ตอนที่ 95 หยอกเย้ากับเมียตัวเอง มีอะไรไม่สำรวมตรงไหน

สิบนาทีต่อมา เฉียวซีถือแก้วกาแฟเดินเข้ามาในห้องทำงาน ซางเป่ยเฉินกำลังวางเอกสารในมือลงพอดี

เขาเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยปาก

"มานี่สิ"

"ค่ะ" เฉียวซีเดินเข้าไปหา

เขาคว้าตัวเธอเข้าสู่อ้อมแขนในคราวเดียว แล้วรั้งให้เธอนั่งลงบนตักของเขา

ฝ่ามืออุ่นร้อนของชายหนุ่มแนบอยู่ตรงเอวบาง ความร้อนแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตบางเบาจนรู้สึกได้ชัดเจน

"ทำยังไงดี ตอนนี้อยากปรนนิบัติคุณใจจะขาดแล้ว"

พูดจบ เขาก็บีบคางเธอเบา ๆ แล้วกดจูบลงบนริมฝีปากเธออย่างหนักหน่วงไปหลายครั้ง

เฉียวซีถูกเขาจูบจนรู้สึกจั๊กจี้เลยหัวเราะออกมา

"ฉันแค่ล้อพวกเธอเล่นหรอกน่า"

"ขอแค่คุณยอมให้โอกาส เจ้าซางน้อยก็ปรนนิบัติคุณได้เป็นอย่างดีจริง ๆ นะ"

ปลายนิ้วของซางเป่ยเฉินลูบไล้อยู่บริเวณเอวของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำ

"ที่รัก คืนนี้พวกเราไปกางเต็นท์ใต้ต้นแปะก๊วย ไปดูดาวกันนะ"

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบ

"คืนนี้ฉันต้องกลับอันหนิงย่วนไปกินข้าวกับแม่ค่ะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวแม่จะคิดมาก"

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมขึ้น

"คาดว่าแม่คงจะรั้งให้ฉันค้างที่นั่นแน่ ๆ"

"งั้นก็ดูตอนนี้เลย" ซางเป่ยเฉินกดจูบลงไปอีกสองครั้ง ลมหายใจเริ่มติดขัดไม่มั่นคง

"ตอนนี้เป็นเวลาทำงานนะคะ!"

"งั้นก็หยุดงานหนึ่งวัน สุขภาพกายและใจของเจ้านายสำคัญที่สุด" เขาประกาศอย่างเผด็จการ

เฉียวซีเกือบจะหลุดขำออกมาด้วยความระอาปนโมโห

"คุณทำตัวให้มันจริงจังและสำรวมหน่อยสิคะ"

"หยอกเย้ากับเมียตัวเอง มีอะไรไม่สำรวมตรงไหน?"

"ห้ามเรียกเมียนะ!"

"ได้ครับ ที่รัก" เขาเปลี่ยนสรรพนามทันควัน ซบหน้าลงตรงซอกคอเธอ ลมหายใจร้อนผ่าว

"เจ้าซางน้อยหิวมานานมากแล้ว คุณว่าควรทำยังไงดี?"

ใบหน้าของเฉียวซีแดงก่ำขึ้นมาในทันที

"ต้องจัดการเรื่องทางฝั่งแม่ฉันให้เรียบร้อยก่อน... รออีกหน่อยเถอะค่ะ"

"ได้" ซางเป่ยเฉินรับคำอย่างง่ายดาย เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับจ้องมองเธอแน่วนิ่ง

"รอให้ผมจัดการไป๋เวยเรียบร้อยแล้ว คุณต้องให้รางวัลผมอย่างงามนะ"

เขาชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "เวลาหนึ่งสัปดาห์ ผมจะจัดการคุณนายเฉินให้เรียบร้อย เพราะฉะนั้น ผมให้เวลาคุณเตรียมตัวหนึ่งสัปดาห์"

สายตาของซางเป่ยเฉินทวีความลึกซึ้งและมีความหมายแฝง

"สิ่งที่เลขาฯ ซูส่งให้คุณน่ะ เอามาเปิดศึกษาให้ดีล่ะ"

เฉียวซีชะงักไป

ผู้ชายสารเลวคนนี้ แอบฟังไปตั้งเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

