ตอนที่ 93 ถ้าร้องอีก ฉันจะจูบเธอแล้วนะ

ซางเป่ยเฉินเดินกลับมายังห้องพักฝั่งตรงข้ามของเขา

เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบมวนหนึ่ง ยืนอยู่หน้าหน้าต่าง คิ้วขมวดมุ่น ในหัวเต็มไปด้วยคำพูดเหล่านั้นที่เฉินซิ่วฮวาเพิ่งพูดออกมา

เธอเกือบจะถูกบอดี้การ์ดของไป๋เวยข่มขืน

ถูกทุบตีจนแขนหักทั้งเป็น

จับหนูมาปล่อยเต็มห้องเพื่อขู่ขวัญเธอจนสติแทบฟั่นเฟือน

เฝิงอี้หรูแย่งชิงเงินทั้งหมดของเธอไป

เธอต้องทำงานคนเดียวถึงสามกะ เพียงเพื่อหาเงินค่ารักษาพยาบาลเล็กๆ น้อยๆ ก้อนนั้น

ดังนั้น เงินเดือนห้าหมื่นนี้จึงเป็นศักดิ์ศรีและความสง่างามที่สุดเท่าที่เธอจะควักออกมาได้แล้ว

ทุกถ้อยคำทำให้เขาแน่นหน้าอกจนหายใจลำบาก

เขาไม่เคยรู้เลย

เขาไม่รู้เลยจริงๆ ว่าการจากไปของตัวเอง จะทำให้เธอต้องทนทุกข์และเผชิญความเจ็บปวดมากมายถึงเพียงนี้

ในยามนี้ เพลิงโทสะและความรู้สึกผิดอันท่วมท้นแทบจะกลืนกินเขาจนมิด

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออก

"ฉินเฟิง"

น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกเสียจนราวกับจะมีเกล็ดน้ำแข็งร่วงกราว

"คว่ำบาตรตระกูลไป๋ ใครที่ยังร่วมมือกับตระกูลไป๋ต่อไป ก็ถือเป็นศัตรูกับเป่ยเฉียวของฉัน"

"ภายในสามวัน ฉันต้องการให้ตระกูลไป๋ล้มละลาย และไม่มีที่ยืนในเมืองไห่เฉิงอีก"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาแฝงความดุดันเหี้ยมเกรียมจนไม่อาจคลี่คลาย

"หากกลุ่มบริษัทตระกูลซางไม่ยอมทำตาม ก็จัดการได้เลยไม่ต้องละเว้น"

ฉินเฟิงที่อยู่อีกฟากของสายใจกระตุกวูบ รีบขานรับคำสั่งทันที

"รับทราบครับ คุณซาง"

ฉินเฟิงกล่าวเสริมขึ้นอีก

"คุณหนานซิงกลับมาแล้วครับ และคอยดูแลเหล่าลู่อยู่ตลอด เหล่าลู่เป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนของเธอ แถมยังโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก คาดว่าคงจะอยู่เป็นเพื่อนเขาอีกสักพักครับ"

ซางเป่ยเฉินไม่มีอารมณ์ร่วมใดๆ

"ช่างเถอะ เธออยากจะอยู่ที่ไหนก็เรื่องของเธอ"

ขอเพียงแค่ไม่โผล่มาที่เทียนอวี้ และไม่มารังแกเฉียวซีก็พอ

สิบกว่านาทีต่อมา

ซางเป่ยเฉินได้ยินเสียงปิดประตูของห้องฝั่งตรงข้าม

เขาเดินไปที่ตาแมวหน้าประตู

มองเห็นเฉินซิ่วฮวากำลังยืนหน้าบึ้งตึงรอลิฟต์อยู่

ประตูลิฟต์ปิดลง

เขารีบเปิดประตูห้องของตัวเองแล้วก้าวเร็วๆ ตรงไปทันที

กดรหัสผ่านอย่างคุ้นเคยแล้วเปิดประตูเข้าไป

กับข้าวเต็มโต๊ะแทบไม่มีใครแตะต้อง

โต้วติงนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารตามลำพัง ร่างเล็กจ้อยจมลงไปในเก้าอี้ กำลังถือช้อนคันเล็กตั้งอกตั้งใจซดน้ำซุป

