ตอนที่ 94 เสียสละเธอคนเดียว สุขใจทั้งบริษัท

หัวใจของเซี่ยเฉิงกระตุกวูบ ให้ตายสิ ไอ้ผู้ชายเฮงซวยมันรู้ได้ยังไงกัน

"เธอเป็นผู้หญิงของผม"

เสียงของเสิ่นซีหรันไม่ได้ดังมาก ทว่ากลับดังเข้าหูทุกคนอย่างชัดเจน

แววตาของหลานจวินหรี่แคบลงในทันที

เขาก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ตัวแข็งทื่อไปแล้ว จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นซีหรัน อารมณ์ในดวงตาพลันเย็นเยียบลง

วินาทีต่อมา เขาก็คลายแขนออก ปล่อยเซี่ยเฉิงหลุดจากอ้อมแขนอย่างไร้ความปรานี

เซี่ยเฉิงตั้งตัวไม่ทัน ซวนเซถอยหลังไปหลายก้าวกว่าจะทรงตัวได้ รองเท้าส้นสูงครูดกับพื้นจนเกิดเสียงบาดหู

เธอมองหลานจวินอย่างตกตะลึง รีบอธิบายทันที "ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ฉันไม่ได้มีอะไรกับเขา ไม่เคยนอนด้วยกันเลยค่ะ"

"ผมมีธุระ ขอตัวก่อน"

หลานจวินทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้น ไม่แม้แต่จะปรายตามองเซี่ยเฉิงอีก สีหน้ามืดมนดูไม่ได้ ก่อนจะหมุนตัวก้าวเท้ายาวๆ จากไป

"หลานจวิน!"

เซี่ยเฉิงร้อนใจขึ้นมา ไม่ทันคิดอะไรก็เตรียมจะวิ่งตามไป

ทว่าข้อมือกลับถูกใครบางคนคว้าหมับ แรงบีบมหาศาลจนน่ากลัว เสิ่นซีหรันออกแรงกระชากเธอกลับมา

"เซี่ยเฉิง ออกมาอ่อยผู้ชายรวยๆ อีกแล้วเหรอ"

น้ำเสียงของเขาเจือไว้ด้วยเพลิงโทสะ

"เธอโยนข้อตกลงของเราทิ้งไว้ข้างหลังแล้วหรือไง"

เซี่ยเฉิงเจ็บจนแปลบจากการถูกเขาบีบ เธอออกแรงดิ้นรนแต่ก็สลัดไม่หลุด

เธอจ้องเขาตาเขียว

"ฉันไปตกลงกับนายตั้งแต่เมื่อไหร่"

"มาขัดขวางค่ำคืนอันแสนหวานของคนอื่น ศัตรูคู่อาฆาตชัดๆ!"

คำพูดของเธอทำให้ใบหน้าของเสิ่นซีหรันยิ่งทะมึนลงกว่าเดิม

เขาก้าวประชิดเข้าไปอีกก้าว ลมหายใจแทบรดลงบนใบหน้าของเธอ

"เธอตั้งใจจะไปนอนกับมันคืนนี้งั้นเหรอ"

"ต้องให้นายอนุมัติด้วยหรือไง" เซี่ยเฉิงเชิดหน้าขึ้น สวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้

"เหอะ" เสิ่นซีหรันแค่นเสียงหัวเราะ ทว่าในดวงตากลับไร้ซึ่งแววขบขันโดยสิ้นเชิง

"ยังแกล้งเมาอีกเหรอ เพื่ออ่อยผู้ชายเนี่ยนะ"

เขาแทบจะระเบิดอารมณ์เพราะผู้หญิงคนนี้อยู่แล้ว

"เธอหิวกระหายขนาดนั้นเลยหรือไง"

สิ้นเสียง เขาก็ยื่นมือออกไปหวังจะช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นมา

"งั้นก็ไปกับฉัน!"

