ตอนที่ 92 บอกเขาว่า สี่ปีนี้ผ่านอะไรมาบ้าง

ตกค่ำ เฉียวซีกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารในครัวจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก

หมูเปรี้ยวหวาน ปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว บรอกโคลีผัดกระเทียม กุ้งลายเสืออบน้ำมัน... กับข้าวสี่อย่างน้ำแกงหนึ่งอย่าง ล้วนเป็นรสชาติที่ซางเป่ยเฉินชอบกินทั้งสิ้น

"เสี่ยวโต้วติง มาหม่ำข้าวได้แล้วลูก เลิกเล่นได้แล้วค่ะ"

เฉียวซียกกับข้าวเดินออกจากห้องครัว แล้วร้องเรียกเจ้าตัวเล็กที่กำลังเล่นคลุกคลีอยู่กับไป๋อวิ๋นในห้องนั่งเล่น

เสี่ยวโต้วติงเงยหน้าเล็กๆ ขึ้นถามเธอ "หม่ามี้ เจ้าหมาตัวใหญ่หม่ำข้าวด้วยไหมคะ"

"จ้ะ เดี๋ยวแม่ให้ข้าวมันนะ หนูทานก่อน"

เฉียวซีอุ้มเธอขึ้นมาจากพรม แล้ววางลงบนเก้าอี้กินข้าวสำหรับเด็กอย่างมั่นคง

"เดี๋ยวคุณอาสตรอว์เบอร์รีจะมากินข้าวด้วย หนูต้องเป็นเด็กดีนะ ห้ามเรียกหม่ามี้เด็ดขาดเลย"

เธอยื่นมือไปลูบผมอันนุ่มสลวยของลูกสาวเบาๆ

เสี่ยวโต้วติงพยักหน้าหงึกๆ แล้วเอามือน้อยๆ ปิดปากตัวเองไว้

เฉียวซีหันหลังกลับเข้าครัวไปตักน้ำแกงซี่โครงหมูต้มข้าวโพดที่กำลังเดือดกรุ่น ในใจก็กะเวลาว่าเขาน่าจะใกล้มาถึงแล้ว

เธอยังไม่ทันได้เดินออกจากครัว เสียง "ติ๊ดๆ" จากกลอนประตูดิจิทัลที่หน้าประตูก็ดังขึ้น

"เสี่ยวโต้วติง"

น้ำเสียงดังกังวานที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มของเฉินซิ่วฮวาดังแว่วเข้ามา

"ยายฮวา"

เสี่ยวโต้วติงส่งเสียงใสร้องเรียกอย่างออดอ้อน วันนี้มีเจ้าหมาตัวใหญ่คอยเล่นเป็นเพื่อน เธอจึงลืมความเจ็บที่ข้อมือไปจนหมดสิ้นแล้ว

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบ ทัพพีแทบจะหลุดมือร่วงลงไปในหม้อ

เธอรีบวิ่งออกมา "แม่ ทำไมแม่ขึ้นมาล่ะคะ"

"ก็คิดถึงเสี่ยวโต้วติงสุดที่รักของแม่น่ะสิ"

เฉินซิ่วฮวาปรายตามองเธออย่างค้อนๆ "ทีแกยังไปฝากท้องที่บ้านฉันได้ ทำไมฉันจะมาฝากท้องที่นี่สักมื้อไม่ได้ล่ะ"

เฉียวซีตกใจจนสมองอื้ออึงไปหมด ทำอะไรแทบไม่ถูก เธอฝืนยิ้มออกมา "ได้สิคะแม่ แม่รีบไปล้างมือก่อนเถอะค่ะ"

เฉินซิ่วฮวาวางกระเป๋าถือไว้บนตู้ตรงทางเข้าอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินไปล้างมืออย่างอารมณ์ดี

เฉียวซีรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทันที นิ้วมือสั่นระริกขณะพยายามกดโทรหาซางเป่ยเฉินอย่างเอาเป็นเอาตาย กลัวเหลือเกินว่าวินาทีถัดไปเขาจะโผล่หน้ามา

โทรศัพท์โทรไม่ติด ดูเหมือนจะไม่มีสัญญาณ และเฉินซิ่วฮวาก็ล้างมือเสร็จเดินออกมาพอดี

เธอมองกับข้าวละลานตาเต็มโต๊ะด้วยความประหลาดใจ "วันนี้ทำกับข้าวเยอะขนาดนี้ เฉิงเฉิงจะมาเหรอ"

หัวใจของเฉียวซีร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรีบซ่อนโทรศัพท์ไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว

"เอ่อ ค่ะ ช่วงนี้เธอช่วยดูแลเสี่ยวโต้วติงเหนื่อยมาก"

"แล้วคนล่ะ ยังไม่มาอีกเหรอ" เฉินซิ่วฮวาพูดพลางเดินเข้าไปอุ้มเสี่ยวโต้วติงขึ้นมาจากเก้าอี้กินข้าว

เมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นรอยฟกช้ำดำเขียวเป็นริ้วๆ บนข้อมือและข้อเท้าของเสี่ยวโต้วติง แววตาก็พลันเย็นเยียบขึ้นมาทันที

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น" น้ำเสียงของเธอเข้มขึ้น "ใครทำ"

เฉียวซีตอบบ่ายเบี่ยง "อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ แค่แผลถลอกภายนอก พาไปหาหมอมาแล้วค่ะ"

เฉินซิ่วฮวาไม่มีทางเชื่อ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่เธอ "แกบอกฉันมาตามตรง ใครทำ"

เฉียวซีก้มหน้าลง ไม่ยอมพูดอะไร

ผู้หญิงอย่างเฝิงอี้หรูใจคอโหดเหี้ยมเกินไป เธอไม่อยากดึงแม่เข้ามาพัวพันกับการแก่งแย่งชิงดีที่โสมมแบบนี้ เพราะกลัวว่าแม่จะตกอยู่ในอันตราย

"เสี่ยวโต้วติง เด็กดี บอกยายฮวาซิลูก ใครทำหนูเจ็บ"

เมื่อเห็นว่าเค้นถามจากลูกสาวไม่ได้ เฉินซิ่วฮวาจึงหันไปตะล่อมถามเสี่ยวโต้วติงในอ้อมแขนแทน

พอได้ยินแบบนั้น เสี่ยวโต้วติงก็เบะปากน้อยๆ ความน้อยใจและความกลัวที่ถูกเก็บกดไว้ก็พรั่งพรูออกมาทันที

"คนไม่ดี ตีๆ เสี่ยวโต้วติงเจ็บ"

คนไม่ดีงั้นเหรอ

เฉินซิ่วฮวาใจหายวาบ แขนที่กอดหลานสาวอยู่ยิ่งกระชับแน่นขึ้น

เธอเงยหน้าขึ้นขวับ จ้องเฉียวซีเขม็ง "ใคร พูดความจริงมานะ นังสารเลวไป๋เวยนั่นกลับมาใช่ไหม"

"แม่คะ กินข้าวก่อนเถอะค่ะ"

"ฉันบอกให้แกพูด!" เฉินซิ่วฮวาโกรธจนขอบตาร้อนผ่าวแดงก่ำ

ในตอนนั้นเอง เสียงกดปุ่ม "ติ๊ดๆๆ" ของกลอนประตูดิจิทัลที่หน้าประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เส้นประสาทของเฉียวซีขาดผึงลงทันที เธอไม่ทันคิดอะไรก็พุ่งตัวเข้าไป แล้วเตะเข้าที่บานประตูอย่างแรง

ปัง!

"ไสหัวไปนะ!" เธอแผดเสียงร้องอย่างสติแตก "ไอ้สารเลวหน้าไหนมากดรหัสบ้านฉันมั่วซั่วอีก ฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะ!"

