้าเซี่ยโหรว วางท่าทีนอบน้อมอย่างยิ่ง ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยความเคารพ

"คุณหนูเซี่ยครับ คุณชายเสิ่นยกเลิกการคว่ำบาตรเซี่ยตงเทคโนโลยีแล้วครับ"

"อีกทั้งยังเตรียมออเดอร์มูลค่าหนึ่งร้อยล้านไว้ด้วย ท่านให้ผมมารับคุณไปเซ็นสัญญาที่กลุ่มบริษัทตระกูลเสิ่นครับ"

"อะไรนะคะ" หัวใจของเซี่ยโหรวเต้นรัวแทบคลั่ง แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

คุณชายเสิ่นเชิญหล่อนไปเซ็นสัญญาเนี่ยนะ

ทุกคนในที่นั้นต่างคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

ออเดอร์มูลค่าหนึ่งร้อยล้านงั้นเหรอ

นี่มันโชคหล่นทับจากฟ้าอะไรกันขนาดนี้!

แววตาของเซี่ยเฉิงหม่นลึกลง ไอ้ผู้ชายสารเลว เปลี่ยนเป้าหมายแล้วเหรอ โดนเซี่ยโหรวอ่อยติดแล้วงั้นสิ

จึ๊ๆ ช่างไม่เลือกกินเลยจริง ๆ นะเนี่ย