ตอนที่ 91 ฉันขอเอาชีวิตเป็นประกัน

เฉียวซีตบหลังเสี่ยวโต้วติงเบา ๆ พลางเอ่ยว่า "เด็กดี ดูสิคะว่าใครมา?"

เสี่ยวโต้วติงหันกลับไปมอง พอเห็นว่าเป็นซางเป่ยเฉินก็เบะปากร้องไห้อีกรอบ "คุณอาสตรอว์เบอร์รี"

หนูน้อยยื่นมือเล็ก ๆ ไปหาเขา

"คนไม่ดี... ตี... เสี่ยวโต้วติงเจ็บ..."

ซางเป่ยเฉินวางชามโจ๊กลงแล้วรีบอุ้มเธอเข้ามากอดไว้

เมื่อเห็นรอยแผลตามมือและเท้าทั้งสองข้างของเด็กหญิง คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

"ไม่ร้องนะ คุณอาสตรอว์เบอร์รีหอมนะเด็กดี"

ซางเป่ยเฉินลูบหลังเสี่ยวโต้วติงด้วยความปวดใจ ก่อนจะจับมือเล็ก ๆ ของเธอขึ้นมาจูบเบา ๆ

เสี่ยวโต้วติงซบหน้าสะอื้นอยู่ในอ้อมอกเขา หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลริน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ

"เกิดอะไรขึ้น" เขาถาม

ขอบตาของเฉียวซีแดงก่ำ "เฝิงอี้หรูเป็นคนพาตัวเสี่ยวโต้วติงไป เธอไม่ใช่คน... แม้กระทั่งเด็กสามขวบก็ยังทำร้ายได้ลงคอ"

"ซางเป่ยเฉิน ฉันกับเธออยู่ร่วมโลกกันไม่ได้"

เธอประกาศจุดยืนอย่างชัดเจน นั่นหมายความว่า ไม่ว่าอนาคตพวกเขาจะกลับมาคืนดีแต่งงานกันใหม่หรือไม่ เธอกับเฝิงอี้หรูก็กลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันไปแล้ว

สีหน้าของซางเป่ยเฉินเคร่งขรึม "ผมจะไม่ยอมให้เธอมาที่ไห่เฉิงอีก"

"และจะไม่ยอมให้เธอทำร้ายคุณกับคนรอบตัวคุณอีกเด็ดขาด"

นี่คือคำมั่นสัญญาที่เขามอบให้เธอ

"ซางเป่ยเฉิน เธอเป็นแม่ของคุณนะ ถ้าเธอคิดจะทำอะไร คุณห้ามเธอได้เหรอ"

"ซางเป่ยเฉิน เรา... ช่างมันเถอะ" เฉียวซีสูดหายใจเข้า มองหน้าเขา "ฉันไม่อยากให้คุณต้องลำบากใจอีกแล้ว"

ซางเป่ยเฉินมองเธอด้วยแววตาจริงจัง "ผมตัดขาดกับเฝิงอี้หรูแล้ว เธอจะไม่เป็นอุปสรรคระหว่างเราอีก"

"ผมไม่มีแม่มานานแล้ว" เขาเอ่ยเสียงเรียบ "เอาเป็นว่า ถ้าเธอแตะต้องคุณอีกแม้แต่นิดเดียว ผมจะทำให้เธอชดใช้อย่างสาสม"

ซางเป่ยเฉินคิดจะตัดขาดความสัมพันธ์โดยไม่เห็นแก่สายเลือดมาตั้งนานแล้ว

หลังจากวันเกิดครบรอบสามขวบผ่านพ้นไป แม่ผู้อ่อนโยนของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เขาจำได้ว่า หลังวันเกิดของเขาได้ไม่นาน เฝิงอี้หรูก็พาเขากลับไปบ้านตระกูลเฝิงเพื่อฉลองวันเกิดให้คุณตา ทว่าหลังจากนั้น ตระกูลเฝิงก็ตัดขาดกับเธอเช่นกัน และไม่เคยติดต่อกันอีกเลยนับแต่นั้นมา

แม่แบบนี้ แม่ที่มีหนามแหลมทิ่มแทงรอบตัว เขาไม่อยากยอมรับมาตั้งนานแล้ว

"ซางเป่ยเฉิน คุณทำไม่ได้หรอก" เฉียวซีตะโกนออกมา เธอไม่กล้าคาดหวังอะไรในตัวเขาอีก

ซางเป่ยเฉินก้าวไปข้างหน้า วาดแขนยาวรวบตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแน่น