เธอเบือนหน้าหนี "ไม่เรียนหรอกค่ะ"

"งั้นผมเรียนเอง คุณส่งมาให้ผมสิ" เขาควักโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วขยับเข้าไปใกล้ "แอดวีแชตผมสิครับที่รัก"

ขณะที่พูด เขาก็กดจูบลงบนริมฝีปากเธออีกสองที

"ปลดบล็อกผมออกจากบัญชีดำด้วย"

พูดจบ โดยไม่รอให้เฉียวซีทันได้ตอบสนอง เขาก็เอื้อมแขนยาวหยิบเอาโทรศัพท์มือถือของเธอไปทันที

จับมือเธอขึ้นมาแล้วสแกนลายนิ้วมือปลดล็อก

เปิดคิวอาร์โค้ดขึ้นมา

ใช้โทรศัพท์ของตัวเองสแกนอย่างรวดเร็ว ขั้นตอนทั้งหมดราบรื่นไร้รอยต่อในชั่วพริบตา

แววตาของเฉียวซีหม่นลงเล็กน้อย

ร้ายกาจจริง ๆ

"เอาล่ะค่ะ ฉันจะออกไปทำงานแล้ว"

เธอคิดจะลุกขึ้น ทว่าซางเป่ยเฉินกลับโอบเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"ขอเก็บดอกเบี้ยก่อน" เขาก้มหน้าลงมาจูบเธอทันที

จูบครั้งนี้ทั้งลึกซึ้งและหนักหน่วง ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้หยุดพักหายใจแม้แต่น้อย

ไม่นานนัก ลมหายใจของทั้งคู่ก็กระชั้นถี่และปั่นป่วน

ใบหน้าของเฉียวซีแดงก่ำจนแทบจะคั้นเลือดออกมาได้ เอวที่ถูกเขาบีบเคล้นทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวปั่นป่วนไปหมด

ผู้ชายร้ายกาจ

"ที่รัก..." เขาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า อารมณ์ความรู้สึกในแววตาเข้มข้นจนแทบไม่อาจคลี่คลาย

เขาอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

เขาช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าอุ้มเจ้าสาว เตรียมจะเดินมุ่งหน้าไปยังห้องพักผ่อน

"ก๊อก ๆ"

เสียงเคาะประตูดังขึ้นกะทันหัน

"ประธานซางคะ คุณชายเสิ่นมาค่ะ" เสียงของฉินเยว่ดังขึ้น

เฉียวซีตกใจจนรีบตีเขาไปทีหนึ่ง แล้วกระโดดลงจากอ้อมแขนของเขา จัดการเสื้อผ้าและเส้นผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยอย่างลนลาน

เธอสาวเท้าเร็ว ๆ ไปเปิดประตู เสิ่นซีหรันสวมชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีขาวยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าท่าทางสดใสร่าเริงเป็นพิเศษ

เธอพยักหน้าให้เขา แล้ววิ่งหนีออกไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

เสิ่นซีหรันมองดูพวงแก้มและใบหูที่แดงระเรื่อของหญิงสาวแล้วส่งเสียงจึ๊ปากออกมาสองที

น่าสนใจจริง ๆ

ดูท่าคงจะอยู่ใกล้ชิดจนได้เปรียบเข้าให้แล้ว

เขาต้องหาทางดึงตัวเซี่ยเฉิงมาอยู่ข้างกายบ้างให้ได้

ซางเป่ยเฉินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ พลางจัดเนกไทของตัวเองให้เข้าที่

"แต่เช้าตรู่ขนาดนี้ นายขึ้นมาทำไม มีอะไรจะผายลมก็รีบ ๆ ว่ามา"

"แหม ขัดจังหวะฉากเด็ดเข้าให้เหรอ?"

