ตอนที่ 86 ซีเป่า เดินมาข้างกายผม

ฝีเท้าของเขามั่นคงมาก เฉียวซีซุกตัวอยู่ในอ้อมอกเขาอย่างว่าง่าย เสื้อคลุมตัวนอกเลื่อนหลุดจากไหล่ เธอก็ไม่สนใจ

เธอเพียงแต่มองเขาตาไม่กะพริบ

มองแนวกรามคมชัด มองสันจมูกโด่งตรง มองดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นของเขา

จนถึงตอนนี้ เธอยังแทบไม่กล้าเชื่อ

ผู้ชายคนนี้คือซางเป่ยเฉิน

เทพเจ้าแห่งไห่เฉิงและนครหนิงเฉิง พญายมแห่งวงการธุรกิจผู้เย็นชาไร้หัวใจตามข่าวลือ

ซางเป่ยเฉินของเธอ

เขาอุ้มเธอขึ้นไปจนถึงห้องนอนใหญ่บนชั้นสาม แล้วค่อยๆ วางเธอลงบนเตียงกว้างอันนุ่มนวล

ในห้องสลัวมาก เขาไม่ได้เปิดไฟหลัก มีเพียงโคมไฟหัวเตียงสีส้มสลัวดวงเดียวที่สว่างอยู่

เขาหยิบรีโมตขึ้นมากดทีหนึ่ง

ผนังสีขาวฝั่งตรงข้ามเตียงใหญ่พลันเปลี่ยนเป็นจอภาพขนาดยักษ์ในพริบตา

ภาพโปรเจกเตอร์สว่างขึ้น ปรากฏใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่ง

นั่นคือเฉียวซี

รูปถ่ายค่อยๆ เปลี่ยนสลับไปเรื่อยๆ

ภาพแอบถ่ายตอนเธอแอบสัปหงกในห้องสมุดสมัยมหาวิทยาลัย

ภาพในพิธีรับปริญญา เธอสวมชุดครุย ยิ้มอย่างสดใสเจิดจ้า

ตอนที่พวกเขาคบกัน ทั้งในโรงภาพยนตร์ ริมทะเลสาบ ชายหาด... และยังมีอีกมากมายนับไม่ถ้วน ทุกกิริยาท่าทางที่เธอไม่ได้ตั้งใจแสดงออกในยามที่อยู่ข้างกายเขา

ทั้งยิ้มหัวเราะ ทั้งเล่นซน ทั้งเงียบสงบ ทั้งหลับสนิท

ผนังผืนนี้คืออัลบั้มรูปแห่งความลับที่เป็นของซางเป่ยเฉิน

"นี่มัน..." เฉียวซีตกใจจนผุดลุกขึ้นยืนทันที

เขามองรอยยิ้มของเธอบนหน้าจอ แล้วมองร่างจริงของเธอข้างเตียง

"เฉียวซี นี่คือฐานทัพลับของผม"

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา แต่กลับแฝงด้วยพลังที่หนักแน่นจริงจังยิ่ง

"ตอนนี้ผมจะบอกคุณว่า คุณกับหนานซิงต่างกันตรงไหน"

"ต่างกันตรงที่คุณครอบครองทุกพื้นที่ในใจผม แต่เธอแทรกเข้ามาไม่ได้แม้แต่เสี้ยวเดียว"

"ตลอดสี่ปีมานี้ ผมต้องมองภาพพวกนี้ถึงจะข่มตานอนหลับได้"

เขาหันหน้ามา สายตาลุ่มลึกจับจ้องมองเธอ

"เฉียวซี ในชีวิตของผม คุณไม่มีใครมาแทนที่ได้"

เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วอันอบอุ่นลูบไล้พวงแก้มของเธอแผ่วเบา แววตาเอ่อล้นด้วยความรักลึกซึ้งที่แทบจะกลืนร่างเธอให้จมมิด

