ตอนที่ 85 ถึงเวลาที่เราต้องดูดาวกันแล้ว

ทั้งสองคนหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นซางเป่ยเฉิน น้ำเสียงของเขาไม่ดัง ทว่าทุกถ้อยคำกลับเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันมหาศาล

ลู่ซือหมิงหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผาก

"พี่เฉิน ผมไม่ได้..."

"ไม่ได้อะไร" ซางเป่ยเฉินแค่นยิ้มเย็น ก้าวประชิดเข้าไปอีกก้าว "กล้ามาข่มขู่คนของฉันต่อหน้าฉัน ลู่ซือหมิง นายชักจะใจกล้าเกินไปแล้วนะ"

ลู่ซือหมิงถูกออร่าอันทรงพลังนั้นกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าเขายังคงเชิดหน้าขึ้นแล้วตะโกนออกมาอย่างไม่ยอมจำนน

"พี่เฉิน! พี่จะถูกผู้หญิงคนนี้หลอกไม่ได้นะ!"

"พี่หนานซิงต่างหากที่เป็นคู่สร้างคู่สมของพี่! เธอคือคนที่คู่ควรจะยืนเคียงข้างพี่ที่สุด!"

อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่าน ขอบตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

"ผู้หญิงคนนี้เมื่อก่อนรังเกียจคนจนหลงคนรวยถึงได้ทิ้งพี่ไป! พอตอนนี้เห็นพี่รวยเข้าหน่อยก็แล่นกลับมาหา สิ่งที่เธอหวังไม่ได้เกี่ยวกับตัวพี่เลยแม้แต่น้อย แต่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเป่ยเฉียวต่างหาก!"

ถ้อยคำเหล่านี้เปรียบเสมือนคมมีดอาบยาพิษที่กรีดแทงเข้าใส่เฉียวซีอย่างจัง

หัวใจของเฉียวซีดิ่งวูบลงทันใด ปลายนิ้วเย็นเฉียบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

สีหน้าของซางเป่ยเฉินมืดครึ้มลงโดยสิ้นเชิง บรรยากาศรอบกายเย็นเยียบและกดดันจนน่ากลัว

เขาตวัดสายตาขึ้นมอง ดวงตาคู่นั้นคมกริบประดุจคมดาบ

"หุบปาก!"

เพียงสองคำสั้น ๆ ก็ทำให้ลู่ซือหมิงเงียบกริบลงในทันที

น้ำเสียงของซางเป่ยเฉินเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ "พรุ่งนี้ ไสหัวไปประจำที่สาขาเมืองหลงเฉิงสองเดือน!"

"อย่ามาเสนอหน้าให้ฉันเห็น ฉันว่านายคงอยู่ดีมีสุขเกินไปสินะ!"

"ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ไปให้พ้น!"

กล้ามารังแกคนของเขา เจ้าเด็กนี่รนหาที่ตายแท้ ๆ

ลู่ซือหมิงหน้าซีดเผือด ยังอยากจะพูดอะไรอีก ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ลุกเป็นไฟของซางเป่ยเฉิน เขาก็ต้องกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงคอไป

เขารู้ดีว่าหากเอ่ยออกมาอีกแม้แต่คำเดียว เขาคงต้องเก็บกระเป๋าไสหัวไปจริง ๆ แน่

เขาตวัดสายตาจ้องมองเฉียวซีอย่างเคียดแค้นเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปด้วยความอับอาย

บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสงบลงทันตา

ซางเป่ยเฉินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณไม่เป็นไรใช่ไหม"

เฉียวซีส่ายหน้า ไม่เป็นไรหรอก แค่ถูก "แทง" ซ้ำเข้าไปอีกแผลหนึ่งเท่านั้น

ซางเป่ยเฉินกุมมือเธอไว้แล้วพาเดินกลับเข้าไปในห้องรับรอง

เขาเอ่ยทักทายคนบนโต๊ะอาหารสั้น ๆ ก่อนจะพาเฉียวซีเดินออกไปท่ามกลางสายตาใคร่รู้ของทุกคน

รถโรลส์-รอยซ์สีดำแล่นฝ่าค่ำคืนอันเจริญรุ่งเรืองของเมืองไห่เฉิง

แสงไฟนีออนนอกหน้าต่างส่องประกายระยิบระยับ ตึกสูงตระหง่านเรียงราย เมืองนี้งดงามมากจริง ๆ และเจริญรุ่งเรืองกว่านครหนิงเฉิงนับร้อยเท่า

ทว่าเฉียวซีกลับรู้สึกว่าตนเองเหมือนคนนอกที่หลงเข้ามา และเข้ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ไม่ได้เลย