"คุณอาสตรอว์เบอร์รี" เจ้าตัวเล็กส่งเสียงอ้อแอ้เรียกเขา

"เด็กดี"

ซางเป่ยเฉินพูดเพียงคำเดียว สายตาก็มองข้ามเธอไปแล้วเดินตรงเข้าไปด้านใน

เขาผลักประตูห้องนอนเปิดออก

เฉียวซียืนอยู่หน้าหน้าต่าง หันหลังให้เขา สายตามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันมืดมิดนอกหน้าต่าง

แผ่นหลังนั้นดูโดดเดี่ยวจนทำให้คนมองรู้สึกเจ็บแปลบในอก

เขาเดินเข้าไป ยื่นแขนยาวโอบรัดเธอเข้าสู่อ้อมอกแน่นจากด้านหลัง

ร่างของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"ฉันขอโทษ"

คางของซางเป่ยเฉินแนบชิดอยู่กับกระหม่อมของเธอ น้ำเสียงแหบพร่า

"ฉันไม่เคยรู้เลยว่าสี่ปีมานี้เธอจะลำบากขนาดนี้"

เขาโอบกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น แรงกอดรัดนั้นมากเสียจนแทบจะฝังร่างเธอลงไปในตัวเขา

"คนที่เคยรังแกเธอ ฉันจะไม่ละเว้นไว้แม้แต่คนเดียว"

"รวมถึงเฝิงอี้หรูด้วย"

เฉียวซีไม่ได้พูดอะไร แต่น้ำตากลับร่วงเผาะลงมาไม่ขาดสาย

คำตักเตือนสั่งสอนของแม่เมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในหู

ประโยคที่เด็ดขาดที่สุดคือ "ถ้าแกคิดจะไปอยู่กับเขา ก็ข้ามศพแม่ไปก่อนเถอะ"

หัวใจของเธอราวกับถูกฉีกกระชากออกเป็นแผลเหวอะหวะทั้งเป็น

หลายปีมานี้แม่เองก็พลอยลำบากมามาก แม่จึงเกลียดซางเป่ยเฉินเข้าไส้ และเกลียดเฝิงอี้หรูด้วยเช่นกัน

ซางเป่ยเฉินรับรู้ได้ถึงความสั่นเทาของเธอ จึงจับร่างเธอพลิกหันกลับมา

เขาเห็นใบหน้าบวมแดงของเธอ รวมถึงหยาดน้ำตาที่ร่วงรินลงมาไม่หยุด

หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง

เขายื่นมือออกไป ใช้ปลายนิ้วลูบไล้พวงแก้มของเธออย่างแผ่วเบา

น้ำตาของเธอไหลรินตามปลายนิ้วรดลงสู่ฝ่ามือของเขา ร้อนผ่าวจนน่าใจหาย

ซางเป่ยเฉินรู้ว่าเธอทรมานใจ และเดาได้ว่าเฉินซิ่วฮวาต้องพูดจาตัดรอนรุนแรงใส่เธออย่างแน่นอน

เขาหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ซึ่งก็คือสร้อยข้อมือโมราเส้นนั้น

เขากุมมือเธอขึ้นมา บรรจงสวมสร้อยข้อมือที่ซ่อมแซมเสร็จแล้วเข้าไปให้อย่างนุ่มนวล

ลูกปัดถูกร้อยเข้าด้วยกันใหม่และทำความสะอาดจนหมดจด สัมผัสอันนวลเนียนและสีสันกึ่งขาวกึ่งแดงนั้นยังคงเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เอ่ยทีละคำอย่างจริงจังเป็นที่สุด

"เฉียวซี ฟังฉันให้ดีนะ"

"ฉันนี่แหละคือที่พึ่งที่มั่นคงที่สุดของเธอ"

"นับแต่นี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่อนุญาตให้ใครมาทำร้ายเธอได้แม้แต่ปลายเล็บอีก"

