ตอนที่ 89 ฉันไม่อนุญาตให้คุณแตะต้องเธอ

เซี่ยเฉิงอุ้มเสี่ยวโต้วติงกลับมาถึงบ้าน ไฟในห้องนั่งเล่นเปิดสว่างจ้า

เธอวางเด็กน้อยลงบนโซฟาอย่างเบามือ แล้วหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา

ข้อมือและข้อเท้าของเสี่ยวโต้วติงถลอกจนมีเลือดซึม ผิวอันบอบบางเต็มไปด้วยรอยหยิกเขียวช้ำ

เซี่ยเฉิงใช้ก้านสำลีแตะยาทา ค่อย ๆ ป้ายให้เด็กน้อยทีละนิด ขยับมือเบาที่สุดเท่าที่จะเบาได้

"ซี๊ด..." แม้อยู่ในห้วงนิทรา เสี่ยวโต้วติงก็ยังเจ็บจนสูดปาก

หัวใจของเซี่ยเฉิงบีบรัดตาม ขอบตาร้อนผ่าวและแดงก่ำขึ้นมาทันที

กลางดึก

ในห้องนอนเปิดเพียงโคมไฟหัวเตียงที่ส่องแสงสลัว

"ฮือ... หม่ามี้... จะหาหม่ามี้..."

เสี่ยวโต้วติงสะดุ้งตื่นขึ้นมากะทันหัน แผดเสียงร้องไห้จ้า ร่างเล็กสั่นเทาไม่หยุด

"เสี่ยวโต้วติงเด็กดี เสี่ยวโต้วติงไม่ร้องนะ พี่เฉิงอยู่นี่แล้ว"

เซี่ยเฉิงปวดใจเหลือเกิน รีบดึงเด็กน้อยเข้ามากอดไว้ในอก พลางลูบหลังปลอบโยนเบา ๆ

ทว่าเด็กน้อยไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น ยังคงร้องไห้แทบขาดใจ

"โฮ หม่ามี้! หนูจะหาหม่ามี้!" เสียงร้องไห้ยิ่งมายิ่งดัง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออก

เซี่ยตงเซิงสวมชุดคลุมอาบน้ำยืนอยู่ตรงหน้าประตู สีหน้าเย็นชา คิ้วขมวดมุ่น

"ดึกดื่นค่ำมืด ร้องโวยวายอะไรกัน?"

สายตาของเขาตกลงบนร่างเด็กที่กำลังร้องไห้งอแงในอ้อมแขนของเซี่ยเฉิง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญใจ

"เด็กที่ไหนกัน?"

"น้องสาวของเฉียวซีค่ะ" เซี่ยเฉิงตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

สีหน้าของเซี่ยตงเซิงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แววตาเผยความประหลาดใจออกมา

เขาเดินก้าวไปข้างหน้าสองก้าว กดเสียงให้ต่ำลงและเย็นชาขึ้น

"ทำให้เงียบปากซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะสั่งให้คนมาพาตัวไป!"

เซี่ยเฉิงกอดเด็กน้อยไว้แน่น เงยหน้าขึ้นมองทันที ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง

"แกเพิ่งจะกี่ขวบเอง เป็นแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น"

"ตอนเด็ก ๆ คุณเคยกอดฉันบ้างไหม?"

"ตอนฉันป่วยคุณอยู่ที่ไหน ตอนฉันโดนคนอื่นตีคุณอยู่ที่ไหน? หัวใจของคุณทำด้วยหินหรือไง?"

เสียงของเซี่ยเฉิงดังขึ้นทีละประโยค และแหลมคมขึ้นทีละคำ

"ฉันเป็นลูกแท้ ๆ ของคุณจริง ๆ หรือเปล่า?"

"ในเมื่อคุณไม่เคยสนใจไยดีอะไรเลย แล้วฉันจะแต่งงานกับใคร คุณมีสิทธิ์อะไรมาก้าวก่าย?"