"เพียะ!" เซี่ยเฉิงฟาดมือของเขาออกไปอย่างแรง

เธอมองเขา แววตาฉายความเย็นชาออกมาอย่างไม่ปิดบัง

"เสิ่นซีหรัน ฉันตายด้านกับนาย และไม่มีอารมณ์ทางเพศกับนายสักนิด"

พูดจบ เธอก็หมุนตัววิ่งหนีไปอย่างเด็ดเดี่ยว

เสิ่นซีหรันยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม มือที่ยื่นออกไปยังคงค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเปลี่ยนสีไปมา ทั้งซีดทั้งเขียว สุดท้ายก็เขียวคล้ำด้วยความโกรธจัด

ยัยผู้หญิงบ้า

วันข้างหน้าอย่าให้ตกมาอยู่ในกำมือเขาก็แล้วกัน จะทำให้ร้องไห้สามวันสามคืนเลยคอยดู!

เซี่ยเฉิงไม่ได้กลับอพาร์ตเมนต์ของตัวเอง

เดิมทีวันนี้เธออุตส่าห์ตกแต่งห้องเป็นพิเศษ เตรียมทั้งดอกไม้และเครื่องหอมไว้สำหรับครั้งแรกของเธอกับพี่อวิ๋น แต่กลับถูกหมาบ้าอย่างเสิ่นซีหรันทำพังหมดไม่เป็นท่า

ป่านนี้พี่อวิ๋นก็คงอารมณ์เสียสุดๆ เหมือนกัน

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับหัวรถ แล้วขับมุ่งหน้าตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลเซี่ยด้วยความเร็ว

เธอจะไปเอาไวโอลินของเธอ คืนนี้จะได้สีเพลงสักเพลงเพื่อเอาใจพี่อวิ๋นของเธอ

เซี่ยเฉิงผลักประตูห้องเข้าไป กล่องไวโอลินที่มุมห้องหายไปแล้ว หัวใจของเธอหล่นวูบ จากนั้นก็เริ่มรื้อค้นไปทั่วห้องอย่างบ้าคลั่ง

ไม่มีเลยสักที่

ความเย็นเยียบแล่นพล่านตั้งแต่ฝ่าเท้าขึ้นไปจนถึงกระหม่อม เธอรู้สึกแย่ไปหมดทั้งตัว

"ปัง ปัง ปัง!"

เซี่ยเฉิงทุบประตูห้องของเซี่ยตงเซิงอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ตาแก่ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงตะโกนของเธอกรีดผ่านความเงียบสงบในยามดึกสงัด

ไม่นานนัก ไฟทั่วทั้งคฤหาสน์ก็ทยอยเปิดสว่างขึ้นทีละดวงจนสว่างโร่ไปหมด

ประตูเปิดออก

เซี่ยตงเซิงสวมชุดคลุมอาบน้ำ จ้องมองเธอด้วยใบหน้าบึ้งตึงเปี่ยมโทสะ

"ตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว มาแหกปากโวยวายอะไรที่นี่"

"ไวโอลินของฉันล่ะ" เซี่ยเฉิงตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเทา "ไวโอลินของฉันหายไปไหน"

นั่นเป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอ

เซี่ยตงเซิงปรายตามองเธออย่างเย็นชา

"เอาไปขายแล้ว"

"บริษัทต้องใช้เงินหมุนเวียน เงินเดือนเดือนหน้าก็แทบจะไม่มีจ่ายแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครกล้าสั่งออเดอร์กับบริษัทเรา อีกสองเดือนก็คงต้องปิดตัวลง" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย

เซี่ยเฉิงรู้สึกเหมือนตัวเองแทบจะยืนไม่อยู่ หูอื้ออึงไปหมด

"แกขายไปแล้วเหรอ"

"นั่นมันไวโอลินของแม่นะ เป็นสิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉันดูต่างหน้า แกกล้าขายได้ยังไง"

"ไวโอลินตัวเดียวมันจะขายได้สักกี่บาท แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า"

ในที่สุดน้ำตาของเธอก็ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป หยดน้ำตาเม็ดโตพรั่งพรูร่วงเผาะลงมาอย่างไม่ขาดสาย

"ไวโอลินของแม่แกตัวนี้เป็นของดี ขายได้ตั้งยี่สิบแปดล้าน พอให้บริษัทประคองตัวไปได้อีกหลายเดือน"

น้ำเสียงของเซี่ยตงเซิงเย็นชา สีหน้าราวกับเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว

"ยังไงก็ขายไปแล้ว แกจะร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์"