ทว่าในวินาทีต่อมา ประตูกลับเปิดออก

ร่างสูงสง่าของซางเป่ยเฉินปรากฏขึ้นที่หน้าประตู เขายังคงสวมชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบ มือข้างหนึ่งถือกล่องเค้กประณีต อีกมือหนึ่งถือช่อดอกกุหลาบสีสดฉ่ำช่อหนึ่งไว้

รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเขาพลันแข็งค้างไปทันทีที่เห็นท่าทางตื่นตระหนกเหมือนแมวพองขนของเฉียวซี

เฉียวซีตกใจจนหดคอถอยหลัง กดเสียงต่ำเร่งเร้า "ไป รีบไปเร็ว"

"หยุดนะ" เสียงเย็นเยียบของเฉินซิ่วฮวาดังมาจากข้างหลังเธอ

เธออุ้มเสี่ยวโต้วติงเดินเข้ามาทีละก้าว

"คุณอาสตรอว์เบอร์รี" เสี่ยวโต้วติงส่งเสียงเรียกเจื้อยแจ้ว

ใบหน้าของเฉินซิ่วฮวามืดครึ้มจนแทบจะคั้นน้ำหมึกออกมาได้ เธอจ้องเขม็งไปที่เฉียวซี ถามทีละคำอย่างหนักแน่น

"กับข้าวของแก เตรียมไว้ให้เขางั้นเหรอ"

เฉียวซีตกใจจนแทบสิ้นสติ "แม่คะ ไม่ใช่ค่ะ เดี๋ยวหนูให้เขาไปเดี๋ยวนี้เลย"

เธอหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปผลักแผงอกของซางเป่ยเฉินสุดแรง

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่หลุบตาลงมองดูเธออย่างเงียบงัน

"ฉันบอกให้เขาไปแล้วหรือยัง"

เฉินซิ่วฮวาวางเสี่ยวโต้วติงในอ้อมแขนลง แล้วเดินตามออกมา สายตาดั่งคมมีดตวัดมองสลับไปมาระหว่างทั้งสองคน

"เฉียวซี แกกลับไปคืนดีกับเขาแล้วเหรอ"

"เปล่าค่ะ ไม่ได้คืนดี" เฉียวซีรีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน

ซางเป่ยเฉินมองเฉินซิ่วฮวา แล้วเอ่ยปากขึ้นกะทันหัน

"...คุณป้าครับ ผมเป็นฝ่ายอยากคืนดีกับซีเป่าเองครับ"

"คืนดี?" เฉินซิ่วฮวาราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก มุมปากแสยะยิ้มเย้ยหยัน

เธอหันหน้ากลับไปมองเฉียวซีอีกครั้ง

"แล้วแกล่ะ อยากคืนดีกับเขาด้วยไหม"

เฉียวซีลังเล

เธออยากจะพูดความจริงทั้งหมด แต่ก็กลัวว่าคนแก่จะรับความสะเทือนใจนี้ไม่ไหว จึงได้แต่ตอบเสียงแผ่ว

"ไม่อยากค่ะ"

"ซีเป่า มีปัญหาอะไรเราก็เผชิญหน้าไปด้วยกัน ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็มีผมคอยค้ำไว้ คุณจงกล้าหาญเข้าไว้"

คำให้กำลังใจอย่างกะทันหันของซางเป่ยเฉิน ไม่ต่างอะไรกับการราดน้ำมันลงบนกองไฟ

"เหอะ ฟ้าถล่มลงมา แกจะค้ำไว้เนี่ยนะ"

เฉินซิ่วฮวาเดือดดาลขึ้นมาทันที เธอยื่นนิ้วออกมาจิ้มลงบนไหล่หนาแน่นของซางเป่ยเฉินซ้ำๆ อย่างไม่ไว้หน้า

"ซางเป่ยเฉิน ฉันขอถามแก ตลอดสี่ปีนั้น แกมัวไปมุดหัวอยู่ที่ไหน"