เฉียวซีเงยหน้าช้อนดวงตาที่เปื้อนคราบน้ำตามองเขา

"ซางเป่ยเฉิน กระจกที่แตกไปแล้ว...จะประสานกลับมาเหมือนเดิมได้จริงๆ หรือคะ"

ในน้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและไม่มั่นใจ

เขามองเธอด้วยแววตาหนักแน่นเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง

"ได้สิ"

"รอยร้าวทั้งหมด ฉันจะประสานมันเอง ฉันจะทำให้มันกลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิม"

เขาประคองใบหน้าของเธอไว้ เอ่ยคำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง

"และฉันจะต้องทำให้แม่ของเธอกลับมายอมรับฉันอีกครั้งให้ได้"

"มอบทุกอย่างให้ฉันดูแลเถอะ ไม่ต้องกังวลนะ"

เขาออกแรงดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอด

เฉียวซีกลั้นต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมอกของเขา

ซางเป่ยเฉินลูบผมสลวยของเธอเบาๆ น้ำเสียงอ่อนโยนลง

"ไม่ร้องแล้วนะ เด็กดี"

เธอยื่นมือไปกอดเอวหนาของเขาไว้แน่น น้ำตาเปียกชุ่มเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาอย่างรวดเร็ว

"พอแล้ว ไม่ร้องนะ"

เขาโน้มหน้าลงมา น้ำเสียงแฝงการข่มขู่กลายๆ

"ถ้าร้องอีก ฉันจะจูบเธอแล้วนะ"

เขาอุ้มเธอแล้วนั่งลงข้างเตียง คอยปลอบประโลมทีละนิดอย่างอ่อนโยนถึงที่สุด

ชั่วครู่ต่อมา โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของซางเป่ยเฉินก็สั่นขึ้น

เขาไม่ได้สนใจ

เพียงก้มหน้าลงประทับจูบแผ่วเบาที่หน้าผากของเธอ แล้วปลอบประโลมเธอต่อไป

เวลานี้ ที่หน้าคลับหวงเฉา

สปอร์ตคาร์สุดโฉบเฉี่ยวคันหนึ่งแล่นมาจอด เสิ่นซีหรันก้าวลงจากรถแล้วต่อสายหาซางเป่ยเฉินทันที

ไม่มีคนรับสาย

เขาจิ๊ปากเบาๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปยังห้องส่วนตัวประจำ

ภายในห้องส่วนตัว มีชายหนุ่มสองคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว

ซึ่งก็คือกู้เฉินกับหลานจวิน นิ้วมือของทั้งคู่คีบบุหรี่เอาไว้ กำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกัน บรรยากาศแลดูผ่อนคลาย

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจากด้านนอก

ร่างร่างหนึ่งก้าวพรวดเข้ามา

วันนี้เซี่ยเฉิงสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีแดงเพลิงสุดเร่าร้อน เนื้อผ้าแนบกระชับเน้นสัดส่วน ขับเน้นรูปร่างสูงเพรียวและร่องอกอวบอิ่มชวนมอง

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือรอยสักรูปพระจันทร์เสี้ยวขนาดกะทัดรัดเหนือหน้าอกด้านซ้าย ทั้งเย้ายวนและมีเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์

เมกอัปบางเบาแต่งแต้มได้อย่างประณีตพอดิบพอดี เรือนผมดัดลอนยาวดั่งสาหร่ายทะเลถูกเกล้าไว้อย่างหลวมๆ ทั้งตัวดูเซ็กซี่แต่แฝงไปด้วยความมีชีวิตชีวา ราวกับนางปีศาจน้อยที่พลัดหลงลงมายังโลกมนุษย์

หลานจวินหันมองตามเสียง พอมองเห็นหน้าตาของเธอชัดเจน ดวงตาคมลึกก็ไหววูบเล็กน้อย

แม่หนูน้อยคนนั้นนี่เอง

"ขอโทษค่ะ เข้าห้องผิด" เซี่ยเฉิงเอ่ยอย่างรวดเร็วแล้วหมุนตัวจะเดินออกไป

ครั้นประตูเพิ่งปิดลง หลานจวินก็วางแก้วเหล้าในมือลง บอกกู้เฉินว่า "ขอตัวเดี๋ยวนะ" แล้วเดินตามออกไป

