ตอนที่ 87 น้องสาวภรรยาผมหายตัวไป

เซี่ยเฉิงยืนอึ้งไปทั้งตัว

เธอกัดริมฝีปากล่าง เล็บจิกแน่นแทบจะฝังลงในฝ่ามือ

"หลังจากที่คุณช่วยแล้ว คุณจะวาดอะไรก็ตามใจเลยค่ะ"

เสิ่นซีหรันส่ายหน้า รอยยิ้มยิ่งลึกซึ้งขึ้น "ไม่ได้ ต้องวาดเสร็จก่อนถึงจะช่วย"

เขาแค่อยากเห็นท่าทางยอมก้มหัวของเธอ

สายตาของทุกคนในที่นั้นต่างจับจ้องมา รอคอยดูว่าคุณชายเสิ่นจะกลั่นแกล้งผู้หญิงที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงคนนี้อย่างไร

เวลาผ่านไปทีละนาทีละวินาที เซี่ยเฉิงรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น

เธอหยิบลิปสติกแท่งใหม่ออกจากกระเป๋า แล้ววางกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังเป๊าะ

จากนั้นเธอก็ก้าวไปตรงหน้าเขา แล้วค่อย ๆ ย่อตัวนั่งลง

ท่าทางนั้นดูว่าง่ายจนผิดหูผิดตา

เสิ่นซีหรันหยิบลิปสติกสีแดงสดแท่งนั้นขึ้นมาอย่างพึงพอใจ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของเซี่ยเฉิงแล้วเริ่มวาดอย่างจริงจัง

ไอ้ผู้ชายเฮงซวยทำท่าจริงจังมาก แถมยังขยับเข้ามาใกล้เสียจนใบหน้าของเซี่ยเฉิงแดงก่ำขึ้นมาในทันที

มีคนข้าง ๆ ผิวปากแซว

"โอ้โห คุณชายเสิ่น วาดได้ไม่เลวเลยนี่!"

"คุณชายเสิ่น ตระกูลเสิ่นจะก้าวเข้าสู่วงการศิลปะภาพวาดหรือไงกันครับเนี่ย"

วาดเสร็จแล้ว

เซี่ยเฉิงลุกขึ้นยืนพลางสูดหายใจเข้าลึก

"ตอนนี้ช่วยฉันได้แล้วใช่ไหมคะ"

เสิ่นซีหรันมองดูลูกเต่าสีแดงสองตัวบนใบหน้าของเธอ แล้วก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง

"ผมไม่เคยบอกสักคำนะว่าถ้าวาดเสร็จแล้วจะช่วยคุณ"

เลือดของเซี่ยเฉิงสูบฉีดพุ่งพล่านขึ้นสมองในทันที

"คุณเล่นตลกกับฉันเหรอ!"

"เล่นแค่นี้รับไม่ได้เหรอ" เสิ่นซีหรันเลิกคิ้ว โยนลิปสติกกลับลงบนโต๊ะ "งั้น...ให้คุณวาดคืนไหมล่ะ"

เซี่ยเฉิงข่มเพลิงโทสะเอาไว้สุดแรง สติเริ่มดึงกลับคืนมา

เธอจะมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ไม่ได้

"คุณชายเสิ่นคะ ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณจริง ๆ นะคะ" น้ำเสียงของเธออ่อนลงกะทันหัน แฝงความออดอ้อนอย่างจงใจ "คุณช่วยฉันหน่อยเถอะนะคะ"

เสิ่นซีหรันโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอ กลิ่นสุราผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายอันเย็นเยียบโชยเข้าปะทะใบหน้า

"คุณกับผมไม่ได้เป็นญาติหรือเกี่ยวข้องกันสักนิด ทำไมผมต้องช่วยคุณด้วยล่ะ"

นิ้วมือของเขากรีดผ่านคางมนของเธอแผ่วเบา

"แต่ถ้าคุณเป็นผู้หญิงของผม นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง"

เขากดเสียงให้ต่ำลง คำพูดแฝงนัยโจ่งแจ้งอย่างไม่อ้อมค้อม

"เอาแบบนี้ไหมล่ะ คุณขึ้นไปรอที่ห้องพักชั้นบน อาบน้ำให้สะอาด แล้วรอผม เราค่อยคุยกันยาว ๆ"

ใบหน้าของเซี่ยเฉิงซีดเผือดลงทันควัน เธอผุดลุกขึ้นยืนพรวดแล้วจ้องเขาตาเขม็งด้วยความโกรธแค้น

"เสิ่นซีหรัน คุณอย่าให้มันมากเกินไปนักนะ!"