ในยามนี้ หัวใจของเธอเริ่มหวาดหวั่นขึ้นมาเสียแล้ว

บางที ลู่ซือหมิงอาจจะพูดถูก เธอไม่คู่ควรที่จะอยู่ที่นี่ และไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่เลย

มือใหญ่อันอบอุ่นข้างหนึ่งยื่นเข้ามา โอบรั้งเธอเข้าสู่อ้อมอกอันแข็งแกร่งและอบอุ่น

กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นของซิตรัสจากตัวซางเป่ยเฉินโอบล้อมเธอไว้

"ขอโทษนะ ที่ทำให้คุณต้องน้อยใจอีกแล้ว"

เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นเหนือศีรษะ เขาไม่คาดคิดเลยว่าแม้แต่เจ้าเด็กบ้านั่นก็ยังกล้ามารังแกเธอ

"คำพูดของลู่ซือหมิง คุณอย่าเก็บเอามาใส่ใจแม้แต่คำเดียวเลยนะ"

เฉียวซีเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอก มองดูกรอบหน้าและสันกรามคมชัดของเขา

ในที่สุดเธอก็เอ่ยถามคำถามที่วนเวียนอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจมาเนิ่นนาน

"ซางเป่ยเฉิน สำหรับคุณแล้ว หนานซิงมีความหมายยังไงกันแน่"

"คุณ... มองเห็นหัวใจตัวเองชัดเจนจริง ๆ หรือเปล่า"

เมื่อทุกคนต่างพากันบอกเธอว่า หนานซิงคือคุณนายตัวจริงของเป่ยเฉียว หนานซิงถึงจะคู่ควรกับการยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิด และเมื่อทุกคนต่างมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งร้าย ในที่สุดเธอก็เริ่มหวั่นไหว

สี่ปี มันยาวนานเกินไปจริง ๆ

ยาวนานพอที่จะเปลี่ยนสิ่งต่าง ๆ และผู้คนมากมาย

บางที เขาอาจจะตกหลุมรักหนานซิงเข้าจริง ๆ แล้ว เพียงแต่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวเท่านั้น

ซางเป่ยเฉินจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอให้ตรง เพื่อให้เธอสบตาเขาตรง ๆ

แววตาของเขาจริงจังอย่างยิ่ง ถึงขั้นแฝงความเคร่งขรึมเอาไว้หลายส่วน

"เฉียวซี ผมจะพูดกับคุณอย่างจริงจังแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว และเป็นครั้งสุดท้าย"

สายตาของเขาร้อนแรงและลึกซึ้ง ราวกับจะดึงดูดเธอให้จมดิ่งเข้าไป

"สำหรับผม หนานซิงคือหุ้นส่วนบนเส้นทางการก่อร่างสร้างตัว เป็นเพื่อนร่วมรบที่เก่งกาจ ช่วงที่เริ่มก่อตั้งเป่ยเฉียว เธอช่วยเหลือผมไว้มากจริง ๆ พวกเราเริ่มจากทีมเล็ก ๆ เพียงหกคน จนเติบโตมาเป็นองค์กรที่มีคนนับหมื่นในปัจจุบัน เธอมีส่วนช่วยอย่างมากจนปฏิเสธไม่ได้"

"แต่ผมก็ไม่เคยเอาเปรียบเธอ ผมมอบหุ้นของเป่ยเฉียวให้เธอสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งมากพอที่จะทำให้เธอสุขสบายไปตลอดชีวิตโดยไร้กังวล"

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ

"ถ้าจะบอกว่ามีความรู้สึกพิเศษอะไรอยู่บ้าง นั่นก็เพราะเธอเป็นลูกบุญธรรมของตระกูลหนาน มักจะถูกคุณหนูใหญ่ตระกูลนั้นรังแก ตบตีจนบาดเจ็บไปทั้งตัว ผมทนเห็นเพื่อนร่วมงานของตัวเองถูกเหยียบย่ำแบบนั้นไม่ได้ ก็เลยจัดการกวาดล้างตระกูลหนานทิ้งซะ"

"อย่างมากที่สุด ก็เป็นแค่ความรู้สึกเหมือนน้องสาวเท่านั้น ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น"

เขาพูดอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา แววตาใสกระจ่าง ไร้ซึ่งความลังเลหรือเสแสร้งใดๆ

หัวใจของเฉียวซีค่อยๆ สงบลง

เธอเชื่อใจเขา

เธอสูดจมูกเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว "แต่ว่า... หนานซิงชอบคุณนะคะ"

"เป็นไปไม่ได้" ซางเป่ยเฉินปฏิเสธแทบจะในทันที หนานซิงไม่มีทางกล้าคิดเกินเลยกับเขา

เพราะหากเป็นเช่นนั้น เขาจะให้เธอออกไปจากชีวิตโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เฉียวซีมองท่าทีมั่นใจของเขาแล้วเอ่ยเบาๆ "สัญชาตญาณของผู้หญิงน่ะ แม่นยำมากนะ"

