ตอนที่ 90 ฉันจะแต่งกับใคร คุณไม่เกี่ยว

เฝิงอี้หรูตกใจกับความดุดันในแววตาของเขา แต่ก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว พลางขึ้นเสียงสูง

"ก็แค่อดีตภรรยา แกจะร้อนรนขนาดนี้ทำไมกัน"

"ฉันเป็นแม่แกนะ! แกคิดจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับแม่ตัวเองเพราะผู้หญิงคนนี้งั้นเหรอ"

สายตาของซางเป่ยเฉินเย็นเยียบไร้ซึ่งความอบอุ่น "ถ้าคุณยังอยากให้ผมมองว่าเป็นแม่ ก็อย่าล้ำเส้น"

"อย่ามาแตะต้องคนของผมอีก"

"นี่แกยังคิดจะคืนดีกับมันอีกเหรอ" เฝิงอี้หรูโกรธจนตัวสั่น ชี้นิ้วใส่เขา

"ฉันบอกไว้เลยนะ ฉันไม่อนุญาต!"

"ผมจะแต่งกับใคร จะคบกับใคร คุณไม่เกี่ยว" น้ำเสียงของซางเป่ยเฉินเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้งได้

"ถ้าคุณยังรังแกเธออีก ผมจะไม่เกรงใจอีกต่อไป"

"คุณก็รู้ว่าผมมีความสามารถพอที่จะทำ"

ประโยคสุดท้ายแฝงกลิ่นอายของการเตือนสติอย่างเข้มข้น

สี่ปีก่อน หลังจากเขาหย่ากับเฉียวซี เฝิงอี้หรูบีบบังคับให้เขาแต่งงานกับไป๋เวย สองแม่ลูกก็แตกหักหมางเมินกันตั้งแต่นั้นมา

"เป่ยเฉิน ขึ้นมา" เสียงทุ้มเปี่ยมอำนาจของชายคนหนึ่งดังลงมาจากชั้นสอง

ซางฉงสวมชุดอยู่บ้านแบบจีนติดกระดุมผ่าหน้า ยืนอยู่ที่หัวบันไดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เขาคือพ่อของซางเป่ยเฉินนั่นเอง

ซางเป่ยเฉินไม่ได้หันไปมองเฝิงอี้หรูอีก เขาหันหลังเดินขึ้นชั้นสองแล้วตามซางฉงเข้าไปในห้องหนังสือ

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงเดินออกมาจากห้องหนังสือ บรรยากาศรอบตัวยิ่งแผ่รังสีความกดดันต่ำลงกว่าเดิม

ซางฉงให้เขากลับมารับตำแหน่งในกลุ่มบริษัทตระกูลซาง แต่เขาปฏิเสธ

เหตุผลที่เขาไม่ก้าวเข้าไปยุ่งกับกลุ่มบริษัทตระกูลซาง ก็เพราะไม่อยากให้การแต่งงานของตนกลายเป็นเบี้ยสำหรับเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจ

ที่เขาบากบั่นดิ้นรนอยู่ข้างนอกขนาดนี้ ก็เพื่อให้ตนเองมีศักยภาพมากพอที่จะปกป้องเฉียวซีในอนาคต มอบโอกาสให้เธอได้เลือกใหม่อีกครั้ง และไม่ยอมให้ใครหน้าไหน โดยเฉพาะแม่ของเขาคนนี้ มีโอกาสได้รังแกเธออีก

เขาเดินผ่านห้องที่เคยอยู่สมัยเด็ก ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะผลักประตูเดินเข้าไป

ภายในห้องถูกทำความสะอาดไว้อย่างเรียบร้อย บนชั้นหนังสือ โมเดลปราสาทอันประณีตแตกหักกระจัดกระจาย เละเทะจนดูไม่เป็นรูปเป็นร่าง สายตาของเขาถูกหยดคราบเลือดที่วาดเป็นรูปดอกไม้อยู่ใต้ฐานโมเดลทิ่มแทงหัวใจ

เขารู้ดีว่ามีเพียงเฝิงอี้หรูเท่านั้นที่กล้าแตะต้องโมเดลนี้ ดังนั้น นี่คือสิ่งที่เธอลงมือทุบทำลายด้วยน้ำมือตัวเอง!