เสิ่นซีหรันเอนหลังพิงโซฟาตามเดิม กลับมาทำท่าทางเฉยชาไม่ยี่หระเหมือนเก่า

"คุณมีเวลาคิดแค่หนึ่งนาที จะไป หรือไม่ไป"

เขายิ้มพลางชื่นชมความอับอายและกระอักกระอ่วนใจของเซี่ยเฉิงท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย

"ไปตายซะแก!"

เซี่ยเฉิงทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้วหมุนตัววิ่งพรวดพราดออกไปด้วยความเดือดดาล

เธอต้องหาคนช่วยคนอื่นแล้ว!

เมื่อมายืนอยู่หน้าคลับ ลมค่ำคืนพัดจนเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เซี่ยเฉิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาวีแชตของเฟิงอู๋อวิ๋นอย่างรวดเร็ว ในความทรงจำของเธอ พี่อวิ๋นของเธอนั้นเก่งกาจรอบด้านและทำได้ทุกอย่าง

เธอรีบพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ส่งไปทันที

[อยู่ไหมคะ?] พร้อมแนบสติกเกอร์รูปร้องไห้โฮ

ภายในห้องส่วนตัว หน้าจอโทรศัพท์ของเสิ่นซีหรันสว่างวาบขึ้น

เขาหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความที่ส่งมาจาก [ซิงจุ้ยเยว่]

สติกเกอร์ร้องไห้โฮทำให้สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาในทันที ท่าทางเกียจคร้านเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น

เขารีบพิมพ์ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

[ที่รัก เป็นอะไรไปครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอ]

อีกฝ่ายส่งข้อความตอบกลับมาในเสี้ยววินาที

[คุณอยู่นครหนิงเฉิงใช่ไหมคะ น้องสาวฉันถูกคนลักพาตัวไปที่ศูนย์การค้า! ถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!]

เสิ่นซีหรันลุกพรวดขึ้นจากโซฟาทันที

[อย่าเพิ่งร้อนใจไปครับ ส่งรูปมาให้ผม เดี๋ยวผมจะส่งคนออกไปช่วยหาให้ทันที]

[ซิงจุ้ยเยว่] รีบส่งรูปถ่ายของเสี่ยวโต้วติงมาให้ทันที

เสิ่นซีหรันไม่ได้พูดอะไรมากความอีก ตอบกลับไปสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว

[รอฟังข่าวจากผมนะ]

เขาเก็บโทรศัพท์ คว้าเสื้อคลุม แล้วเดินออกไปข้างนอกพลางกดโทรศัพท์โทรออก

"หลานจวิน ช่วยตามหาคนคนหนึ่งหน่อย"

ปลายสายส่งเสียงเอื่อยเฉื่อยไม่ยี่หระกลับมา "ฉันกำลังช่วยเป่ยเฉินตรวจสอบเรื่องบริษัทอยู่เลย มีเรื่องอะไรด่วนขนาดนั้นวะ"

"น้องสาวเมียฉันหายไป" น้ำเสียงของเสิ่นซีหรันทั้งเย็นชาและร้อนรน "ส่งรูปไปให้แล้ว ใช้เครือข่ายดาร์กเว็บของนายกวาดตรวจทั่วทั้งนครหนิงเฉิงให้ที หายตัวไปที่ศูนย์การค้านครหนิงเฉิง"

"ได้ ฉันจะไปหานายก่อน แล้วค่อยจัดการเรื่องนี้ให้" ปลายสายชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะถามต่อ "นี่นายแต่งงานแล้วเหรอวะ ถึงมีน้องสาวเมียด้วยเนี่ย"

"น้องสาวของว่าที่ภรรยาฉันในอนาคต ก็คือน้องสาวเมียไง"

มุมปากของเสิ่นซีหรันยกยิ้มขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

วางสายเสร็จ เขาก็ส่งข้อความหา[ซิงจุ้ยเยว่]

[ไม่ต้องร้อนใจนะ ผมจะตามหาคนกลับมาให้คุณได้อย่างแน่นอน รอฟังข่าวดีจากผมอย่างเด็กดีนะครับ]

[ขอบคุณค่ะ] เธอตอบกลับ

เขามองจ้องคำว่า "ขอบคุณ" นิ้วมือพิมพ์ลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว

[ในอนาคตค่อยตอบแทนด้วยตัวคุณเองเถอะนะ ผมต้องการแค่คุณ]