ขอบตาของเฉียวซีแดงก่ำขึ้นมาทันที

ทุกถ้อยคำของเขาพุ่งตรงเข้าใส่จุดที่อ่อนไหวที่สุดในก้นบึ้งหัวใจเธออย่างแม่นยำ

ผู้ชายคนนี้มักมีวิธีทำให้เธอพ่ายแพ้จนไม่เป็นกระบวนท่าเสมอ

เพราะคำว่า "ไม่มีใครแทนที่ได้" นั้นมีน้ำหนักมหาศาลดั่งพันชั่ง

แววตาของเฉียวซีสั่นไหวด้วยประกายน้ำตา "ซางเป่ยเฉิน สี่ปีแล้ว ทำไม... ทำไมถึงเพิ่งกลับมาเอาป่านนี้คะ"

"เพราะว่า ผมใช้เวลาถึงสี่ปี ก็ยังปล่อยวางคุณไม่ได้"

"และชาตินี้ ผมก็ไม่อยากปล่อยอีกแล้ว"

เขากุมมือเธอไว้แน่น ออกแรงมากเสียจนเธอรู้สึกเจ็บนิดๆ

เฉียวซีเบือนหน้าหนี ลำคอราวกับมีอะไรมาจุกอยู่จนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เพราะว่าสี่ปีมานี้ เธอใช้ชีวิตอย่าง... ขมขื่นเหลือเกิน

เธอก้มหน้าลง หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงมา

"ซีเป่า เดินมาข้างกายผม" เขาจ้องมองเธออย่างแน่วแน่ "จากนี้ไป ให้ผมเป็นคนคอยบังลมบังฝนให้คุณนะ"

เขาประคองใบหน้าของเธอขึ้นมา ในแววตาเต็มไปด้วยความโหยหา

เธอมองเขาอยู่นาน ถึงค่อยเอ่ยออกมาแผ่วเบา "ซางเป่ยเฉิน คุณสัญญาได้ไหมคะ ว่าต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณจะไม่ทิ้งฉันไปอีก"

เธอสูดจมูก น้ำตารินไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย

ซางเป่ยเฉินดึงเธอเข้ามากอดแนบแน่นในอ้อมแขน "ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่ทิ้งคุณไปอีกเด็ดขาด"

เฉียวซีเงยหน้าขึ้น เขย่งปลายเท้า แล้วเป็นฝ่ายประทับจูบลงบนริมฝีปากเขา

จูบของเธอแฝงความร้อนรนอยู่บ้าง ทั้งยังดูเงอะงะทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยความกล้าหาญที่ยอมทุ่มสุดตัว

ซางเป่ยเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพลิกกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกม

เขาประคองท้ายทอยเธอไว้แล้วบดจูบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ทั้งเร่าร้อนและดูดดื่ม

ยามริมฝีปากและฟันแนบชิดสัมผัสกัน ความไม่สบายใจ ความระแวง และความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหมดพลันมลายหายไปในพริบตา

เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะชัดเจนของกันและกัน กับบรรยากาศที่ค่อยๆ ร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ

เนิ่นนานผ่านไป ซางเป่ยเฉินจึงอุ้มเธอขึ้นแล้ววางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล เขาโน้มตัวลงจุมพิตเธอพลางปลดกระดุมเสื้อของตัวเองไปด้วย

ทว่าทันใดนั้น

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!" เสียงเคาะประตูดังรัวกระชั้นขึ้น

คิ้วของซางเป่ยเฉินขมวดมุ่น ใบหน้ามืดครึ้มลงทันควัน

เสียงร้อนรนของพ่อบ้านดังทะลุบานประตูเข้ามา "คุณท่านครับ คุณฉินโทรมาบอกว่าคุณลู่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ อาการเป็นตายเท่ากันครับ!"