"ตอนที่มันถูกคนอื่นรังแกเจียนตาย แกอยู่ที่ไหน"

"ตอนที่มันเฉียดความตายอยู่เส้นยาแดงผ่าแปด แกอยู่ที่ไหนกัน"

ถูกรังแก? เฉียดความตายงั้นเหรอ

"ใครรังแกคุณ บอกผมมา" สายตาของซางเป่ยเฉินจับจ้องใบหน้าของเฉียวซีนิ่งงัน

เฉียวซีมองเฉินซิ่วฮวาพลางส่ายหน้าไม่หยุด "แม่คะ พอเถอะค่ะ พวกเราเข้าบ้านกันเถอะ"

"แกจะกลัวอะไร ทำไมถึงไม่กล้าบอกมันไปล่ะว่าเฝิงอี้หรูสั่งให้ผู้หญิงที่ชื่อไป๋เวยรังแกพวกเรายังไงบ้าง"

เฉินซิ่วฮวาขบฟันแน่นจนแทบจะมีเลือดซึมออกมา

"พวกนั้นทำอะไรบ้าง" หัวใจของซางเป่ยเฉินกระตุกวูบ น้ำเสียงพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันที

"แม่คะ" เฉียวซียื่นมือไปดึงเธอไว้

เฉินซิ่วฮวาสะบัดมือเธอออกอย่างแรง ทุกถ้อยคำทิ่มแทงราวกับหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือด

"นังไป๋เวยให้บอดี้การ์ดของมันเกือบจะข่มขืนแก แกจำไม่ได้แล้วเหรอ"

ข่มขืนงั้นเหรอ

หมัดของซางเป่ยเฉินกำแน่นจนดัง 'กร็อบ' เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหลังมือ

ไป๋เวยกล้าสั่งให้คนข่มขืนเธออย่างนั้นเหรอ

เพลิงโทสะอันพร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งระเบิดขึ้นในอก แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นน่าสะพรึงกลัว

"มันปล่อยหนูเต็มห้องให้มากัดแก จนแกตกใจกลัวจนเสียสติ แกจำไม่ได้แล้วเหรอ"

"มันหักแขนแกจนหักคามือ ซ้อมฉันจนปางตายต้องนอนโรงพยาบาลอยู่เป็นปี แกคงลืมไปหมดแล้วใช่ไหม"

เฉินซิ่วฮวาแค้นจนกัดฟันกรอด

เฉียวซีไม่ได้พูดอะไร ทว่าขอบตากลับแดงก่ำขึ้นมาทันที

สติสัมปชัญญะของซางเป่ยเฉินถูกเพลิงแค้นแผดเผาจนมอดไหม้ไม่เหลือซาก

เขามองใบหน้าซีดเผือดของเฉียวซี ทุกคำพูดถูกเค้นออกมาจากไรฟัน "เรื่องพวกนี้... เป็นฝีมือของไป๋เวยทั้งหมดเหรอ"

"บอกมันไปสิ ตลอดสี่ปีมานี้แกต้องเจออะไรมาบ้าง!" เฉินซิ่วฮวาตะคอกใส่เฉียวซีอย่างเดือดดาล "ฉันอยากจะดูน้ำหน้ามันเหมือนกันว่าจะออกหน้าแทนแกยังไง!"

เฉียวซีไม่ได้พูดอะไร หยาดน้ำตาเอ่อล้นในดวงตา

เพียะ! เฉินซิ่วฮวาฟาดฝ่ามือลงมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

เสียงดังฉาดก้องสะท้อนไปทั่ว

ศีรษะของเฉียวซีสะบัดไปอีกทาง รอยฝ่ามือสีแดงสดปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว น้ำตาพลันทะลักทลายออกมาทันที

"คุณตีเธอทำไม!" ซางเป่ยเฉินเดือดดาลจนถึงขีดสุด หัวใจบีบรัดแน่น ยื่นมือออกไปลูบใบหน้าที่บวมแดงของเธอด้วยความปวดใจ

เฉินซิ่วฮวาถลึงตาจ้องมองลูกสาวด้วยความโกรธแค้น

"ความทุกข์ทรมานทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะผู้ชายคนนี้ แล้วแกยังจะไปคืนดีกับมันอีกเหรอ"

"ฉันจะตบเรียกสติแก!"