ความจริงข้อนี้ทำให้เขารู้สึกเย็นเยียบเหน็บหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

นั่นคือของขวัญวันเกิดที่เฝิงอี้หรูลงมือทำให้เขาด้วยตัวเองตอนเขาอายุสามขวบ

ในอดีต เธอช่างอ่อนโยนถึงเพียงนั้น อยากจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดทุกอย่างให้แก่เขา

ทว่าตอนนี้ เธอกลับทำลายความทรงจำอันล้ำค่าเหล่านี้ทิ้งอย่างไม่ไยดีราวกับเป็นขยะ

ตอนเขาอายุสี่ขวบ เธอตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง แต่เด็กที่คลอดออกมากลับเสียชีวิตตั้งแต่ยังแบเบาะ

นับแต่นั้นมา นิสัยของเธอก็เปลี่ยนไป กลายเป็นคนปากร้าย ขี้ระแวง และพอเขาอายุหกขวบ เธอก็พาเขาออกจากตระกูลซาง ตัดขาดความผูกพันระหว่างพ่อลูก

เวลาผ่านไปหลายปีขนาดนี้ เธอไม่ใช่แม่ผู้อ่อนโยนคนเดิมในวันวานอีกต่อไปแล้ว

พ่อบ้านชราเดินเข้ามาพลางทอดถอนใจ

"ตอนนั้น คุณนายใช้เวลาทำอยู่สองเดือนถึงจะทำโมเดลชิ้นนี้เสร็จ มือโดนบาดจนเลือดออกก็ยังไม่ยอมพักเลยครับ"

"เมื่อก่อนคุณนายรักและเอ็นดูคุณชายใหญ่มากจริงๆ"

"ก็ไม่รู้ว่าทำไม หลังจากนั้นถึงได้..."

พ่อบ้านถอนหายใจแล้วส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"หรือจะให้ผมหาคนมาช่วยซ่อมดีครับ น่าจะยังพอทากาวติดกลับคืนมาได้"

"ไม่ต้องหรอก" ซางเป่ยเฉินเอ่ยเสียงเรียบ

บนโลกใบนี้ ไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างที่จะสามารถซ่อมแซมได้

เขาขยับเท้าเดินลงไปชั้นล่าง เมื่อออกไปถึงหน้าประตูใหญ่ เขาก็ยืนอยู่ข้างประตูแล้วจุดบุหรี่มวนหนึ่ง

ด้านนอกมีเสียงเบรกแสบแก้วหูของรถซูเปอร์คาร์ดังขึ้น

ซางซวี่เดินท่าทางลอยชายเข้ามา

ใต้ตาของเขาคล้ำเป็นวง เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนไปเที่ยวเล่นสำมะเลเทเมาจนไม่ได้นอนทั้งคืน

พอเห็นซางเป่ยเฉิน เขาก็สะดุ้งตกใจ

หมอนี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ซางซวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดปากพูดอย่างวางอำนาจโอหัง

"แกกลับมาทำไม คิดจะมาแย่งตำแหน่งซีอีโอของกลุ่มบริษัทตระกูลซางเหรอ บอกไว้เลยนะ อย่าได้หวัง!"

แม้ตอนนี้เขาจะเป็นเด็กที่ไม่มีแม่ แต่เขาเติบโตมาที่นี่ตั้งแต่เด็ก ตระกูลซางคือถิ่นของเขา เขาไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น

ซางเป่ยเฉินพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง สายตามืดมนล้ำลึก

"ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีเอามากๆ"

พูดจบ เขาก็ทิ้งก้นบุหรี่ในมือลงบนพื้น ใช้ปลายเท้าบดขยี้จนดับ แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปหาซางซวี่

ซางซวี่รู้สึกใจฝ่อหวาดหวั่น แต่ปากยังคงไม่ยอมแพ้

"แกจะทำอะไร ฉันเตือนแกไว้นะ ที่นี่ตระกูลซาง แกอย่ามาทำอะไรบ้าๆ นะเว้ย!"