เซี่ยตงเซิงถูกคำถามชุดใหญ่ของเธอซัดเข้าใส่จนยืนอึ้งอยู่กับที่ ริมฝีปากขยับแต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เขามองเซี่ยเฉิงที่ขอบตาแดงก่ำ สลับกับมองเด็กน้อยในอ้อมแขนเธอที่ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน เส้นสายความเย็นชาบนใบหน้าจึงค่อย ๆ พังทลายลงในที่สุด

"...เดี๋ยวฉันให้ในครัวทำอะไรให้แกกิน"

เขาหลบสายตาเธอ แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนาด้วยน้ำเสียงกระด้าง

"ถ้ากล่อมเด็กไม่เป็น ก็ไปตามแม่บ้านหลินมา"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป แผ่นหลังแฝงความกระอักกระอ่วนไว้หลายส่วน

เซี่ยเฉิงกอดเสี่ยวโต้วติงไว้ คอยปลอบโยนไม่หยุด แต่ร่างเล็กในอกก็ยังคงร้องไห้ไม่ยอมเลิกรา

เซี่ยเฉิงก็พลอยร้องไห้ตามไปด้วย น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

หลังจากนั้น เธอแตะหน้าผากของเสี่ยวโต้วติงแล้วพบว่าร้อนจี๋

มีไข้ขึ้นแล้ว

สมองของเซี่ยเฉิงอื้ออึงไปหมด เธออุ้มเด็กน้อยวิ่งพรวดพราดออกจากบ้าน นำตัวส่งโรงพยาบาลกลางดึกทันที

คืนนั้นทั้งคืน เธอไม่ได้ข่มตานอนเลยแม้แต่น้อย

เช้าวันรุ่งขึ้นเวลาแปดโมง เครื่องบินของเฉียวซีลงจอด เธอก็รีบรุดตรงมาที่โรงพยาบาลเป็นที่แรก

ในห้องพักผู้ป่วย เสี่ยวโต้วติงนอนอยู่บนเตียงคนไข้ขนาดเล็ก บนมือมีสายน้ำเกลือเจาะคาไว้ บริเวณข้อมือและข้อเท้าทาทั้งขี้ผึ้งยาและยาแดง ดูแล้วบาดตายิ่งนัก

เซี่ยเฉิงฟุบอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าอิดโรย พอเห็นเฉียวซี น้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

"ขอโทษนะ ซีเป่า ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง..."

"ฉันดูแลแกไม่ดีเอง ทำให้เสี่ยวโต้วติงต้องเจ็บตัว..."

เฉียวซีเดินเข้าไปใกล้ วางมือตบไหล่เธอเบา ๆ

"ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก" เสียงของเธอแผ่วเบา ทว่าแฝงความเยียบเย็น "บัญชีนี้ต้องไปคิดกับเฝิงอี้หรู"

เธอโน้มตัวลง ริมฝีปากเย็นเยียบแตะลงบนหน้าผากของเสี่ยวโต้วติงเบา ๆ

ร่างเล็กบนเตียงคล้ายกับตกใจ แพขนตาสั่นระริก แล้วลืมตาตื่นขึ้นมาทันใด

วินาทีถัดมา เสียงร้องไห้จ้าดังกึกก้องก็ระเบิดออกมา

"หม่ามี้! หม่ามี้! หนูจะหาหม่ามี้!"

ตัวของเสี่ยวโต้วติงเด้งผวาขึ้นมา มือเล็ก ๆ ไขว่คว้าไปมาในอากาศ เฉียวซีรีบกดเข็มน้ำเกลือเอาไว้ด้วยกลัวว่ามันจะหลุด

"คนเก่ง หม่ามี้อยู่นี่แล้ว หม่ามี้อยู่ตรงนี้แล้วค่ะ"

เฉียวซีปวดหนึบในอกไปหมด รีบดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้แนบแน่น

เธอพรมจูบไปทั่วแก้มน้อย เส้นผม และหน้าผากของลูกสาวอย่างบ้าคลั่ง

"หม่ามี้... เจ็บจังเลย..."

"หม่ามี้... คนใจร้าย ตี ตี..."

เสี่ยวโต้วติงฟ้องทั้งน้ำตาด้วยเสียงอ้อแอ้ไม่ชัดถ้อยชัดคำ ร่างเล็ก ๆ ในอ้อมกอดของเธอสั่นเทาไม่หยุด

เฉียวซีลูบหลังลูกเบ

"เสี่ยวโต้วติงเด็กดี หม่ามี้กลับมาแล้วนะ"

"ต่อไปจะไม่ยอมให้คนไม่ดีมารังแกหนูอีกแล้ว คนเก่งอย่าร้องนะ ไม่ร้องนะคะ..."