ซางเป่ยเฉินดึงเธอเข้ามากอดในอ้อมแขนอีกครั้ง "อย่าคิดมากให้ปวดหัวเลย ผมกับเธอไม่มีทางเป็นไปได้"

"แล้วฉันล่ะคะ" เธอมองเขา พลันเอ่ยถามขึ้นมา

ซางเป่ยเฉินจ้องมองเธออย่างจริงจัง แววตาลุ่มลึกจนแทบจะดูดกลืนคนทั้งคนเข้าไป

"เดี๋ยวผมจะบอกให้ฟัง ว่าคุณต่างจากเธอยังไง"

เขาละสายตากลับมา แล้วเอ่ยบอกคนขับรถด้านหน้า

"กลับเฉียวหยวน"

คนขับรถรีบตอบรับทันที "ครับ ท่านประธานซาง"

ภายในรถกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

เฉียวซีเอนกายพิงเบาะ เอียงหน้ามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่พาดผ่านไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง แต่หัวใจกลับไม่ยอมสงบลงเสียที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถแล่นอย่างนุ่มนวลเข้าสู่อาณาเขตของคฤหาสน์อันสว่างไสวงดงาม

บนแผ่นศิลาขนาดใหญ่ตรงทางเข้า สลักตัวอักษรลายเส้นพลิ้วไหวทรงพลังไว้สองคำ... 'เฉียวหยวน'

ม่านตาของเฉียวซีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

ที่นี่... เกี่ยวข้องกับเธอหรือเปล่านะ

รถแล่นไปตามถนนที่ราบเรียบมุ่งหน้าสู่ด้านใน คฤหาสน์ในยามค่ำคืนงดงามจนน่าทึ่ง

สองข้างทางเป็นสนามหญ้าและแปลงดอกไม้ที่ตัดแต่งอย่างประณีต ไกลออกไปเป็นทะเลสาบจำลองขนาดใหญ่ ผืนน้ำสะท้อนประกายระยิบระยับใต้เงาราตรี ตรงกลางทะเลสาบมีศาลาสไตล์โบราณตั้งอยู่ โดดเด่นด้วยแสงไฟประดับประดา

คฤหาสน์หลังหลักเป็นอาคารสามชั้นสีขาวบริสุทธิ์ ดีไซน์เรียบหรูภูมิฐาน หน้าต่างทุกบานส่องแสงสว่างเจิดจ้า ราวกับปราสาทในเทพนิยายท่ามกลางม่านราตรี

ทันทีที่รถจอดสนิท พ่อบ้านในชุดสูทสุภาพเรียบร้อยก็ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เปิดประตูรถให้อย่างนอบน้อม

"คุณท่าน กลับมาแล้วหรือครับ"

พ่อบ้านส่งถุงกำมะหยี่สีดำใบเล็กที่ดูประณีตใบหนึ่งให้

ซางเป่ยเฉินรับมา แล้วจูงมือเฉียวซีเดินตรงไปยังริมทะเลสาบ

"ไปกันเถอะ ผมจะพาคุณไปที่แห่งหนึ่ง"

สายลมยามค่ำคืนพัดมาเย็นยะเยือก พัดจนเส้นผมยาวสลวยของเธอปลิวกระจาย

ซางเป่ยเฉินหยุดฝีเท้า ถอดเสื้อสูทของตนเองออกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะคลุมห่อร่างเธอไว้ด้วยความนุ่มนวล

กลิ่นอายสะอาดสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาโอบล้อมตัวเธอไว้ทันที

"เฉียวหยวนเพิ่งสร้างเสร็จเมื่อหนึ่งปีก่อน" เขาเอ่ยขณะเดินไปข้างหน้า "ทะเลสาบนี้สวยมาก พรุ่งนี้คุณคงมองเห็นได้ชัดกว่านี้"

เขาชะงักไปเล็กน้อย หันมามองเธอด้วยสายตาที่เจือรอยยิ้ม

"แต่ว่า คืนนี้จะสวยยิ่งกว่า"

"เพราะมีคุณมาอยู่ที่นี่!"