เซี่ยเฉิงเดินตรงเข้าไปในห้องส่วนตัวห้องข้างๆ

ด้านในไม่มีคนอยู่แม้แต่คนเดียว แต่บนโต๊ะกลับเต็มไปด้วยเหล้าเลิศรสนานาชนิดและของกินเล่นสุดประณีต เห็นได้ชัดว่ามีคนจองไว้แล้ว

เธอเพิ่งจะนั่งลง ประตูทางด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง

ร่างสูงใหญ่ของหลานจวินยืนขวางอยู่ที่ประตู เขาพิงกรอบประตูพลางจ้องมองเธอ

"แม่หนู ยังจำฉันได้ไหม" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำน่าฟัง แฝงแววหยอกเย้าอยู่หลายส่วน

เซี่ยเฉิงช้อนสายตาขึ้นมองเขา

หล่อ

โคตรหล่อฉิบหาย

เขาคือพี่อวิ๋น คือ "เฟิงอู๋อวิ๋น" ที่คุยกับเธอมานานกว่าสองปี เธอแทบอยากจะกระโจนเข้าใส่เขาตรงนี้เสียเดี๋ยวนั้น

เธอสะกดกลั้นความหวั่นไหวที่แทบจะเต้นทะลุอกออกมา

"คุณคะ เราเคยเจอกันมาก่อนด้วยเหรอคะ" เธอยกยิ้มมุมปาก ในแววตามีทั้งความห่างเหินและความสงสัยอย่างพอเหมาะพอเจาะ

หลานจวินสาวเท้าเข้ามาหาเธอช้าๆ พร้อมกับแรงกดดันมหาศาล เขาก้มมองเธอจากมุมสูง

"เอาไม้ฟาดฉันไปทีหนึ่ง ตอนนี้มาแกล้งทำเป็นไม่รู้จักงั้นเหรอ"

เซี่ยเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา

"อ๋อ ที่แท้ก็คุณนี่เอง"

เธอแหงนหน้าขึ้น สายตาเป็นประกายพราวระยับ

"เรื่องนั้นจะโทษฉันไม่ได้หรอกนะคะ ใครใช้ให้ตอนนั้นคุณทำตัวเหมือนคนร้ายจะไปแย่งเด็กของคนอื่นกันล่ะ"

"ฉันแค่เห็นเรื่องอยุติธรรมตรงหน้า เลยควงท่อแป๊บเข้าช่วยต่างหาก"

จอมยุทธ์งั้นสิ?

หลานจวินมองท่าทางน่ารักทะเล้นที่ทำตัวมีเหตุผลเต็มประดาของเธอแล้ว ก็พูดจารุนแรงไม่ออก

"งั้นเลี้ยงเหล้าฉันสักแก้ว เป็นการไถ่โทษหน่อยเป็นไง"

"ไม่ใช่ไถ่โทษค่ะ แต่ถือว่าผูกมิตรกัน" เซี่ยเฉิงท้วงเขาพลางหยิบเหล้าดีกรีแรงขึ้นมาขวดหนึ่ง "ได้สิคะ นั่งลงเลย"

เธอหยิบแก้วขึ้นมาสองใบ รินเหล้าจนเต็มอย่างคล่องแคล่ว แล้วยกแก้วขึ้น เขย่าของเหลวสีอำพันไปมาเบาๆ

"เซี่ยเฉิงค่ะ"

"หลานจวิน"

เขายกแก้วเหล้าขึ้นเช่นกัน

"แกร๊ง"

หลังจากเสียงชนแก้วดังกังวานใส ทั้งสองคนก็ผลัดกันดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า ชนแก้วกันอย่างออกรส ทั้งคู่ดื่มเหล้าไปพลางพูดคุยกันไป บรรยากาศดีจนเกินจะบรรยาย มีเสียงหัวเราะของเซี่ยเฉิงดังแว่วออกมาอยู่หลายครา