เป็นตายเท่ากันงั้นหรือ

การกระทำของซางเป่ยเฉินชะงักกึกทันที ร่างสูงดีดตัวผุดลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว

เขาคว้าโทรศัพท์มือถือข้างตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว บนหน้าจอสว่างวาบด้วยสายที่ไม่ได้รับหลายสายจริงๆ

เขาโทรกลับหาฉินเฟิงทันที

"อืม ได้ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

ซางเป่ยเฉินกลัดกระดุมที่เพิ่งปลดออกพลางเอ่ยเสียงขรึมกับเฉียวซีที่อยู่บนเตียง

"ลู่ซือหมิงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ขั้นรุนแรง กำลังกู้ชีพอยู่ ผมจะไปโรงพยาบาลสักหน่อย คุณรอผมอยู่ที่นี่นะ"

เฉียวซีลุกขึ้นตาม บรรยากาศหวานซึ้งในใจพลันสลายหายไปจนหมดสิ้น

"ค่ะ คุณรีบไปเถอะ"

ซางเป่ยเฉินก้าวยาวๆ เข้ามา จูบลงบนหน้าผากของเธอหนักๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวสาวเท้าก้าวยาวออกไป

เฉียวซียืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง มองดูไฟท้ายรถของเขาที่สว่างขึ้น แล้วแล่นหายลับไปในความมืดมิดของค่ำคืนอย่างรวดเร็ว

ในใจพลันรู้สึกว่างเปล่าขึ้นมาทันที

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเซี่ยเฉิง คงเป็นเสี่ยวโต้วติงที่คิดถึงเธอแน่ๆ

เฉียวซีกดรับสาย น้ำเสียงอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว

"เด็กดี"

ทว่าเสียงที่ดังมาจากปลายสายกลับไม่ใช่เสียงเล็กๆ อ่อนนุ่มของเสี่ยวโต้วติง แต่เป็นเสียงกรีดร้องปนสะอื้นของเซี่ยเฉิง

"ซีเป่า! เสี่ยวโต้วติงหายไปแล้ว!"

"ว่าไงนะ" เลือดในกายของเฉียวซีแข็งค้างไปในพริบตา แขนขาร่างกายเย็นเฉียบไปหมด

โทรศัพท์แทบร่วงหลุดจากมือ

เซี่ยเฉิงร้อนรนจนร้องไห้ "ตอนเย็นฉันพาเสี่ยวโต้วติงไปกินข้าว แกอยากเล่นสไลเดอร์ ฉันแค่แวบไปจ่ายเงินแป๊บเดียว พริบตาเดียวคนก็หายไปแล้ว!"

"เป็นแบบนี้ได้ยังไง" เสียงของเฉียวซีสั่นเทา

"ฉันเห็นคนคนหนึ่ง!" น้ำเสียงของเซี่ยเฉิงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "เฝิงอี้หรู! ต้องเป็นเธอที่ขโมยตัวเสี่ยวโต้วติงไปแน่ๆ! นังผู้หญิงสารเลวคนนี้จ้องเสี่ยวโต้วติงไว้นานแล้วชัดๆ! มันคิดชั่ว อยากใช้เสี่ยวโต้วติงมาข่มขู่แก!"

"ไปหานายน้อยเสิ่น! แกไปขอนายน้อยเสิ่นช่วยเดี๋ยวนี้เลย! ในนครหนิงเฉิง อำนาจของเขาเยอะที่สุด!"

เฉียวซีบังคับตัวเองให้สงบลง แล้วสั่งการด้วยน้ำเสียงรวดเร็ว

"เฉิงเฉิง ต้องหาเสี่ยวโต้วติงให้เจอ ห้ามให้แกเป็นอะไรเด็ดขาด! ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้!"

วางสายเสร็จ เธอก็กดโทรหาซางเป่ยเฉินทันที พร้อมกับคว้าเสื้อคลุมแล้วพุ่งลงไปข้างล่าง

ในสายมีเสียงระบบตอบรับเย็นชาดังขึ้น

"หมายเลขที่ท่านเรียกกำลังติดสาย..."

เธอจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุดไปยังนครหนิงเฉิงทันที เครื่องออกเวลา 00.10 น. ห่างจากตอนนี้อีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

"รบกวนช่วยพาฉันไปสนามบินทีค่ะ" เธอพูดกับพ่อบ้านที่รีบเดินเข้ามาหา

"ได้ครับ คุณผู้หญิง" พ่อบ้านไม่กล้าถามมากความ รีบโทรสั่งให้รถอีกคันมารับทันที

บนรถ เฉียวซีกดโทรหาซางเป่ยเฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่สิ่งที่ดังมาจากหูฟัง มีเพียงสัญญาณสายไม่ว่างซ้ำๆ ตลอดเวลา

เธอตัดใจเปลี่ยนไปกดเบอร์ของเฉินเจิ้งแทน

อีกฝ่ายรับสายแทบจะในเสี้ยววินาที

เฉียวซีไม่อ้อมค้อม น้ำเสียงเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ

"ผู้ช่วยเฉิน เฝิงอี้หรูอยู่นครหนิงเฉิงใช่ไหม"

"ใช่ครับ คุณเฉียว"

"ซางเป่ยเฉินรู้มาตลอดเลยใช่ไหมว่าเธออยู่นครหนิงเฉิง"

"คุณซางรู้..."

เฉินเจิ้งยังพูดไม่ทันจบ เฉียวซีก็กดตัดสายทิ้งอย่างแรง

หน้าอกของเธอกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ไอเย็นยะเยือกพุ่งปราดจากก้นบึ้งหัวใจตรงขึ้นสู่สมอง

ที่แท้ เขาก็รู้จริงๆ

เขารู้ว่าคนบ้าอย่างเฝิงอี้หรูอยู่นครหนิงเฉิง อยู่ข้างกายเธอแท้ๆ แต่เขากลับไม่เคยเอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว

ทำไมกัน

ทำไมถึงไม่บอกเธอ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็มาถึงสนามบิน

เฉียวซีเช็กอินและผ่านจุดตรวจความปลอดภัยอย่างราบรื่น ก่อนจะก้าวขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้ากลับสู่นครหนิงเฉิง

อีกด้านหนึ่ง

ภายในวิลล่าเดี่ยวสุดหรู โคมระย้าคริสตัลส่องประกายสะท้อนแสงอันเย็นเยียบ

เสียงร้องไห้แทบขาดใจของเด็กหญิงตัวน้อยดังระงม

"หม่ามี้ หม่ามี้"

เสี่ยวโต้วติงร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน ใบหน้าเล็กๆ ขาวผ่องเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

บนโซฟาห้องนั่งเล่น เฝิงอี้หรูที่สวมชุดสูทสั่งตัดชั้นสูงถูกเสียงร้องไห้นี้รบกวนจนปวดประสาท

เธอส่งสายตาไปทีหนึ่ง ผู้ช่วยข้างกายก็เข้าใจความหมายทันที รีบสาวเท้าเดินไปตรงหน้าเสี่ยวโต้วติง ล้วงผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาแล้วยัดเข้าไปในปากเล็กๆ ของเด็กน้อยอย่างรุนแรง

"อื้อ อื้อ อื้อ!"

เสียงร้องไห้ถูกอุดไว้ในพริบตา เสี่ยวโต้วติงดิ้นรนขัดขืนอย่างรุนแรง

ข้อมือและข้อเท้าอันบอบบางถูกเชือกหยาบๆ บาดรัดจนขึ้นรอยแดงแสบตาในไม่ช้า

เฝิงอี้หรูค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ส้นสูงเหยียบย่ำลงบนพื้น ก้าวเดินไปตรงหน้าเด็กน้อยทีละก้าว

นางกวาดสายตามองลงมาอย่างเย่อหยิ่ง มุมปากยกยิ้มเยาะหยัน

"เหอะ"

"คิดไม่ถึงจริงๆ"

"ว่าจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเป่ยเฉินจริงๆ"

นางยื่นนิ้วมือที่ทาเล็บสีแดงสด ค่อยๆ กรีดผ่านแก้มของเสี่ยวโต้วติงเบาๆ

"นังแพศยาเฉียวซีนั่นฝีมือไม่เบาเลย ถึงกล้าแอบคลอดลูกออกมาได้"