แรงโอบรัดมหาศาลจนเฉียวซีขยับเขยื้อนไม่ได้

"ผมเอาชีวิตตัวเองเป็นประกัน"

แผงอกของชายหนุ่มแน่นกระชับ เสียงทุ้มต่ำแนบชิดอยู่ข้างใบหูเธอ ทุกถ้อยคำแจ่มชัดจนสะเทือนถึงขั้วหัวใจ

"ถ้าเธอแตะต้องคุณอีก ผมจะทำให้เธอต้องเน่าตายอยู่ในคุกไปตลอดชีวิต"

เฉียวซีร่างแข็งทื่อไปชั่วขณะ

อาการขัดขืนดิ้นรนพลันหยุดชะงักลง

เขาเกยคางลงบนกระหม่อมของเธอ น้ำเสียงผ่อนเบาลงเล็กน้อย

"เก็บของ ย้ายไปอยู่กับผมเถอะ"

"เสี่ยวโต้วติงต้องการสภาพแวดล้อมที่ดีกว่านี้เพื่อฟื้นฟูร่างกาย มีไป๋อวิ๋นอยู่เป็นเพื่อน แกจะได้ร่าเริง ลืมเรื่องร้าย ๆ พวกนั้น แล้วหายดีเร็วขึ้น"

"ไม่ไปค่ะ"

เสียงของเฉียวซีอู้อี้และขึ้นจมูกอย่างเห็นได้ชัด

"แม่ของฉันต้องแวะมาหาเสี่ยวโต้วติงบ่อย ๆ"

ซางเป่ยเฉินเงียบไปสองสามวินาที

"ถ้าอย่างนั้น คุณก็ห้ามเสียใจเพราะเรื่องนี้อีก"

เขาปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง มีความเว้าวอนเอาอกเอาใจอยู่ในที

"เด็กดี เชื่อฟังผมนะ" เขาลูบหลังเธอเบา ๆ ทีละครั้ง อย่างทะนุถนอม

ครู่ต่อมา เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

เฉินเจิ้งจูงสุนัขพันธุ์ซามอยด์ตัวใหญ่เดินเข้ามา ในมือยังถือถุงแบรนด์หรูใส่เสื้อผ้าของซางเป่ยเฉินมาด้วย

"โฮ่ง!" ไป๋อวิ๋นแลบลิ้น กระดิกหางรัวเป็นใบพัด

ดวงตาของเสี่ยวโต้วติงเป็นประกายขึ้นมาทันที หนูน้อยดิ้นรนจะลงจากอ้อมแขนของซางเป่ยเฉิน

เท้าเล็ก ๆ เปลือยเปล่าก้าวเตาะแตะอย่างโซซัดโซเซวิ่งไปหาไป๋อวิ๋น แล้วโผเข้ากอดคอฟูฟ่องของเจ้าหมาใหญ่เต็มรัก

"น้องหมา!"

ไป๋อวิ๋นเอาหน้ามาถูไถแก้มเล็ก ๆ ของเธออย่างว่าง่าย เสี่ยวโต้วติงจึงหัวเราะคิกคักออกมาอย่างอารมณ์ดี

ซางเป่ยเฉินมองภาพตรงหน้าแล้วยกยิ้มมุมปาก

เขาหันไปพูดกับเฉียวซี

"คุณอยู่บ้านดูแลแกสักสองสามวันเถอะ เดี๋ยวผมอนุมัติวันลาให้"

"แต่ว่า..." เขาบีบแก้มเธอเบา ๆ "คุณต้องทำมื้อเย็นให้ผมนะ"

พูดจบ เขาก็กดจูบลงบนหน้าผากเนียนเกลี้ยงของเธอเบา ๆ ทีหนึ่ง

"ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเถอะ จะได้มากินมื้อเช้า"

พอเฉียวซีล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเดินออกมา ซางเป่ยเฉินก็กำลังยืนเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องนอนของเธอ

สายตาเธอปะทะเข้ากับท่อนบนเปลือยเปล่าของเขาพอดี ชายหนุ่มกำลังสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวอย่างไม่รีบร้อน เส้นสายมัดกล้ามเนื้ออันสมส่วนงดงามผลุบโผล่ชวนมองไปตามทุกท่วงท่า

เขาหันกลับมา กระดุมเสื้อเชิ้ตติดไว้เพียงครึ่งเดียว เผยให้เห็นแผงอกอันกำยำ

"มานี่สิ"

เขาจ้องมองเธอ เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเชิงออกคำสั่ง