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

พวงแก้มของทั้งคู่ต่างขึ้นสีระเรื่อด้วยฤทธิ์สุรา แววตาก็เริ่มทอดประกายเยิ้มฉ่ำ

เซี่ยเฉิงหมุนตัววูบเดียว ก็ทิ้งตัวลงนั่งบนตักของหลานจวินอย่างเหมาะเจาะ สองแขนยกขึ้นโอบรอบคอของเขาไว้ตามน้ำ

น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานออดอ้อน เจือด้วยกลิ่นสุราอันหอมหวาน

"พี่คะ ฉันเวียนหัวจัง พี่ไปส่งฉันที่บ้านได้ไหมคะ"

หลานจวินกอดร่างนุ่มนิ่มอบอุ่นในอ้อมอก รู้สึกได้ถึงไอร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาจากท้องน้อย ร่างกายเกร็งแน่นไปตั้งนานแล้ว

"คุณไม่กลัวผมเหรอ"

"ไม่กลัวหรอกค่ะ พี่ไม่ใช่คนไม่ดีสักหน่อย" เสียงของเธออ่อนนุ่ม ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเขา พ่นลมหายใจหอมกรุ่น

เส้นสติเส้นสุดท้ายในร่างของหลานจวินขาดผึง

เขาส่งแรงที่ท่อนแขน ช้อนอุ้มเธอขึ้นในท่าอุ้มเจ้าหญิงทันที แล้วสาวเท้าก้าวเดินออกไปข้างนอก

เซี่ยเฉิงเบิกบานใจจนแทบปริ สองมือโอบกอดคอเขาแน่นขึ้นไปอีก ทั้งร่างซุกตัวอยู่ในอ้อมอกอันแกร่งแน่นของเขา ในหัวเต็มไปด้วยภาพฝันอันวาบหวามที่จะได้ร่วมค่ำคืนอันเร่าร้อนกับพี่อวิ๋น

ทว่าในตอนนั้นเอง ประตูห้องส่วนตัวที่พวกเขาเพิ่งจะเดินผ่านก็เปิดออกอย่างกะทันหัน

สุ้มเสียงที่คุ้นหูและแฝงแววล้อเลียนพลันดังขึ้น

"หลานจวิน เป็นไงมาไงวะเนี่ย พอฉันมา แกก็หายหัวไปเลย"

เสิ่นซีหรันเพิ่งเดินออกมาพอดี สายตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวสุดเซ็กซี่ในอ้อมอกของเขาในแวบแรก พลันเผยรอยยิ้มอย่างที่ผู้ชายทุกคนต่างเข้าใจกันดี

"โอ้โห จะรีบไปต่อยกสองเร็วขนาดนี้เลยเหรอวะ"

หลานจวินหันกลับไป

เซี่ยเฉิงตกใจจนหดตัวเข้าหากัน ซุกใบหน้ามิดเข้าไปในอ้อมอกของหลานจวินอย่างแนบแน่น

ซวยชะมัด!

ทำไมถึงมาเจอไอ้เสิ่นซีหรันตัวแสบนี่ได้!

"อืม แกกับนายน้อยรองกู้ดื่มกันไปก่อน วันหลังค่อยนัดกันใหม่" น้ำเสียงของหลานจวินราบเรียบ ฝีเท้าไม่หยุดชะงัก

สายตาของเสิ่นซีหรันกวาดผ่านหญิงสาวในอ้อมอกของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

แม้จะมองเห็นหน้าไม่ชัด แต่ใต้สายเดี่ยวสีแดงของชุดกระโปรง รอยสักรูปดวงจันทร์ขนาดเล็กตรงอกข้างซ้ายกลับสะดุดตาเป็นพิเศษ

หัวใจของเขาพลันบีบรัดตัวอย่างแรง รอยยิ้มบนใบหน้าชะงักค้างลงทันที

เพลิงโทสะพุ่งพล่านขึ้นสู่กระหม่อม

"เซี่ยเฉิง มึงไสหัวลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะโว้ย!"