ตอนที่ 88 ทิ้งเด็กไว้ แล้วจะไว้ชีวิตสุนัขของพวกแก

ตามทางเดินยาวในโรงพยาบาล กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นลอยเตะจมูก ซางเป่ยเฉินยืนพิงผนัง บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีความกดดันต่ำจนน่ากลัว

ฉินเฟิงวางสายโทรศัพท์แล้วเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"เช็กแล้วครับ"

"คนขับรถบรรทุกตั้งใจเอาชีวิตเหล่าลู่ มันเป็นการวางแผนล่วงหน้าชัดๆ"

ฉินเฟิงกดเสียงต่ำ ทุกคำพูดแฝงไว้ด้วยไอเย็นเยียบ

"บัดซบเอ๊ย ปกติเหล่าลู่อาจจะปากร้ายไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยทำเรื่องชั่วช้าสามานย์ ใครกันแน่ที่อยากเอาชีวิตเขา"

ซางเป่ยเฉินไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่สันกรามขบแน่นเกร็ง

ในหัวของเขาแล่นเร็วรี่

โครงการก่อนหน้านี้สองตัวที่เกิดปัญหาขึ้นมากะทันหันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

ตอนนี้ยังเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์กับลู่ซือหมิงอีก

ราวกับมีมือมืดที่มองไม่เห็นเอื้อมจากวงการธุรกิจมายังคนรอบกายของเขา ลู่ซือหมิง ฉินเฟิง และหนานซิง ล้วนเป็นสมาชิกรุ่นบุกเบิกร่วมก่อตั้งของเขาทั้งนั้น เขาหวังว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองจะผิด

ไฟสีแดงแสบตาเหนือประตูห้องฉุกเฉินดับลงในที่สุด

ประตูเปิดออก

แพทย์ในชุดกาวน์สีขาวคนหนึ่งเดินออกมา ถอดหน้ากากอนามัย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

ซางเป่ยเฉินและฉินเฟิงรีบปรี่เข้าไปหาทันที

"คุณหมอครับ เขาเป็นยังไงบ้าง"

"พ้นขีดอันตรายแล้วครับ ส่งตัวมาค่อนข้างทันเวลา"

แพทย์ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ

"แต่สมองของคนไข้ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ม้ามแตก และมีอาการเลือดออกภายในขั้นวิกฤต"

"แม้การผ่าตัดจะสำเร็จ แต่ต้องนอนพักฟื้นบนเตียงอย่างน้อยครึ่งปีขึ้นไป ส่วนหลังจากนี้ต้องดูอาการฟื้นตัวอีกทีครับ"

เมื่อได้ยินคำว่า "พ้นขีดอันตรายแล้ว" หัวใจที่แขวนลอยของฉินเฟิงก็ตกลงสู่พื้นได้เสียที เขาพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"ขอบคุณครับคุณหมอ ขอบคุณมากๆ ครับ"

เส้นประสาทที่ตึงเครียดของซางเป่ยเฉินผ่อนคลายลงเล็กน้อยเช่นกัน

ฉินเฟิงหันไปหาซางเป่ยเฉิน "คุณซางกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ ทางนี้ผมจัดการเอง"

"ผมจะจัดคนที่ดีที่สุดคอยเฝ้าเขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงครับ"

ซางเป่ยเฉินพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา หน้าจอสว่างขึ้นแสดงสายที่ไม่ได้รับสองสาย ซึ่งเป็นเบอร์ของเฉียวซีพอดิบพอดี

ในอกพลันบีบรัดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขากดโทรกลับไปทันที

เสียงตอบรับอัตโนมัติอันเย็นเยียบดังขึ้นจากลำโพงโทรศัพท์

"หมายเลขที่ท่านเรียกปิดเครื่องอยู่ค่ะ"

หัวใจของซางเป่ยเฉินกระตุกวูบ ลางสังหรณ์ไม่ดีแล่นพล่านขึ้นมา

เขาไม่รอช้าอีกต่อไป สาวเท้ายาวๆ ก้าวออกจากโรงพยาบาล มุ่งหน้าตรงไปยังเฉียวหยวน

ทันทีที่รถจอดสนิท พ่อบ้านก็รีบร้อนปรี่เข้ามารับหน้าด้วยความกระวนกระวายใจเต็มเปี่ยม

"คุณผู้ชาย ท่านกลับมาเสียที!"