ทางฝั่งนั้นเงียบไปสองสามวินาที แล้วส่งข้อความตอบกลับมาคำเดียว

[ตกลงค่ะ]

เสิ่นซีหรันจ้องมองคำตอบนั้นแล้วยิ้มออกมาอย่างเบิกบานใจเป็นที่สุด

อีกด้านหนึ่ง เซี่ยเฉิงผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด เธอขึ้นรถแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังค่ายมวยหาตัวช่วยก่อน

ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ "ไอ้หมาเสิ่น" กะพริบไปมา

เธอกดตัดสายทิ้งทันที จากนั้นก็ลากเบอร์นี้เข้าบัญชีดำอย่างไม่ลังเล

ผู้ชายเฮงซวยคนนี้ เทียบพี่อวิ๋นไม่ได้แม้แต่เศษหนึ่งส่วนหมื่นด้วยซ้ำ!

คืนนี้ นครหนิงเฉิงถูกลิขิตให้เป็นค่ำคืนที่ไม่หลับใหล

ประสิทธิภาพการทำงานของหลานจวิน หัวหน้าเครือข่ายดาร์กเว็บไม่ใช่เรื่องคุยโม้

ด้วยการติดตามและล็อกเป้าผ่านระบบกล้องวงจรปิด เขาตามร่องรอยของเด็กหญิงตัวน้อยได้อย่างรวดเร็ว และล็อกเป้าวิลล่าที่เฝิงอี้หรูใช้กบดานได้ทันที

เขาส่งข้อความหาเสิ่นซีหรัน

"เจอคนแล้ว อยู่ที่ปินเจียงเซียงอ้าน ตอนนี้ฉันกำลังนำคนไปชิงตัวด้วยตัวเอง"

เสิ่นซีหรันตอบกลับในเสี้ยววินาที

"รอฟังข่าวดีจากนาย"

ตอบเสร็จ เขาก็กดเปิดอีกหน้าต่างแชตหนึ่งทันทีแล้วพิมพ์ข้อความลงไปอย่างรวดเร็ว

"เจอน้องสาวของคุณแล้วนะ อยู่ที่ปินเจียงเซียงอ้าน ผมจะพาน้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน"

ซิงจุ้ยเยว่ทางฝั่งนั้นตอบกลับมาแทบจะในทันที สติกเกอร์รูปจูบรัว ๆ เด้งขึ้นมาเต็มหน้าจอ

"คุณเก่งจังเลย ฉันชอบคุณที่สุดเลยค่ะ"

เสิ่นซีหรันมองจ้องข้อความนั้น หัวใจเต้นผิดจังหวะไปครึ่งจังหวะ

เขารู้สึกปลื้มปริ่มพองโตขึ้นมาทั้งตัว ในพริบตาก็รู้สึกว่าภาพลักษณ์ของตัวเองดูสูงส่งสง่างามขึ้นมาเป็นกอง

ปกติแล้วเทพธิดาของเขาไม่ค่อยจะเอ่ยชมเขาตรงไปตรงมาขนาดนี้

อีกด้านหนึ่ง

เซี่ยเฉิงยิ้มให้หน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะโยนท่อเหล็กในมือให้จวงซื่อเฉิงกับหลินฉู่หลงคนละอันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ค่าจ้างคืนนี้คนละหนึ่งแสน อนุญาตให้สำเร็จเท่านั้น ห้ามล้มเหลวเด็ดขาด ต้องชิงตัวเด็กกลับมาให้ได้"

เซี่ยเฉิงเปิดหน้าจอโทรศัพท์ บนรูปคือเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู

เธอแกว่งโทรศัพท์ให้ทั้งสองคนดูแวบหนึ่ง

ศิษย์พี่รองหลินฉู่หลงกอดท่อเหล็กไว้ สีหน้าดูสับสนลังเล พลางเอ่ยถามเสียงอ่อย "ศิษย์น้องเล็ก ตระกูลเซี่ยไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ เหรอ ล้มละลายแล้วใช่ไหมเนี่ย"

ถึงขนาดต้องลงมือมาเปิดธุรกิจลักพาตัวด้วยตัวเองแล้วเหรอ

"หมายความว่ายังไง" เซี่ยเฉิงหันขวับกลับมา ถลึงตาตวัดสายตาดุใส่ทันที

"ถ้าลักพาตัวเด็กมาได้ เธอคิดจะเรียกค่าไถ่เท่าไหร่เหรอ พวกเราขอส่วนแบ่งเพิ่มได้ไหม หรือไม่อย่างนั้นพวกเราเปลี่ยนไปทำอาชีพอื่นกันดีกว่าไหม งานนี้ความเสี่ยงมันสูงเกินไปนะ"

หลินฉู่หลงพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดีสุดหัวใจ

เซี่ยเฉิงถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง พอได้สติก็ถ่มน้ำลายด้วยความโมโห

"นี่มันน้องสาวฉัน! โดนคนลักพาตัวไป! พวกเรากำลังจะไปช่วยคน ไม่ใช่ไปลักพาตัวลูกบ้านอื่น!"