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ

ทั้งสองค่อยๆ ก้าวขึ้นไปตามระเบียงทางเดินยาว จนกระทั่งมาหยุดอยู่กลางศาลา เมื่อยืนอยู่ริมศาลา ก็สามารถมองเห็นเงาจันทร์ที่สะท้อนอยู่บนผืนน้ำได้อย่างชัดเจน

ซางเป่ยเฉินเหลือบมองเธอ แง้มเปิดถุงสีดำใบเล็กใบนั้น แล้วเทเม็ดเล็กๆ ที่เปล่งแสงเรืองรองจางๆ ออกมาใส่อุ้งมือ

เขาสะบัดโปรยมันลงสู่ผืนน้ำอันเงียบสงบอย่างแผ่วเบา

วินาทีต่อมา ปาฏิหาริย์ก็บังเกิดขึ้น

ใต้ผืนน้ำที่เคยมืดสนิท พลันสว่างไสวไปด้วยแถบแสงสีน้ำเงินแกมเขียวระยิบระยับนับไม่ถ้วน!

แถบแสงเหล่านั้นแหวกว่ายอย่างรวดเร็ว ถักทอสอดประสานและรวมตัวกัน ดั่งสายธารแห่งแสงที่กำลังไหลริน

ฝูงปลาที่มองไม่เห็นตัวถูกดึงดูดเข้ามา เส้นทางที่พวกมันแหวกว่ายผ่านในน้ำ จุดประกายสว่างไสวไปทั่วทั้งผืนทะเลสาบ

ทะเลสาบทั้งสายแปรเปลี่ยนเป็นทะเลดวงดาวสีน้ำเงินอันลุ่มลึกและเปล่งประกายเจิดจรัส

ม่านตาของเฉียวซีหดเกร็งลงฉับพลัน

งดงามเหลือเกิน

ภาพตรงหน้านี้สวยงามจนแทบจะทำให้คนลืมหายใจ

ความตื่นตะลึงแล่นพล่านขึ้นสู่สมองอย่างรุนแรง!

"คุณเคยบอกว่า อยากเห็นภาพทางช้างเผือกร่วงหล่นลงมาในผืนน้ำ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของซางเป่ยเฉินดังขึ้นข้างหูเธอ

"ผมไปตามหาผู้เชี่ยวชาญด้านคุณภาพน้ำ ใช้เวลาตลอดหนึ่งปีเต็ม ถึงได้เพาะเลี้ยงปลาเรืองแสงพวกนี้ขึ้นมาที่นี่ได้"

เขาหันหน้ามา ดวงตาเปี่ยมเสน่หาคู่นั้นจับจ้องเธอไว้อย่างแนบแน่น

"เฉียวหยวน สร้างขึ้นมาเพื่อคุณ... ทุกความงดงามที่นี่ มีไว้ให้คุณเพียงคนเดียว"

ขอบตาของเฉียวซีรื้นชื้นขึ้นมาทันที

เธอจ้องมองกลุ่มแสงสีฟ้าชวนฝันในน้ำตาไม่กะพริบ ต่อให้เป็นหัวใจที่แข็งแกร่งเพียงใด ก็คงต้องละลายลงอย่างหมดจดในวินาทีนี้

เธอสูดจมูกเบา ๆ ก่อนจะแบฝ่ามือยื่นไปตรงหน้าเขา

ซางเป่ยเฉินหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วเทเหยื่อเรืองแสงที่เหลือทั้งหมดลงบนฝ่ามือของเธอ

เธอทำตามอย่างเขา เดินไปยังอีกฝั่งของศาลา แล้วออกแรงโปรย "ดวงดาว" ในฝ่ามือออกไปสู่ผืนน้ำ

ชั่วพริบตา ผืนน้ำตรงหน้าเธอก็สว่างไสวขึ้นมาเช่นกัน

วงแสงสีฟ้ากลุ่มใหม่รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว จนในที่สุด แถบแสงสีฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็โอบล้อมศาลากลางน้ำเอาไว้จนหมดสิ้น

พวกเขากำลังยืนอยู่ใจกลาง "ทางช้างเผือก" ที่ร่วงหล่นลงมาสู่โลกมนุษย์

ซางเป่ยเฉินเดินมาข้างกายเธอ มองดูท่าทางหลงใหลของเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนจนแทบจะทะลักออกมา

เขาก้มหน้าลง ประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา

จูบนี้ทั้งอ่อนหวานและดูดดื่มลึกซึ้ง

เนิ่นนานทีเดียวกว่าเขาจะยอมปล่อยเธอ หน้าผากของเขาแนบชิดกับหน้าผากของเธอ น้ำเสียงแหบพร่า

"ซีเป่า ดูทางช้างเผือกเสร็จแล้ว ถึงเวลาที่พวกเราต้องไปดูดาวกันแล้ว"

สิ้นเสียง เขาก็ก้มตัวลงช้อนร่างเธอขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าหญิงทันที

"ว้าย" เฉียวซียกแขนทั้งสองข้างขึ้นคล้องคอเขาไว้แน่นตามสัญชาตญาณ แววตาไหวระริก หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่

เขาอุ้มเธอไว้ แล้วหมุนตัวก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งหน้าตรงไปยังคฤหาสน์หลัก...