"ผูกเนกไทให้ผมหน่อย"

เฉียวซีชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงเดินเข้าไปหา

เธอหยิบเนกไทที่เขายื่นมา คล้องเข้ากับลำคอของเขา แล้วเริ่มผูกปมอย่างเก้ๆ กังๆ

สายตาของเขาจับจ้องอย่างแน่วแน่เกินไป ร้อนผ่าวเสียจนปลายนิ้วของเธอรู้สึกแสบร้อน

ทันใดนั้น เขาก็ก้มหน้าลงมา จุมพิตประทับลงบนริมฝีปากของเธออย่างแม่นยำ

เฉียวซียังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างกายพลันเบาโหวง

ซางเป่ยเฉินกลับอุ้มเธอขึ้นมาทั้งตัว ให้เธอเกาะอยู่บนร่างของเขา แล้วก้มหน้าลงมาจูบต่อ

เฉียวซีโอบรอบคอของเขาตามสัญชาตญาณ จำต้องรับจุมพิตที่ทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ

เขาจูบอย่างดุดันและเร่งร้อน

ทั้งเด็ดขาด เอาแต่ใจ แฝงไปด้วยความคลั่งไคล้ราวกับจะหลอมรวมเธอเข้าไปในกระดูกและเลือดเนื้อ

เฉียวซีรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจะละลาย

ลมหายใจของซางเป่ยเฉินหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ แผงอกแนบชิดกับเรือนร่างของเธอ กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

กลิ่นหอมสะอาดของครีมอาบน้ำบนตัวเขาผสมผสานกับกลิ่นอายความเป็นชายอันเข้มข้น โอบล้อมเธอไว้จนแทบไร้ช่องว่างให้อากาศผ่าน

ในตอนที่ทั้งคู่กำลังจะสูญเสียการควบคุมนั่นเอง การกระทำของซางเป่ยเฉินก็หยุดชะงักลงกะทันหัน

เขาถอนริมฝีปากออก หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของเธอ ทั้งสองคนต่างหอบหายใจ

"หายโกรธเถอะนะ หืม?" เขาเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม "สองวันนี้ผมไม่ได้นอนเลย เป็นห่วงคุณตลอด"

ใบหน้าของเฉียวซีขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอพยักหน้าเบาๆ

"อืม"

"เด็กดี" ซางเป่ยเฉินวางเธอลง จูงมือเธอเดินไปที่ห้องอาหาร

ทว่าเขาไม่ได้นั่งลง เพียงแค่ลูบผมของเธอเบาๆ

"ผมมีธุระ ต้องรีบไปบริษัทก่อน" พลันสิ้นเสียง ร่างของเขาก็หายวับไปจากหน้าประตูแล้ว

เฉียวซีเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง ป้อนอาหารเช้าให้เสี่ยวโต้วติงทีละคำๆ ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

เธอหวังว่าในอนาคต ซางเป่ยเฉินจะสามารถมายืนเคียงข้างเธอได้จริงๆ

ภายในรถ

โทรศัพท์มือถือของซางเป่ยเฉินดังขึ้น เบอร์แปลกจากต่างประเทศโทรเข้ามา

เขากดรับสาย สีหน้าเรียบเฉย "พูดมา"

ปลายสายส่งเสียงที่ฟังดูนอบน้อมทว่าแฝงความตื่นเต้นเหมือนอยากเผือกเรื่องชาวบ้านออกมา

"ซางซวี่โดนรวบแล้วครับ"

"เมื่อคืนออกไปเปิดห้องกับผู้หญิง ผลคือไป๋เวยบุกไปถึงโรงแรม ทั้งสามคนเลยเปิดศึกตบตีกันในห้องพัก เสียงดังเอะอะจนตำรวจต้องเข้ามาแทรกแซง"

ซางเป่ยเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "แล้วยังไงต่อ"

"แล้วก็...โดนคุมตัวไปที่โรงพักครับ คุณเดาซิว่าใครไปประกันตัวเขาออกมา?"

"ใคร?"

"แม่ของคุณ คุณนายซาง ไปประกันตัวเขาออกมาด้วยตัวเองเลยครับ ผู้หญิงคนนี้ใส่ใจซางซวี่ยิ่งกว่าคุณเสียอีก แปลกพิลึกจริงๆ"

แววตาของซางเป่ยเฉินเย็นเยียบลง "น่าสนใจดีจริงๆ"

"จับตาดูไว้ให้ดี ฉันต้องรู้ความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวของพวกเขา"

ปลายสายรีบรับคำสั่งทันที

หลังจากวางสาย บรรยากาศภายในรถก็กดดันจนน่ากลัว

เฝิงอี้หรู

ทำไมเธอถึงได้เป็นห่วงซางซวี่ขนาดนั้น?