เฉินซิ่วฮวาเงื้อฝ่ามือฟาดลงมาอีกครั้ง ทว่ากลับถูกซางเป่ยเฉินคว้าข้อมือเอาไว้แน่น

"ห้ามคุณตีเธอ" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาลที่พยายามสะกดกลั้น แววตาเย็นเยียบเสียจนแทบจะแช่แข็งคนได้

เฉินซิ่วฮวายังไม่หายแค้น จ้องมองเขาเขม็ง

"แล้วก็ยังมีแม่สารเลวของแกอีกคน ไม่ใช่คนเลยจริง ๆ นังนั่นแย่งเงินทั้งหมดที่แกทิ้งไว้ไปหมด!"

"เฉียวซีต้องทำงานคนเดียวถึงสามงานเพื่อหาเงินมารักษาฉัน ตลอดสี่ปีนี้แกตายไปอยู่ที่ไหนมาห๊ะ!"

เฝิงอี้หรูแย่งทรัพย์สินทั้งหมดที่เขาทิ้งไว้ให้เธอไปงั้นเหรอ?

"ตอนนั้นเธอยังต้องอุ้ม..." เฉินซิ่วฮวาพูดได้เพียงครึ่งเดียวก็หุบปากฉับลงทันที

บ้าจริง ฐานะของเสี่ยวโต้วติงจะรั่วไหลออกไปไม่ได้ จะปล่อยให้เขามาแย่งลูกไปไม่ได้เด็ดขาด

บรรยากาศรอบกายของซางเป่ยเฉินลดฮวบลงจนถึงขีดสุด ในดวงตาปั่นป่วนไปด้วยพายุที่น่าสะพรึงกลัว

ตอนที่เขาจากไป เขาได้ทิ้งเงินทั้งหมดไว้ เพียงเพื่อหวังให้เธอได้อยู่อย่างสุขสบายขึ้น แต่แม่ของเขากลับแย่งเงินทั้งหมดไปอย่างนั้นหรือ?

เฉียวซีสะอื้นไห้จนพูดไม่ออกแล้ว

ซางเป่ยเฉินยื่นมือออกไปหวังจะกอดเธอ ทว่าเฉินซิ่วฮวากลับผลักเขาออกไปอย่างแรง

ตวาดลั่น "แกอยู่ให้ห่างจากเธอไปเลยนะ!"

"เพราะแกคนเดียว เธอถึงต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้"

"ฉันไม่มีวันยอมให้เธอกลับไปคืนดีกับแกเด็ดขาด!"

"ไสหัวไปให้พ้น!"

เฉินซิ่วฮวาพูดจบก็ออกแรงดึงเฉียวซีเข้าบ้าน

"ปัง!"

ประตูถูกปิดลงเสียงดังสนั่น ตัดขาดทุกสิ่งทุกอย่าง

ซางเป่ยเฉินยืนอยู่นอกประตู ร่างสูงใหญ่ในโถงทางเดินสลัวถูกปกคลุมไปด้วยไอโทสะที่พร้อมจะทำลายล้างโลกใบนี้ให้พังพินาศ

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วต่อสายไปหาคนคนหนึ่ง

"รีบไปไห่เฉิงเดี๋ยวนี้" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและแข็งกร้าว "จับตัวไป๋เวยกลับมาให้ฉัน"

เฉินเจิ้งที่อยู่ปลายสายตกใจจนพ่นน้ำออกมาพรวดใหญ่

จับตัวไป๋เวยอีกแล้วเหรอ?