เสิ่นซีหรันเดินเข้ามา แล้วนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่เกรงใจ

"อิจฉาเลขาฯ เฉียวจริง ๆ เลย กลางวันทำงาน กลางคืนก็ขึ้นเตียงกับเจ้านาย"

"ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญก็ไสหัวไป" ซางเป่ยเฉินอารมณ์เสียอย่างถึงที่สุด สายตาเย็นเยียบเสียจนแทบจะกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

เสิ่นซีหรันเห็นดังนั้น จึงรีบวกเข้าประเด็นสำคัญทันที

เขาหยิบบัตรเชิญปั๊มทองใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วโยนลงบนโต๊ะ

"วันเสาร์นี้ งานวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของท่านผู้เฒ่าบ้านฉัน ขอเชิญนายไปร่วมงานด้วย"

"อีกเรื่อง การลงพื้นที่สำรวจเกาะหนานซิงต้องเลื่อนไปเป็นเดือนหน้า ทางฝั่งตระกูลจิ่งติดธุระนิดหน่อย ส่งคนมาไม่ได้"

"แค่นี้?"

"คุยทางโทรศัพท์ไม่ได้หรือไง" ซางเป่ยเฉินปรายตามองเขา

เสิ่นซีหรันหัวเราะร่า สีหน้าเบิกบานเปี่ยมสุข

"ซิงจุ้ยเยว่สารภาพรักกับฉันแล้ว ตอนนี้ใจเราตรงกัน รับรองว่าเร็วกว่านายแน่นอน"

เขายกขาขึ้นมาไขว่ห้างอย่างกระหยิ่มใจ

"เพราะงั้น เซตประกายดาราที่ฉันประมูลให้เทพธิดาของฉัน ก็เลยยังไม่ให้นายแล้วนะ"

ซางเป่ยเฉินมองเขาอย่างไร้อารมณ์ "แล้วเซี่ยเฉิงล่ะ ไม่เอาแล้วเหรอ"

"จัดการให้เสร็จภายในหนึ่งเดือน ฟันแล้วทิ้ง ไม่กระทบความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเทพธิดาหรอก"

เสิ่นซีหรันพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย

"อีกสองเดือนฉันกับเทพธิดาก็จะได้เจอกันอย่างเป็นทางการแล้ว"

"สารเลวจริง ๆ" ซางเป่ยเฉินทนดูไม่ไหว

"นายรักเดียวใจเดียวแล้วไง สุดท้ายก็โดนทิ้งเหมือนกันไม่ใช่เหรอ" เสิ่นซีหรันจี้แทงใจดำเขาได้อย่างแม่นยำ

"ก๊อก ๆ"

ฉินเยว่ยกกาแฟเดินเข้ามา แล้ววางลงตรงหน้าเสิ่นซีหรัน

เสิ่นซีหรันมองฉินเยว่พลางผิวปากแซว

"เลขาฯ ของประธานซางเนี่ย สวยทุกคนเลยจริง ๆ กาแฟที่ชงก็หอมด้วย"

"ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะคุณชายเสิ่น" ฉินเยว่ยิ้มอย่างมีมารยาท แล้วถอยออกไป

"ดื่มเสร็จแล้วก็รีบไสหัวไป"

ซางเป่ยเฉินออกปากไล่แขก

ตอนเที่ยง ที่ห้องอาหารชั้นบนสุดซึ่งมีทัศนียภาพกว้างขวางปลอดโปร่ง

เฉียวซีค่อย ๆ ละเลียดกินมื้อเที่ยงทีละคำ โดยมีซางเป่ยเฉินนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาใช้ช้อนตักน้ำแกงขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน แล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของเธอ

"เด็กดี ดื่มอีกคำสิครับ" น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มน่าฟัง แฝงแววเว้าวอนเอาใจ

เฉียวซีกำลังจะอ้าปากดื่ม

โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงดังขึ้นมาผิดจังหวะ

เป็นเซี่ยเฉิงนั่นเอง

เธอจึงกดรับสาย เสียงเซี่ยเฉิงที่แผดด่าเสิ่นซีหรันเป็นชุดใหญ่ดังลั่นอย่างมีพลัง

จากนั้นก็เล่าเรื่องที่เฟิงอู๋อวิ๋นส่งไวโอลินมาให้ พร้อมกับเอ่ยปากชมเขาจนแทบจะไม่มีใครเทียบได้ในใต้หล้า

"พวกเราใจตรงกันสุด ๆ เลย! เขาคือฝนที่ตกลงมาดับแล้งของฉันชัด ๆ! เปย์หนักใจป้ำขนาดนี้! ชาตินี้ถ้าฉันไม่ได้แต่งงานกับเขานะ ฟ้าดินต้องลงโทษแน่!"