"คุณเฉียวเธอ... เธอไปสนามบินแล้วครับ!"

ฝีเท้าของซางเป่ยเฉินชะงักกึก แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเฉียบคมในพริบตา

"สนามบิน? ตั้งแต่เมื่อไหร่"

พ่อบ้านพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"หลังจากท่านออกไปได้ไม่นาน คุณเฉียวก็รับสายโทรศัพท์แล้วจองตั๋วเครื่องบินทันที น่าจะมีเรื่องสำคัญอะไรสักอย่างครับ"

ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว แต่ซางเป่ยเฉินก็ยังต่อสายหาเฉินเจิ้ง

"คุณซางครับ"

"นครหนิงเฉิงเกิดเรื่องอะไรขึ้น" เขาถาม

"วิลลาของคุณนายซางดูเหมือนเพิ่งถูกคนล้อม มีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปครับ"

"พาคนไปดูสิ" ซางเป่ยเฉินขมวดคิ้วแน่น แม้เขาจะไม่ชอบแม่คนนี้และไม่ได้พบหน้าเธอมานานกว่าสองปีแล้ว

แต่ถึงอย่างไรก็เป็นแม่แท้ๆ ของตัวเอง หากแม่โดนทำร้าย เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เฉินเจิ้งรายงานเรื่องที่เฉียวซีโทรมาถามเขาเมื่อตอนหัวค่ำอีกรอบ สุดท้ายจึงถามออกมาเสียงอ่อยๆ

"คนที่ปะทะกับคุณนายซาง คงไม่ใช่คนของเลขาฯ เฉียวหรอกนะครับ ถึงตอนนั้นผม... จะต้องช่วยใครดีครับ"

ซางเป่ยเฉิน : "..."

"ปกป้องความปลอดภัยของเฉียวซีให้ดี" เขายืนยันชัดเจน

"รับทราบครับ"

ซางเป่ยเฉินจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เธอถึงได้รีบร้อนวิ่งแจ้นกลับไปขนาดนั้น

แต่เขาจำเป็นต้องอยู่อย่างน้อยอีกหนึ่งวันเพื่อสะสางเรื่องของกลุ่มบริษัท เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นสายยาว ก่อนจะแท็ก @ ถึงเฉียวซีในกลุ่มแชต

[ลงเครื่องแล้วโทรกลับหาผมทันที]

บัดซบ ลืมง้อให้เธอยอมแอดเพื่อนกลับมาเลย

ปินเจียงเซียงอั้น

ภายใต้ราตรีอันมืดมิด เสียงต่อสู้อย่างดุเดือดฉีกกระชากความเงียบสงบของย่านผู้ดีจนขาดวิ่น

ในที่สุดบอดี้การ์ดของเฝิงอี้หรูก็สู้เหล่านักเลงมืออาชีพของหลานจวินไม่ได้ ต่างทยอยล้มฟุบลงไปทีละคน

เมื่อเจียงอีซานเห็นท่าไม่ดี จึงพุ่งตัวเข้าไปด้วยตัวเอง

ทว่าปะทะได้ไม่ถึงสองกระบวนท่า ข้อมือของเธอก็ถูกหลานจวินล็อกแน่นไว้เสียแล้ว

หลานจวินมีสายตาเย็นชา มือออกแรง เพียงได้ยินเสียง "กร๊อบ" ไหล่ของเจียงอีซานก็ถูกเขาปลดหลุดออก