"เอาเวลาไปคิดหาวิธีมัดใจนายน้อยเสิ่นให้ได้เถอะ ไม่อย่างนั้น ถึงตอนนั้นบ้านหลังนี้ก็คงต้องขายทิ้งเหมือนกัน"

"ต่อไปนี้ แกไม่ใช่พ่อฉันอีกต่อไป" เซี่ยเฉิงเค้นเสียงลอดไรฟัน ปาดน้ำตาบนใบหน้าอย่างลวกๆ แล้วหันหลังวิ่งหนีออกไปทันที

เธอพุ่งตัวออกจากประตูใหญ่ เข้าไปนั่งในรถ แล้วฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้นจนหัวใจแทบสลาย

ไวโอลินตัวนั้น มีค่ายิ่งกว่าชีวิตของเธอเสียอีก

มันคือไออุ่นสุดท้ายบนโลกใบนี้ ที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอ

ทันใดนั้น หน้าจอมือถือก็สว่างวาบขึ้น

มีข้อความวีแชตเด้งเข้ามา เป็นข้อความจาก "เฟิงอู๋อวิ๋น"

ด้านล่างแนบรูปภาพมาด้วยหนึ่งรูป

เซี่ยเฉิงกดเปิดดู

ในรูปภาพ ไวโอลินตัวหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่บนผ้ากำมะหยี่ ลวดลายไม้และตราสัญลักษณ์ที่คุ้นเคย นั่นมัน... ไวโอลินของเธอนี่!

"วันนี้เห็นว่าไวโอลินตัวนี้เข้าท่าดี เลยซื้อมาให้เธอ อีกสองเดือนข้างหน้า ใช้มันขึ้นเวทีแสดงให้ผมฟังนะ"

เซี่ยเฉิงมองรูปภาพนั้น จู่ๆ เธอก็หัวเราะออกมา ทว่ายิ่งหัวเราะ น้ำตากลับยิ่งรินไหลลงมาอย่างบ้าคลั่ง

นิ้วมือของเธอพิมพ์ตัวอักษรลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว แล้วกดส่งไป

"ฉันรักคุณนะ เฟิงอู๋อวิ๋น"

อีกด้านหนึ่ง เสิ่นซีหรันจ้องมองตัวอักษรไม่กี่คำบนหน้าจอมือถือ แล้ววางแก้วเหล้าในมือลง

เขาไม่ได้ตอบกลับ

มีเพียงหัวใจในอกที่เต้นระรัวขึ้นมาเล็กน้อย

คืนนี้ คงนอนไม่หลับเสียแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

เฉียวซีพาเสี่ยวโต้วติงไปส่งที่อันหนิงย่วน จากนั้นก็แจ้งยกเลิกการลาเพื่อกลับไปทำงานที่บริษัท

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในออฟฟิศ เฉียวซีก็ถึงกับชะงักงัน

คนงานหลายคนกำลังส่งเสียงกุกกักช่วยกันขนย้ายข้าวของอยู่ด้านใน

"ซีซี เธอกลับมาแล้ว!" ซูเสี่ยวเข่อบินถลาเข้ามาเหมือนผีเสื้อตัวน้อยแสนเริงร่า แล้วคว้าแขนเธอไว้หมับ

"ไม่ใช่ว่าเธอขอลาพักตั้งสามวันหรอกเหรอ ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ"

เฉียวซีมองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความมึนงง

"ธุระเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เลยกลับมาทำงานน่ะ"

เธอมองกลุ่มคนงานที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงานด้วยความสงสัย

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเหรอ"

ฉินเยว่ถือแก้วกาแฟเดินยิ้มร่าเข้ามา

"ประธานซางเมตตากรุณา แจกสวัสดิการชุดใหญ่ให้พวกเราน่ะสิ!"

"เห็นหรือยัง ห้องประชุมถูกเปลี่ยนเป็นห้องพักผ่อนส่วนตัวของพวกเราแล้วนะ ข้างในเปลี่ยนเป็นเตียงเล็กนุ่มสบายสุดๆ ตั้งสามเตียง ต่อไปนี้พักเที่ยงพวกเราก็ไม่ต้องฟุบโต๊ะอีกแล้ว นอนเหยียดยาวได้สบายเลย"

เธอกล่าวเสริมอีกว่า "แถมต่อไปนี้พวกเราก็ไม่ต้องทนทรมานใส่รองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตรอีกแล้ว ชุดทำงานก็ไม่ต้องใส่แล้วด้วย!"