สิ้นเสียง หมัดของซางเป่ยเฉินก็เหวี่ยงกระแทกเข้าใส่ทันที

ที่ระบายอารมณ์ส่งตรงถึงที่แบบนี้ ไม่รับไว้ก็โง่เต็มทน

"อ๊าก!"

ซางซวี่กรีดร้องลั่น กุมมุมปากที่บวมเป่งขึ้นมาในทันที

เขาพุ่งเข้าใส่ซางเป่ยเฉินอย่างบ้าคลั่ง แต่ยังไม่ทันเข้าถึงตัว ซางเป่ยเฉินก็ถีบซ้ำอีกหนึ่งดอก ส่งร่างเขาลอยกระเด็นออกไป

ซางเป่ยเฉินก้าวเข้าไปหา หิ้วคอเสื้อเขาขึ้นมาจากพื้นเหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบ แล้วตบหน้าเขาเบาๆ

"ยังอยากจีบเฉียวซีอยู่อีกไหม"

"จีบสิวะ!"

ซางซวี่โดนซัดจนมึนงง แต่ก็ยังคงเชิดคอตะโกนใส่

หมัดหนักๆ ซัดเข้าไปอีกหนึ่งที

เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปากของซางซวี่

"ยังจะจีบอีกไหม"

"ฉันจะเอาเธอให้ได้!" ซางซวี่ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย

ซางเป่ยเฉินสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะแถมหมัดให้อีกหนึ่งดอก

"ตอบใหม่อีกทีซิ"

"หยุดมือเดี๋ยวนี้นะ!" เฝิงอี้หรูส่งเสียงตวาดลั่นพร้อมกับวิ่งเข้ามา ผลักซางเป่ยเฉินออกไปอย่างแรง

เธอรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา ค่อยๆ ซับคราบเลือดบนใบหน้าของซางซวี่อย่างระมัดระวัง พลางร้องเรียกด้วยความร้อนรน

"เหล่าหวัง! รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า!"

ซางเป่ยเฉินมองการกระทำของเฝิงอี้หรู แววตาพลันวาวโรจน์และเย็นเยียบขึ้นมาในทันใด

เมื่อก่อนเธอเกลียดลูกนอกสมรสคนนี้ที่สุดไม่ใช่หรือไง

เมื่อหนึ่งปีก่อน ยังแอบวางยาพิษฆ่าแม่ของซางซวี่ตายไปอยู่เลย

แต่ตอนนี้ กลับมาปกป้องไอ้สารเลวนี่ต่อหน้าเขาเนี่ยนะ

หมายความว่ายังไงกันแน่

เฝิงอี้หรูเองก็ตระหนักได้ว่าตนเองมีปฏิกิริยารุนแรงเกินไป จึงรีบปล่อยมือจากซางซวี่แล้วพยายามแก้ตัว

"ตอนนี้ฉันเป็นนายหญิงใหญ่ของตระกูลซาง พวกเธอล้วนเป็นลูกชายของตระกูลซาง ต้องปรองดองกันไว้ ไม่อย่างนั้นต่อไปอย่าหวังว่าจะได้มรดกแม้แต่สตางค์แดงเดียว!"

ซางเป่ยเฉินไม่สนใจการแสดงละครอันแสนงี่เง่าไร้ชั้นเชิงของเธอ เขาหมุนตัวเดินจากไปทันที

พอก้าวขึ้นรถ เขาก็กดต่อสายโทรศัพท์ออกไปทันที

"ส่งคนไปจับตาดูเฝิงอี้หรูกับซางซวี่ให้ฉันที"

จากที่เขารู้จักนิสัยของแม่ นางเป็นคนประเภทถอนรากถอนโคนมาโดยตลอด ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กลายมาเป็นแม่พระผู้โปรดสรรพสัตว์เช่นนี้

ปรองดองกันงั้นเหรอ

หึ น่าสนใจดีนี่!