เธอจูบลูกสาวไม่หยุด ใช้ไออุ่นจากร่างกายของตนเองโอบอุ้มปลอบประโลมแก

เสียงร้องไห้ของเสี่ยวโต้วติงค่อย ๆ ซาลง กลายเป็นเสียงสะอื้นเบา ๆ แทน

มือน้อย ๆ ข้างหนึ่งของแกกำเสื้อตรงหน้าอกของเฉียวซีไว้แน่น ดึงรั้งไว้แน่นเสียจนข้อนิ้วขาวซีด

กว่าจะกล่อมจนแกหลับไปได้ เฉียวซีก็ไม่ได้วางเสี่ยวโต้วติงกลับลงบนเตียง

เธอนั่งอยู่ข้างเตียงแบบนั้น กอดลูกสาวไว้ในอ้อมอกแน่น กลัวว่าหากปล่อยมือ ร่างเล็กในอ้อมแขนจะอันตรธานหายไป

กระทั่งเสี่ยวโต้วติงหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวนาน เฉียวซีจึงเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเฉิง

น้ำเสียงของเธอเย็นชาไร้ความอบอุ่นแม้เพียงนิด

"เฝิงอี้หรูล่ะ"

"หนีไปตั้งแต่กลางดึกเมื่อคืนแล้ว กลับไห่เฉิงไปแล้ว" เซี่ยเฉิงกัดฟันกรอด

"ยัยแก่นั่น ถ้าตกมาอยู่ในมือฉันนะ ฉันจะซัดให้ฟันร่วงหมดปากเลย!"

"ซางเป่ยเฉินมีแม่แบบนี้ได้ยังไงกันนะ"

เซี่ยเฉิงยังคงโมโหไม่หาย

"ซีเป่า ถ้าเธอยังอยู่กับเขา ผู้หญิงคนนี้ต่อไปมีแต่จะได้ใจและทำหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ ยัยนั่นไม่มีทางยอมให้เธอกับซางเป่ยเฉินกลับมาแต่งงานกันแน่"

เฉียวซีนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยปาก

"เรื่องนี้อย่าเพิ่งให้แม่ฉันรู้นะ"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ฉันกลัวว่าแม่จะไปเอาชีวิตเข้าแลกกับเฝิงอี้หรู"

"เรื่องของฉันกับซางเป่ยเฉิน...ก็จะชะลอไว้ก่อนเหมือนกัน"

เธอรู้ดีว่าเมื่อมีเฝิงอี้หรูขวางอยู่ตรงกลาง ระหว่างเธอกับซางเป่ยเฉินก็มีเหวลึกที่ไม่อาจก้าวข้ามกั้นอยู่

เธอต้องคิดให้รอบคอบ เธอไม่อยากให้มันจบลงด้วยโศกนาฏกรรมอีกครั้ง

เซี่ยเฉิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"เธอวางใจเถอะ ฉันจะไม่บอกแม่บุญธรรมหรอก"

"แค้นนี้ พวกเรามาร่วมมือกันสะสาง!"

แววตาของเฉียวซีเย็นเยียบและลึกล้ำ ภายในนั้นปั่นป่วนไปด้วยอารมณ์อันน่าสะพรึงกลัว

เสี่ยวโต้วติงคือเส้นตายของเธอ คือชีวิตของเธอ

ใครกล้าแตะ เธอก็กล้าเอาชีวิตเข้าแลกกับมัน

ไม่นานนัก โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็สั่นขึ้นมา

เฉียวซีกวาดสายตามองหน้าจอสายเรียกเข้า

เป็นซางเป่ยเฉิน

เธอไม่ได้รับสายและกดตัดไปทันที เสียงเรียกเข้าดังขึ้นต่อ เธอก็กดทิ้งไปอีกรอบ ทางฝั่งนั้นจึงไม่ได้โทรเข้ามาอีก

ซางเป่ยเฉินถูกตัดสายติดกันถึงสองครั้ง

เขาจ้องโทรศัพท์อยู่สองสามวินาที หัวคิ้วขมวดมุ่น

เธอมีธุระด่วน หรือไม่ เธอก็กำลังโกรธ

เขาไม่ได้โทรกลับไปอีก แต่เปลี่ยนไปต่อสายหาอีกเบอร์หนึ่งแทน

"ท่านประธานซางครับ" ปลายสายตอบรับด้วยความเคารพทันที

"เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น" น้ำเสียงของซางเป่ยเฉินทุ้มต่ำ แฝงความตึงเครียดที่สังเกตได้ยากไว้จาง ๆ

เฉินเจิ้งรายงานทันที "ท่านประธานซางครับ เมื่อคืนตอนที่ผมพาคนไปถึงปินเจียงเซียงอ้าน คุณนายซางก็ออกไปแล้วครับ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงระมัดระวังตัวยิ่งขึ้นกว่าเดิม

"ได้ยินคนรับใช้ในวิลล่าบอกว่า คุณนายซางกลับไปยังคฤหาสน์เก่าที่ไห่เฉิงแล้วครับ"