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลดเสียงลงต่ำ ทว่าในน้ำเสียงกลับเปี่ยมไปด้วยความกระดี๊กระด๊าที่ซ่อนไว้ไม่มิด

"ที่สำคัญที่สุดคือเขาหล่อมาก! หล่อจนน้ำลายหกเลยล่ะ! คืนนี้ฉันจะไปขอโทษเขาอีกรอบ ฮิ ๆ"

เฉียวซีฟังอารมณ์ที่แปรปรวนราวกับรถไฟเหาะของเธอแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"บังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ ชวนให้เหลือเชื่อจริง ๆ นั่นแหละ"

เซี่ยเฉิงก็หัวเราะตาม

"เอาล่ะ ฉันใกล้จะถึงบ้านคุณย่าแล้ว ไม่คุยกับแกแล้วนะ ฉันจะไปเอาไวโอลินที่พี่อวิ๋นส่งมาให้!"

เซี่ยเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจเล็กน้อย ก่อนจะวางสายไป

เธอจงใจส่งที่อยู่นี้ให้เขา อย่างแรกคือถือโอกาสมาเยี่ยมคุณย่าด้วย อย่างที่สองคือยังไม่อยากให้เขารู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอในตอนนี้ เธอต้องง้อเขาให้หายโกรธก่อน แล้วค่อยเปิดเผยความจริง

รถยนต์แล่นเข้าสู่ลานบ้านอันเงียบสงบอย่างนุ่มนวล

ที่นี่คือสถานที่ที่เซี่ยเฉิงเคยอยู่ตอนเด็ก ๆ คุณย่ารักและตามใจเธอที่สุด

เธอยังไม่ทันได้ลงจากรถ ก็เหลือบไปเห็นรถสปอร์ตคันเล็กสีเหลืองจัดจ้านจอดอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน

นั่นคือรถของเซี่ยโหรว

เซี่ยโหรวเป็นลูกสาวของอาคนรองของเธอ ในบริษัทก็เป็นแค่ตัวถ่วงอยู่ไปวัน ๆ เอาแต่วาดฝันลม ๆ แล้ง ๆ ว่าจะได้แต่งเข้าตระกูลเศรษฐี

ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้เธอแอบไปขอร้องความเห็นใจจากเสิ่นซีหรันเป็นการส่วนตัว แต่สุดท้ายแม้แต่หน้าของเขาก็ยังไม่ได้เจอ

ทันทีที่เซี่ยเฉิงก้าวเท้าเข้าบ้าน ไฟโทสะในดวงตาก็พลันลุกพรึ่บขึ้นมาทันที

ภายในห้องนั่งเล่น เซี่ยโหรวมือกำลังถือไวโอลินสุดรักสุดหวงของเธอ พลางโพสท่าบิดตัวถ่ายรูปอย่างดัดจริต

เธอสวมชุดกระโปรงสีขาว ดูแล้วช่างเหมือนดอกบัวขาวผู้บริสุทธิ์จอมปลอมไม่มีผิด

"ใครอนุญาตให้แกแตะต้องของของฉัน!" เซี่ยเฉิงโกรธจนควันออกหู ปรี่เข้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เซี่ยโหรวสะดุ้งตกใจกับเสียงตวาดก้อง ไวโอลินในมือแทบหลุด จึงรีบวางมันลง

"ตรงนี้เขียนไว้ว่า 'ถึงที่รักเยว่เยว่' ตรงไหนที่บอกว่าเป็นของเธอไม่ทราบ" เซี่ยโหรวปัดผมเบา ๆ ก่อนจะสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ

เซี่ยเฉิงกระชากไวโอลินกลับมา แววตาเย็นยะเยียบจนน่ากลัว

"ฉันเตือนแกไว้นะ! ถ้าแตะต้องของของฉันซี้ซั้วอีก ฉันจะหักมือแกซะ!"