บ้าเอ๊ย!

นี่มันกระบวนการคิดพิลึกพิลั่นอะไรกันเนี่ย!

เซี่ยเฉิงรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกคู่หูตัวตลกสองคนนี้ทำให้โมโหจนกระอักเลือดตายอยู่แล้ว

"เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย ค่อยยังชั่ว ตกใจหมดเลย" หลินฉู่หลงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พลางตบอกตัวเองแรง ๆ

จวงซื่อเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ โพล่งถามขึ้นมากะทันหัน "เธอเป็นลูกคนเดียวไม่ใช่เหรอ จะมีน้องสาวมาจากไหน"

เซี่ยเฉิงกลอกตาขึ้นฟ้าแทบจะทะลุเพดาน

"พี่ก็ไม่ได้เกิดจากท้องพ่อฉันเหมือนกัน แล้วทำไมฉันถึงยังเรียกพี่ว่าพี่ล่ะ"

ปินเจียงเซียงอ้าน

ภายในวิลล่าสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

หลินอีซานผู้ช่วยของเฝิงอี้หรูเดินก้าวเท้าเข้ามาอย่างเร่งรีบจากข้างนอก สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน

"คุณนายคะ มีคนกลุ่มหนึ่งบุกพังประตูใหญ่เข้ามา ดูท่าทางแล้วตั้งใจมุ่งหน้ามาหาพวกเราโดยเฉพาะค่ะ"

มือที่ถือแก้วไวน์แดงของเฝิงอี้หรูชะงักค้างอยู่กลางอากาศ บนใบหน้าไม่ได้มีความประหลาดใจอะไรมากนัก

"มาเร็วกว่าที่ฉันคิดเอาไว้เสียอีก"

เธอลุกขึ้นยืน แล้วจัดปกเสื้อโค้ตราคาแพงของตนเองอย่างเชื่องช้าไม่รีบร้อน

"พาตัวนังเด็กนั่นไปด้วย ไปกันเถอะ กลับไห่เฉิงทางน้ำ"

"ค่ะ"

หลินอีซานไม่กล้าชักช้า รีบขึ้นไปชั้นบนเพื่ออุ้มเด็กทันที

คนกลุ่มนั้นก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว เพิ่งจะเดินพ้นประตูใหญ่วิลล่าออกมา แสงไฟหน้ารถที่สว่างจ้าบาดตาก็แหวกผ่านความมืดมิดยามค่ำคืนเข้ามา

รถหรูสีดำสามคันจอดขวางทางออกตรงหน้าประตูไว้อย่างแน่นหนา

ประตูรถเปิดออก หลานจวินก้าวลงมาจากรถคันกลาง เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำตัวเดียว รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย ด้านหลังยังมีชายฉกรรจ์สายบู๊หน้าตาเหี้ยมเกรียมเดินตามมาอีกหกคน

เฝิงอี้หรูมองเห็นคนที่มาได้อย่างชัดเจน รูม่านตาพลันหดเล็กลงเล็กน้อย

เธอจำผู้ชายคนนี้ได้ เขาเป็นเพื่อนของเป่ยเฉิน แถมยังเคยไปที่ตระกูลซางด้วยซ้ำ

หลานจวินเองก็จำเธอได้เช่นกัน เขาหยุดฝีเท้าลง มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นประกายล้อเลียนอย่างมีเลศนัย

"คุณนายซาง ไม่เจอกันนาน สบายดีไหมครับ ไฉนถึงมีอารมณ์สุนทรีย์มาทำเรื่องลักพาตัวเด็กแบบนี้ได้ล่ะครับ"

เฝิงอี้หรูไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย พลันแค่นยิ้มเย็น "ถ้าไม่อยากตาย ก็อย่ามาแส่เรื่องของคนอื่นดีกว่า"

"แย่งตัวมา" หลานจวินเอ่ยเพียงคำเดียว ทั้งสองฝ่ายก็เปิดฉากตะลุมบอนกันทันที...