"กรี๊ด" ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เธอเผลอกรีดร้องออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่

"คุณนายซาง"

"ของที่ไม่ใช่ของตัวเอง อย่าแตะต้องส่งเดชจะดีกว่า"

น้ำเสียงของหลานจวินราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยคำเตือนที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ

"ครั้งหน้า ผมจะไม่ละเว้นให้อีก"

พูดจบ เขาก็ไม่มองเธออีกต่อไป เข้าไปอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยคนนั้นออกมาจากในรถด้วยตัวเอง หมุนตัวแล้วขึ้นรถไป

ขบวนรถแล่นจากไปอย่างรวดเร็ว

"คุณนายคะ ตอนนี้จะทำยังไงดีคะ"

เจียงอีซานประคองแขนที่หลุด มองดูคนของตัวเองหกคนที่เต็มไปด้วยรอยแผลบาดเจ็บอยู่ด้านหลัง ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้

"ไปสนามบิน กลับไห่เฉิงก่อน!"

เฝิงอี้หรูตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

"ครั้งนี้แหวกหญ้าให้งูตื่นแล้ว คราวหน้าค่อยหาทางกลับมาพาตัวเด็กไปใหม่"

"ทิ้งคนไว้สองคน คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวของเฉียวซีไว้"

"ค่ะ" เจียงอีซานพยักหน้ารับ

เธออุตส่าห์เลือกช่วงเวลาที่ซางเป่ยเฉินไม่อยู่นครหนิงเฉิงมาลงมือ คำนวณสารพัดอย่าง แต่กลับไม่ได้คำนวณไว้ว่าเฉียวซีจะสามารถหาคนมีฝีมือระดับหลานจวินมาได้

แต่ตราบใดที่เธอยังมีชีวิตอยู่ เฝิงอี้หรูคนนี้จะไม่มีวันยอมให้เฉียวซีก้าวเท้าเข้าประตูตระกูลซางได้อีกเป็นอันขาด

เธอต่างหากที่เป็นนายหญิงใหญ่ของตระกูลซางอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม

เมื่อก่อน เธอทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดไปกับซางเป่ยเฉินผิดที่ผิดทาง นับจากนี้เป็นต้นไป เธอจะวางแผนทุกอย่างเพื่อซางซวี่ลูกชายของเธอ

เธอเดาความคิดของเฉียวซีออกแล้ว ที่อีกฝ่ายไม่กล้าบอกเรื่องชาติกำเนิดของเด็กให้ซางเป่ยเฉินรู้ ก็เพราะกลัวว่าซางเป่ยเฉินจะแย่งเด็กไป

ดังนั้น ถ้ายังรั้งอยู่พัวพันที่นี่ต่อไป จะทำให้ซางเป่ยเฉินไหวตัวทัน

ตอนนี้ ให้เขาไม่รู้อะไรเลยจะดีที่สุด

อีกด้านหนึ่ง รถของหลานจวินยังวิ่งไปไม่ถึงประตูใหญ่ของปินเจียงเซียงอั้น

รถตู้สีดำคันหนึ่งก็หักเลี้ยวปาดหน้าเข้ามาขวางทางไว้อย่างกะทันหัน

ประตูรถถูกกระชากเปิดออกดัง "ครืด"

เซี่ยเฉิง จวงซื่อเฉิง และหลินฉู่หลงกระโดดลงมาตามกัน ทั้งสามคนต่างถือท่อเหล็กแวววาวอยู่ในมือคนละท่อน

เซี่ยเฉิงใช้ท่อเหล็กเคาะลงบนฝ่ามือตัวเองเบา ๆ ไม่หนักไม่เบา เกิดเสียงดัง "แปะ แปะ"

มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"คิดจะหนีงั้นเหรอ"