ช่วงบ่าย ซางเป่ยเฉินกลับเข้าบริษัทเพื่อประชุม จากนั้นพอตกดึก ก็บินตรงกลับนครหนิงเฉิงทันที

ตอนที่เขาขึ้นเครื่อง หนานซิงเพิ่งจะลงจากเครื่องบิน เธอเดินทางกลับมาเพื่อดูลู่ซือหมิง และเพิ่งจะคิดหาวิธีรั้งตัวซางเป่ยเฉินไว้ได้

คาดไม่ถึงว่าพอกลับมาถึงบริษัท เลขากลับแจ้งเธอว่า ซีอีโอซางบินไปแล้ว

เธอโกรธจนหน้าเขียวปั๊ด

ซางเป่ยเฉินเดินทางกลับถึงนครหนิงเฉิงตอนตีสี่

เฉินเจิ้งกับเหล่าหวังมารอรับเขาที่สนามบิน จากนั้นเขาก็รีบรุดตรงไปยังอพาร์ตเมนต์อิ๋นไห่โดยไม่หยุดพัก

พอถึงห้องชุดของเฉียวซี เขาก็กดรหัสผ่านแล้วเดินตรงเข้าไปด้านใน

เมื่อเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ บนเตียงกลับว่างเปล่า หัวใจของเขาพลันบีบรัดแน่น

เขารีบก้าวไปยังห้องเด็กทันที ภายในห้องมีโคมไฟสลัวเปิดอยู่ เฉียวซีกำลังกอดเสี่ยวโต้วติงนอนหลับอยู่บนเตียงเล็ก

บนหน้าผากของเสี่ยวโต้วติงมีแผ่นเจลลดไข้แปะอยู่ ข้อมือของมือคู่น้อยทั้งสองข้างทายาแดงและยาทาแผลเอาไว้

ซางเป่ยเฉินมองภาพนั้นแล้ว ในใจพลันรู้สึกปวดแปลบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาประคองมือน้อยๆ ข้างนั้นขึ้นมา จุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปาก แล้วช่วยดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้พวกเธอ

จากนั้นเขาก็ก้มตัวลงไปจูบที่ใบหน้าของเฉียวซีอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงร้องไห้ก็ดังแว่วมาจากห้องเด็ก เสี่ยวโต้วติงตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้งอแงทันที เฉียวซีรีบอุ้มลูกน้อยเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกเพื่อปลอบประโลม

เสี่ยวโต้วติงตกใจกลัวอย่างหนักจนติดแม่แจ หมอจ่ายยาแก้ตกใจให้ เมื่อคืนดื่มยาเสร็จก็ยังงอแงอยู่นานกว่าจะยอมหลับ

ช่วงสองสามวันนี้เธอไม่กล้าส่งลูกไปโรงเรียน เฉียวซีตั้งใจว่าจะลางานสักสองสามวันเพื่ออยู่เป็นเพื่อนดูแลลูกให้ดี

"หม่ามี้ เจ็บง่ะ ฮือๆ"

ข้อมือของเด็กน้อยเจ็บแปลบไม่สบายตัว จึงปล่อยโฮออกมา

"มาจ้ะ เป่าเพี้ยงนะ หม่ามี้เป่าให้" เฉียวซีเป่าลมเบาๆ ไปที่มือน้อยของลูก พลางอุ้มขึ้นมาตบหลังปลอบโยน

"เด็กดี ไม่ร้องนะคะ"

เพิ่งจะก้าวออกมาที่ห้องโถง ก็เห็นซางเป่ยเฉินเดินออกมาจากห้องครัว ในมือยังถือหม้อโจ๊กผักที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น

เฉียวซีชะงักไปครู่หนึ่ง ขอบตารื้นแดงขึ้นมาในทันที...