ทั้งที่ตนเองต่างหากที่เป็นลูกแท้ๆ ส่วนซางซวี่เป็นแค่ลูกนอกสมรสที่เมียน้อยอุ้มกลับมา

การกระทำของเธอนี้ ผิดปกติเกินไปแล้ว

ตอนเที่ยง เซี่ยเฉิงขึ้นมาหา พร้อมกับนำเค้กสตรอว์เบอร์รีของโปรดของเสี่ยวโต้วติงและสตรอว์เบอร์รีกล่องใหญ่อีกหนึ่งกล่องติดมือมาด้วย

"เด็กดีของน้า"

เซี่ยเฉิงร้องเรียกขึ้นมา พอเห็นเสี่ยวโต้วติงจูงสุนัขตัวใหญ่ออกมาตัวหนึ่งก็ตกใจสะดุ้ง

"ไปเอาหมามาจากไหนเนี่ย?"

"หมาตัวใหญ่ที่บ้านของคุณอาสตรอว์เบอร์รีค่ะ" เสี่ยวโต้วติงตอบอย่างจริงจัง

เฉียวซีช่วยเสริม "หมาของซางเป่ยเฉินน่ะ"

"ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นกลับมาแล้วเหรอ?" เซี่ยเฉิงตกใจ "แล้วเรื่องเฝิงอี้หรูจัดการยังไงล่ะ?"

"เขาบอกว่า ถ้าคราวหน้าเฝิงอี้หรูยังกล้ามาหาเรื่องฉันอีก เขาจะส่งเธอเข้าคุกโดยตรง" น้ำเสียงของเฉียวซีราบเรียบ ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือไม่

"แกเชื่อเหรอ?" เซี่ยเฉิงไม่เชื่อ

"ฟังหูไว้หูก่อน แต่ฉันคิดว่าช่วงนี้เธอคงไม่กล้ามาอีกแล้วล่ะ"

ถ้าเธอยังกล้ามา ก็คิดบัญชีทั้งแค้นเก่าแค้นใหม่ไปพร้อมกันเลย

"ถ้าหล่อนกล้ามา ฉันนี่แหละจะแก้แค้นให้เสี่ยวโต้วติงด้วยตัวเอง" เซี่ยเฉิงพูดด้วยความเคียดแค้น ทันใดนั้นเธอก็ถามด้วยสีหน้ามีลับลมคมใน "แกรู้ไหมว่าใครเป็นคนแย่งเสี่ยวโต้วติงกลับมาจากมือของเฝิงอี้หรูน่ะ?"

"ใครล่ะ?"

"เฟิงอู๋อวิ๋นไง" เซี่ยเฉิงนึกย้อนไปถึงสถานการณ์ในวันนั้น พลางส่งเสียงจิ๊ปากสองที

"หน้าตาหล่อเหลาเป็นบ้าเลย"

"ดูดีกว่าไอ้หมาเสิ่นตั้งเยอะ สมแล้วที่เป็นพี่อวิ๋นของฉัน"

เฉียวซีชะงักไป "ทำไมถึงเป็นเขาได้ล่ะ?"

เซี่ยเฉิงเล่าสถานการณ์ในคืนนั้นอย่างละเอียด ทั้งเรื่องที่เอาไม้ฟาดเขาไปหนึ่งที และเรื่องที่ถูกเขากอดหน้าอก รายละเอียดเหล่านี้เธอเล่าออกมาจนหมด

เฉียวซีฟังจบก็พยักหน้า "ฉันติดหนี้บุญคุณเขาแล้วสิ"

"วางใจเถอะ ฉันใช้คืนให้เอง ยอมเอาตัวเข้าแลกเลย" เซี่ยเฉิงตบอกตัวเองเบา ๆ

เฉียวซี : "..."

เซี่ยเฉิงจู่ ๆ ก็โผเข้ากอดเธอ แล้วกระซิบข้างหูว่า "เมื่อคืน ฉันฝันว่า...ได้นอนกับเขาด้วยล่ะ หลังจากนั้นฉันก็นอนไม่หลับ เลยคุยกับเขาจนสว่างเลย"

"ฤดูใบไม้ผลิของฉันกำลังจะมาถึงแล้ว" เซี่ยเฉิงพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