ประตูรถของหลานจวินก็เปิดออกเช่นกัน

เขากระโดดลงจากรถ จุดบุหรี่สูบด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ลอยคลุ้ง เขามองหญิงสาวตัวเล็กที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา

"คิดจะทำอะไร"

สายตาของเซี่ยเฉิงตกลงบนใบหน้าของเขา หัวใจกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง

ผู้ชายคนนี้ หน้าตาหล่อชะมัด

ไม่ใช่ความหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาแบบหนุ่มหน้ามน แต่เป็นความหล่อที่มีเสน่ห์ดุดันและคุกคาม ดวงตาเรียวยาวแบบดอกท้อกลับแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและไม่ยอมก้มหัวให้ใคร สันจมูกโด่งคมเป็นสันราวกับรูปสลัก ริมฝีปากบางคาบบุหรี่ไว้ มุมปากยกยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

เสื้อผ้าลำลองสีดำไม่อาจซ่อนหุ่นเป๊ะช่วงไหล่กว้างเอวสอบของเขาได้เลย ทั้งร่างแผ่รังสีฟีโรโมนที่ดูดิบเถื่อนและอันตรายออกมา

ความหล่อของเขาแตกต่างจากความเจ้าชู้กรุ้มกริ่มของเสิ่นซีหรันอย่างสิ้นเชิง

เสียดายของจริง ๆ

เซี่ยเฉิงส่งเสียงจึ๊จ๊ะในใจ

ผู้ชายหล่อขนาดนี้ ดันทำงานรับใช้หญิงใจอำมหิตอย่างเฝิงอี้หรู ช่างเสียของจริง ๆ

"ถ้าฉันเดาไม่ผิด เด็กอยู่ในรถของนายสินะ" สายตาของเซี่ยเฉิงกลับมาคมกริบอีกครั้ง ท่อเหล็กในมือชี้ไปที่รถของเขา

"ทิ้งเด็กไว้ แล้วฉันจะไว้ชีวิตหมา ๆ ของนาย"

เธอหยุดชะงักไปนิด ก่อนจะเสริมอีกประโยค

"วันนี้ฉันใจดี จะไม่ทุบหน้าหล่อ ๆ ของนายก็แล้วกัน"

หลานจวินหัวเราะเบา ๆ ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในสามโลก

เขามองดูหญิงสาวแสนสวยที่แสนจะอวดดีตรงหน้า ใบหน้านั้น จึ๊จ๊ะ ทั้งหมดจดและเจิดจ้าเสียจนชวนให้รู้สึกอยากพุ่งเข้าไปจูบสักที

"เธอเป็นผู้หญิงที่อวดดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยนะ"

เขาพ่นควันบุหรี่ออกมา กลิ่นอายความอันธพาลแผ่ออกมาจากกระดูก

"เดี๋ยวเถอะ ฉันจะถลกกระโปรงเธอแล้วตีก้นซะให้เข็ด"

สิ้นเสียงคำพูดยังไม่ทันขาดคำ

เซี่ยเฉิงก็เคลื่อนไหวแล้ว ท่อเหล็กในมือของเธอแหวกอากาศส่งเสียงหวีดหวิว ฟาดเข้าใส่หัวของหลานจวินโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

รูม่านตาของหลานจวินหดเกร็ง นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะเปิดฉากลงมือทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แถมยังดุดันเด็ดขาดถึงเพียงนี้

เขาเอี้ยวตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว ท่อเหล็กฟาดผ่านเฉียดใบหูของเขาไปนิดเดียว

ทั้งเร็วและแรงชะมัด

หลานจวินยังไม่ทันได้ตั้งหลักใหม่ เซี่ยเฉิงก็สะบัดข้อมือหวดท่อเหล็กขวางมาอีกรอบ เขาทำได้เพียงยกแขนขึ้นมาป้องกัน แต่ก็ยังช้าไปครึ่งจังหวะอยู่ดี