พูดจบ เธอก็กอดไวโอลินไว้ด้วยความโมโห แล้วหมุนตัวเดินไปหาคุณย่า ไม่อยากจะเสียเวลาต่อปากต่อคำกับอีกฝ่ายอีก

เซี่ยโหรวมองตามแผ่นหลังของเธอ พลางเบะปากก่นด่าลมฟ้าอากาศแบบไม่มีเสียงอยู่สองสามคำ

จากนั้น เธอก็ก้มมองรูปถ่ายในมือถือที่เพิ่งกดถ่ายไป แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

เธอคัดเลือกรูปที่สวยที่สุดอย่างพิถีพิถัน แล้วโพสต์ลงในโมเมนต์

ตั้งแต่เด็ก เธอก็ชอบไวโอลินตัวนี้ และยิ่งชอบฟังคุณป้าสีไวโอลิน

ถ้าตัวเองมีแม่แบบนั้นบ้างก็คงดี

เธอเคยงอแงให้พ่อส่งไปเรียนไวโอลินเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้มีพรสวรรค์สูงเท่าเซี่ยเฉิง ไม่ว่าจะสียังไงก็ไม่เพราะเท่าที่อีกฝ่ายเล่น

กลุ่มบริษัทตระกูลเสิ่น ห้องทำงานซีอีโอ

ฉู่ลี่ผู้เป็นผู้ช่วยเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา

"ประธานเสิ่นครับ"

เขาสาวเท้าเร็วๆ มาที่หน้าโต๊ะทำงาน หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วหันหน้าจอให้เสิ่นซีหรันดู

"เจอตัวคุณ 'ซิงจุ้ยเยว่' แล้วครับ"

ฉู่ลี่กดเปิดรูปถ่ายรูปหนึ่ง

ในรูปนั้น หญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาวกำลังเซ็นรับไวโอลินที่บอดี้การ์ดนำไปส่ง เป็นรูปที่เขาแอบถ่ายมาจากด้านข้าง

"หน้าตาสะสวยทีเดียวครับ"

ฉู่ลี่กล่าวเสริม

"ตัวตนที่แท้จริงของเธอ คือเซี่ยโหรว ลูกสาวของคุณเซี่ยฮุยผู้ถือหุ้นอันดับสองของเซี่ยตงเทคโนโลยีครับ เป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณหนูเซี่ยเฉิงพอดี"

แววตาของเสิ่นซีหรันไหววูบ

บังเอิญขนาดนี้เชียวหรือ?

"นี่คือเบอร์ส่วนตัวของเธอที่ผมไปสืบมาครับ"

ฉู่ลี่วางกระดาษโน้ตลงตรงหน้าเขาเบาๆ บนนั้นมีตัวเลขแถวหนึ่งเขียนอยู่

เสิ่นซีหรันจ้องตัวเลขนั้นอยู่สองสามวินาที สุดท้ายก็เปิดวีแชต ค้นหา และกดขอเพิ่มเพื่อน

คำขอเป็นเพื่อนได้รับการตอบรับอย่างรวดเร็ว

เขากดเข้าไปดูหน้าโมเมนต์ของเธอ โพสต์แรกสุดคือรูปของไวโอลินตัวนั้น

แคปชันมีเพียงสี่คำสั้นๆ

[มอบใจให้คุณเพียงคนเดียว]

ที่แท้ ก็เป็นเธอจริงๆ

หัวใจของเสิ่นซีหรันเต้นสะดุดไปจังหวะหนึ่ง

เขากดดูรูปโปรไฟล์ของเซี่ยโหรว มันเป็นรูปเซลฟี่ที่ผ่านการแต่งภาพมาอย่างประณีต

เขาพินิจมองคนในรูปอย่างละเอียด

แม้จะไม่ได้สวยเจิดจ้าจับตาเท่าเซี่ยเฉิง แต่ก็นะ... เทพธิดาในดวงใจ ย่อมยิ่งมองก็ยิ่งสวยวันสวยคืนอยู่แล้ว

"ยกเลิกการแบนเซี่ยตงเทคโนโลยีซะ แล้วโยนออเดอร์ให้พวกเขาก่อนหนึ่งร้อยล้าน" เสิ่นซีหรันเอ่ยขึ้น ก่อนจะสั่งสำทับ "ออเดอร์นี้ ขอให้เซี่ยโหรวขึ้นมาเซ็นสัญญาด้วยตัวเอง"

"ครับ"

เขาขอแอบเจอหน้าสักครั้งก่อน เพื่อดับความกระหายของความคิดถึงนี้...