"แล้วก็... เสี่ยวโต้วติงได้รับบาดเจ็บ ถูกคุณนายซางพาตัวไป จากนั้นก็ถูกคนสองกลุ่มแย่งชิงตัวไปครับ"

เสี่ยวโต้วติงได้รับบาดเจ็บ การเคลื่อนไหวของซางเป่ยเฉินชะงักค้างลงทันที

บรรยากาศรอบตัวพลันแข็งค้าง

ข้อมือและข้อนิ้วที่ถือโทรศัพท์มือถือของเขาขาวซีดลงเล็กน้อยจากการออกแรงเกร็ง

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็วางสาย แววตาอันลุ่มลึกปั่นป่วนไปด้วยความรู้สึกที่มืดมนจนยากจะคาดเดา

เขาสาวเท้าเดินออกไปด้วยก้าวยาว ๆ รังสีรอบกายกดต่ำจนน่าสะพรึงกลัว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

รถยนต์โรลส์-รอยซ์ แฟนทอม สีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นเข้าสู่พื้นที่คฤหาสน์อันกว้างใหญ่ไพศาล

ในที่สุดรถก็จอดลงหน้าคฤหาสน์สไตล์จีนอันโอ่อ่าตระการตา

ที่นี่คือคฤหาสน์เก่าของตระกูลซาง อิฐสีเขียวและกระเบื้องสีเข้ม ชายคางอนงาม ทุกรายละเอียดล้วนตกผลึกกาลเวลาและความลุ่มลึกที่สั่งสมมายาวนานนับร้อยปี

ลึกเข้าไปในประตูเป็นสวนอันโอ่อ่า มีเขามอจำลองและธารน้ำไหล ศาลาและหอสูงเรียงราย แต่ละก้าวล้วนมองเห็นทิวทัศน์อันงดงามวิจิตร ทุกสิ่งล้วนสะท้อนถึงอำนาจและฐานะทางการเงินอันไร้ก้นบึ้งของเจ้าของบ้าน

ซางเป่ยเฉินก้าวลงมาจากรถ ชุดสูทสากลสีดำเข้ารูปขับเน้นให้รูปร่างของเขายิ่งดูสูงโปร่งสง่างาม

เขาเดินเข้าประตูใหญ่ไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"คุณชายใหญ่!" พ่อบ้านรีบก้าวเข้ามารับหน้าอย่างรวดเร็ว โค้งคำนับอย่างนอบน้อม "คุณชายกลับมาแล้ว ผมจะไปเรียนนายท่านผู้เฒ่าให้นะครับ"

"แขกผู้มีเกียรติหายากจริง ๆ" เสียงผู้หญิงอันเย็นชาลอยลงมาจากชั้นสอง

ซางเป่ยเฉินเงยหน้าขึ้นมองไปทางต้นเสียง

เห็นเพียงเฝิงอี้หรูกำลังจับราวบันไดไม้แกะสลัก ค่อย ๆ ก้าวลงมาจากบันไดวน

เธอสวมชุดกี่เพ้าที่ตัดเย็บอย่างประณีต แต่งหน้าประณีตไร้ที่ติ แม้วัยจะล่วงเลยเกินครึ่งร้อย แต่ยังคงดูแลตัวเองเป็นอย่างดีจนแทบไร้ร่องรอยแห่งกาลเวลา ทว่าหว่างคิ้วและหางตากลับแฝงความห่างเหินและหยิ่งยโส

เธอนั่งเครื่องบินส่วนตัวกลับมา และเพิ่งถึงบ้านได้ไม่นาน

สองแม่ลูกยืนประจันหน้ากันอยู่กลางห้องโถงชั้นหนึ่ง

ซางเป่ยเฉินเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแข็งกระด้าง

"คุณไปทำอะไรที่เมืองไห่เฉิงมา"

เฝิงอี้หรูกระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา

"ไม่เห็นแม้แต่เงามาปีกว่า พอกลับมาถึงก็ทำท่าทางคาดคั้นเอาความแบบนี้งั้นเหรอ"

"ซางเป่ยเฉิน แกยังจำได้อยู่ไหมว่าฉันเป็นแม่แก"

สันกรามของซางเป่ยเฉินขบแน่น สีหน้ามืดทะมึนจนน่ากลัว "ผมจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย อย่าแตะต้องเธอ"

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลแผ่เข้าปกคลุมในพริบตา

"ไม่อย่างนั้น... ก็อย่าหาว่าผมไม่เห็นแก่ความเป็นแม่ลูก"