"เปรี้ยง!" ท่อเหล็กฟาดเข้าใส่หัวไหล่ของเขาอย่างจัง

ความเจ็บปวดแสบร้อนแผ่ซ่านออกไปในพริบตา

ผู้หญิงคนนี้ถึงกับทำให้เขาเสียเปรียบได้ น่าสนใจไม่เบา

หลานจวินไม่กล้าประมาทอีกแม้แต่น้อย แววตาเย็นยะเยือกลงอย่างสิ้นเชิงก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน

ทั้งสองคนพัวพันต่อสู้กันในชั่วพริบตา

รูปร่างของเซี่ยเฉิงคล่องแคล่วว่องไวราวกับแมว แต่กระบวนท่ากลับทั้งรวดเร็วและเด็ดขาด ทุกท่วงท่าพุ่งเป้าไปยังจุดตาย หลานจวินพยายามตอบโต้ ทว่ากลับพบว่าไม่อาจจับกุมตัวเธอได้เลย ทั้งสองคนปะทะกันอย่างสูสีคู่คี่

สบช่องจังหวะหนึ่ง หลานจวินก็โถมตัวประชิดไปข้างหน้า คว้ากอดหน้าอกของเธอเอาไว้ บดบัง

"ไอ้ลามก!" เซี่ยเฉิงสบถออกมา เอนศีรษะหลบแล้วกระแทกเข่าขึ้นไปอย่างแรง

หลานจวินครางอือในลำคอพลางปล่อยตัวเธอ

"ศิษย์พี่ใหญ่!" เซี่ยเฉิงตะโกนเรียก

จวงซื่อเฉิงพุ่งเข้ามาทันที เขาสับเปลี่ยนตัวกับเธอเข้าปะทะกับหลานจวิน

เซี่ยเฉิงปรี่เข้าไปช่วยศิษย์พี่รอง ท่อเหล็กในมือทั้งสองคนฟาดฟันวูบวาบดั่งเสือเข้าฝูงแกะ ไม่ถึงหนึ่งนาที บอดี้การ์ดทั้งหกคนก็ลงไปนอนกองกับพื้นทั้งหมด

เซี่ยเฉิงรีบเปิดประตูรถ อุ้มเสี่ยวโต้วติงที่ยังคงหลับสนิทออกมา พลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เธออุ้มเด็กขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ประตูรถยังไม่ปิดพลางตะโกนบอกข้างนอก

"สิบวินาที!"

จวงซื่อเฉิงไม่ยืดเยื้อการต่อสู้ เขาหลอกล่อไปหนึ่งกระบวนท่าแล้วซัดฝ่ามือผลักหลานจวินออกไป อาศัยแรงส่งถอยหลังแล้วพลิกตัวกระโดดขึ้นรถที่สตาร์ตเครื่องรออยู่

รถแล่นฝุ่นตลบจากไปอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของหลานจวินมืดครึ้มจนแทบจะมีน้ำหมึกหยดออกมา

เขาเอามือกุมไหล่ที่เจ็บระบม มองไฟท้ายรถที่แล่นไกลออกไป ไม่นึกเลยว่าจะมีคนโผล่มาขัดจังหวะกลางคันแบบนี้

"ตามไป" เขารีบกระโดดขึ้นรถ

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรหาเสิ่นซีหรัน

"เดิมทีช่วยเด็กออกมาได้แล้ว แต่ถูกอีกกลุ่มหนึ่งแย่งไปครับ"

"ผู้ชายสองคน ผู้หญิงหนึ่งคน ฝีมือต่อยตีเก่งมาก"

"ตอนนี้ผมกำลังไล่ตามไป พวกนั้นหนีไม่พ้นแน่ครับ"

บนรถ

เซี่ยเฉิงกอดเสี่ยวโต้วติงตัวนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมอกพลางหอมแก้มเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"เด็กดีของฉัน ทำเอาตกใจแทบตายเลย"

เธอรีบส่งข้อความหาเฉียวซีทันที: [ช่วยเสี่ยวโต้วติงกลับมาได้แล้ว!]