ผู้ช่วยค้อมตัวก้าวเข้ามาข้างหน้าแล้วกดเสียงต่ำลง

"คุณนายครับ ตอนนี้จะเอายังไงต่อดีครับ"

เฝิงอี้หรูชักมือกลับ ใช้ผ้าเช็ดหน้าไหมเช็ดปลายนิ้ว

"เป่ยเฉินน่าจะยังไม่รู้เรื่องการมีอยู่ของนังเด็กตัวกะเปี๊ยกนี่ ไม่อย่างนั้นคงรีบไปบอกคุณท่านผู้เฒ่าทันทีแล้ว"

เดิมทีนางไม่ได้ตั้งใจจะเก็บตัวภาระนี้ไว้

แต่ทว่า...

"นี่คือจุดอ่อนของเขาเชียวนะ"

"กำไพ่ตายใบนี้ไว้ในมือให้แน่น ต่อไปเขาก็ต้องยอมเชื่อฟังฉันแต่โดยดีแน่"

ริมฝีปากของเฝิงอี้หรูผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์วางแผน

ผู้ช่วยเอ่ยถามอีก

"แล้ว... เฉียวซีล่ะครับ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฝิงอี้หรูพลันเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา

แววตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นดุร้ายอำมหิต "นางทำหลานชายฉันตาย"

"ฉันก็ต้องให้นางได้ลิ้มรสชาติของการพลัดพรากจากเลือดเนื้อเชื้อไขบ้างสิ"

ถูกต้องแล้ว ลูกในท้องของไป๋เวยเป็นของซางซวี่ ซึ่งก็คือหลานชายแท้ๆ ของเฝิงอี้หรู

หากไม่ใช่เพราะเมื่อหนึ่งปีก่อน คุณท่านผู้เฒ่าลงโทษซางซวี่ด้วยกฎประจำตระกูล นางคงไม่มีโอกาสได้เห็นปานบนตัวเขา หลังจากตรวจพิสูจน์แล้ว ถึงได้แน่ใจว่าแท้จริงแล้วซางซวี่คือลูกชายแท้ๆ ของนางเอง

ยี่สิบหกปีก่อน หมอบอกกับนางว่าเด็กคลอดออกมาแล้วเสียชีวิต คาดไม่ถึงเลยว่าจะถูกเมียน้อยของซางฉงแอบขโมยไป แล้วต่อมาก็พาลูกเข้ามาเปิดตัวในบ้าน ด้วยความโกรธจัด นางจึงพาซางเป่ยเฉินออกจากตระกูลซาง

ดังนั้น ตอนนี้นางต้องช่วยซางซวี่แย่งชิงทรัพย์สมบัติของตระกูลซางมาให้ได้ ส่วนซางเป่ยเฉิน นางเลี้ยงดูเขามาตั้งหลายปี ก็ถึงเวลาที่เขาต้องตอบแทนบุญคุณแล้ว

"พานังเด็กนี่ลงไป ป้อนยานอนหลับให้สักหน่อย" นางโบกมือ ผู้ช่วยจึงรีบอุ้มเด็กน้อยออกไปทันที

หลังจากวางสาย เซี่ยเฉิงก็รีบวิ่งตรงไปยังคลับหวงเฉาทันที เสิ่นซีหรันกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่กับเพื่อนฝูงพอดี

เธอพุ่งพรวดเข้าไป ขอบตายังมีรอยชื้นแฉะของน้ำตา

"คุณชายเสิ่น ฉันขอร้องให้คุณช่วยอะไรหน่อยได้ไหมคะ เรื่องด่วนมากจริงๆ" น้ำเสียงของเธอเจือแววอ้อนวอนและร้อนรน

ขอร้องเขาเนี่ยนะ?

ช่างหาดูได้ยากจริงๆ

"ได้สิ วาดเต่าก่อนสิครับ" เสิ่นซีหรันกระตุกยิ้มมุมปาก...