ซูเสี่ยวเข่อยื่นหน้าเข้ามาสมทบทันที "ยังมีอีกนะ! ปรับขึ้นเงินเดือนทั้งบริษัทเลย! ปรับทั่วไปตั้งแต่สิบถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์แหนะ!"

จากนั้นเธอก็กางนิ้วทั้งห้าออกมา โบกไปมาตรงหน้าเฉียวซี

"แผนกเลขาฯ ของพวกเราได้ปรับขึ้นเยอะที่สุด! ปรับขึ้นรวดเดียวห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ!"

จู่ๆ ซูเสี่ยวเข่อก็ยกมือพนมขึ้นด้วยสีหน้าเลื่อมใสศรัทธา "ประธานซางช่างใจกว้างดั่งมหาสมุทรจริงๆ! ฉันขออวยพรให้เขาได้กินเนื้อทุกวัน กินให้อิ่มหนำสำราญไปเลย!"

บ้าอะไรกันเนี่ย

คิ้วของเฉียวซีกระตุกขึ้นมาอย่างแรง

นี่มันคำพูดสองแง่สองง่ามอะไรกัน

ฉินเยว่ก็ขยับเข้ามาใกล้ แล้วเอ่ยประโยคที่มีความหมายลึกซึ้งออกมา

"ซีซี เธอเสียสละคนเดียว แต่สร้างความสุขให้คนทั้งบริษัทเลยนะ! วางใจเถอะ พี่น้องอย่างพวกเราไม่มีวันลืมบุญคุณเธอแน่ ไว้วันหลังจะซื้อยาบำรุงที่ดีที่สุดมาบำรุงร่างกายให้นะ!"

ซูเสี่ยวเข่อถึงกับควักมือถือออกมา "มาๆๆ ฉันส่งสื่อการเรียนรู้ไปให้แล้ว เธอต้องตั้งใจศึกษาให้ดีๆ ล่ะ ต้องปรนนิบัติเสี่ยใหญ่ของเราให้ถึงใจนะ!"

ปรนนิบัติเขาเนี่ยนะ

เฉียวซีเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้น มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างมาดมั่น

"เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า มีแต่เขาต่างหากที่ต้องคอยปรนนิบัติฉัน หมาป่าตัวใหญ่กลายร่างเป็นลูกแกะเชื่องๆ ในพริบตาเลยล่ะ"

น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความสะใจ

"สวัสดีค่ะประธานซาง!" ซูเสี่ยวเข่อและฉินเยว่โน้มตัวก้มศีรษะลงพร้อมเพรียงกันทันที น้ำเสียงหวานใสและชัดถ้อยชัดคำ

เฉียวซีกลอกตามองบนใส่พวกเธออย่างหมดคำจะพูด

ยังจะมาแกล้งเล่นละครอีกเหรอ

"เลิกแกล้งทำได้แล้วน่า"

"อรุณสวัสดิ์" เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์ของชายหนุ่มดังขึ้นจากด้านหลังของเธอ

ร่างของเฉียวซีแข็งทื่อไปทั้งตัว เลือดสูบฉีดแล่นพล่านขึ้นสู่สมองในทันที

เธอหันขวับกลับไป ซางเป่ยเฉินยืนอยู่ด้านหลังเธอจริงๆ

วันนี้ชายหนุ่มสวมชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีเทาเข้ม ขับเน้นให้รูปร่างของเขาดูสูงโปร่งสง่างามยิ่งขึ้นไปอีก

สายตาลุ่มลึกของเขาจับจ้องมาที่เธอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

"อรุณสวัสดิ์ค่ะประธานซาง" เธอรีบเอ่ยทักทาย

ชายหนุ่มสาวเท้ายาวๆ ก้าวผ่านตัวเธอไป แล้วเดินขึ้นบันได

"เลขาเฉียว ตามขึ้นมา"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาหยอกเย้าคู่นั้นยิ่งฉายชัดเข้มข้นขึ้น

"อีกเดี๋ยวผมอยากจะปรนนิบัติคุณสักหน่อย"

เฉียวซี: ...