เพิ่งส่งเสร็จ เสียงแจ้งเตือนวีแชตก็ดังขึ้น

เป็นข้อความจากเฟิงอู๋อวิ๋น

[ขอโทษด้วยนะ เด็กถูกแย่งตัวไปแล้ว]

[ผู้ชายสองคน ผู้หญิงหนึ่งคน เดิมทีผมช่วยออกมาได้แล้วแท้ๆ]

หัวใจของเซี่ยเฉิงกระตุกวาบด้วยความตกใจ

ผู้ชายสองคน ผู้หญิงหนึ่งคน... แย่งเด็กไป... นั่นไม่ได้หมายถึงพวกเธอหรอกเหรอ?

ดังนั้น ผู้ชายที่หล่อเหลาจนน่าโมโหคนเมื่อกี้ ที่กอดโดนหน้าอกเธอ... คือเฟิงอู๋อวิ๋นงั้นเหรอ?

คือพี่อวิ๋นของเธองั้นเหรอ?

เชี่ยเอ๊ย

หัวใจของเซี่ยเฉิงเต้นระรัว สมองส่งเสียงวิ้งๆ ดังลั่น

โชคดีนะ... โชคดีที่เธอไม่ได้ฟาดโดนใบหน้าหล่อเหลานั่น

เธอรีบร้อนพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความลนลาน: [มีคนส่งเด็กกลับมาให้แล้วค่ะ! ขอบคุณคุณมากเลยนะ!]

ข้อความของเฟิงอู๋อวิ๋นตอบกลับมาแทบจะในวินาทีต่อมา: [ใครส่งกลับไปให้คุณ?]

เซี่ยเฉิงชะงักไป

แบบนี้จะพูดยังไงดีล่ะเนี่ย?

คงบอกไม่ได้หรอกนะว่าคนที่เพิ่งเอาไม้ฟาดเขาไปหนึ่งที แถมยังด่าเขาว่าไอ้ลามกเมื่อกี้ คือตัวจริงของ "ซิงจุ้ยเยว่" น่ะ

แล้วภาพลักษณ์ของเธอจะไม่พังหมดเหรอ!

เธอเหลือบตากลอกไปมา ก่อนจะพิมพ์ข้อความลงไปอย่างรวดเร็ว

[ผู้ชายสองคน ผู้หญิงหนึ่งคน เป็นจอมยุทธ์ผู้ผดุงความยุติธรรมสามคนค่ะ! พอได้ยินว่าน้องสาวของฉันหายไปก็เลยไปช่วยพากลับมาให้! ฉันยังอยากจะมอบรางวัลพลเมืองดีเด่นให้พวกเขาอยู่เลย!]

อีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์ เสิ่นซีหรันมองข้อความนี้แล้วนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

เขาตอบกลับไปว่า [ปลอดภัยก็ดีแล้วครับ]

เขารีบโทรกลับไปหาหลานจวินทันทีเพื่อบอกให้อีกฝ่ายไม่ต้องตามแล้ว

เมื่อได้ฟังสิ่งที่เสิ่นซีหรันถ่ายทอดมา แววตาของหลานจวินก็เข้มลึกขึ้น

จอมยุทธ์งั้นเหรอ?

ในหัวของเขาผุดภาพใบหน้าที่โอหังแต่เปล่งประกายเจิดจ้าของยายเด็กแสบคนนั้นขึ้นมา

อย่างเธอน่ะเหรอ?

เจอกันคราวหน้า เขาจะต้อง "สั่งสอน" เธอให้สาสมให้ได้ โดนฟาดไปไม้นี้ไม่เบาเลยจริงๆ

"ไปสืบดูทีว่าผู้หญิงคนนั้นในวันนี้เป็นใคร"