ตอนที่ 84 ฉันไม่ชอบใช้ของเหลือจากคนอื่น

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบอย่างแรง

กล่องใบเล็กสีฟ้าที่บาดตานั้น ราวกับฝ่ามือที่ไร้เสียงตบฉาดลงบนใบหน้าของเธออย่างจัง

เจ็บแปลบแสบร้อนไปทั้งหน้า

ยิ่งไปกว่านั้น เสื้อผ้ายังมีกลิ่นน้ำหอมกำกวมที่ชวนให้รู้สึกแปลกหน้าลอยออกมา ซึ่งเป็นกลิ่นเดียวกับตัวของหนานซิงไม่มีผิดเพี้ยน

ดังนั้น ที่นี่จึงเป็นสนามรบของเธอ และเป็น...เตียงนอนของเธอด้วยอย่างนั้นเหรอ

ความคิดนี้ทำให้จิตใจของเธอแทบจะแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

"คุณคะ! รีบออกมาเถอะค่ะ! ตรงนี้เข้าไปไม่ได้จริง ๆ นะคะ!" เสียงของเลขาฯ สาวสั่นเครือจนแทบจะร้องไห้ ร้อนรนจนกระทืบเท้าด้วยความหวาดกลัวจริง ๆ

"ผอ.หนานไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องของของเธอค่ะ"

เฉียวซีพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ส่วนตัว แล้วเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่งว่า

"ขอโทษทีนะคะ พอดีฉันแค่อยากรู้อยากเห็นไปหน่อย"

เธอหมุนตัวเดินออกมา เลขาฯ สาวจึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

"คุณคะ อย่าเข้าไปอีกเด็ดขาดเลยนะคะ"

"ขอโทษด้วยนะที่สร้างความลำบากให้ ฉันจะไม่เข้าไปอีกแล้วค่ะ" เฉียวซีพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมากะทันหัน "แผนกเลขาฯ มีเลขาฯ ทั้งหมดกี่คนเหรอคะ"

"หกคนค่ะ"

เฉียวซีพยักหน้ารับ เมื่อครู่ตอนที่เธอกับซางเป่ยเฉินเดินเข้ามา เธอเห็นเลขาฯ แค่ห้าคนยืนโค้งคำนับทักทายพร้อมกัน

ขาดไปหนึ่งคน

"รบกวนด้วยนะ ช่วยชงกาแฟให้ฉันสักแก้วได้ไหมคะ น้ำตาลหนึ่งก้อน นมน้อยค่ะ" เฉียวซีเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ

"ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ" เลขาฯ สาวเดินออกไป

เฉียวซีเดินไปที่ริมหน้าต่าง พยายามบังคับตัวเองให้สงบลง แล้วไตร่ตรองอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ที่นี่คือสถานที่ที่หนานซิงบริหารและสั่งสมอิทธิพลมานานถึงสี่ปี คนรอบตัวย่อมอาจเป็นคนของเธอทั้งหมด แม้ครั้งนี้เธอจะกลับมาไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อการวางแผนบงการจากระยะไกลเลยสักนิด

ในยามนี้ ตัวเธอเองก็ไม่ต่างจากผู้บุกรุก ทุกสายตาจ้องมองมาราวกับเสือจ้องจะตะครุบเหยื่อ ทั้งยังเฉียดกรายเข้าใกล้ขอบเหวแห่งอันตรายเข้าไปทุกที

ทว่าเธอจะยอมให้ใครจูงจมูกไม่ได้ และจะตกหลุมพรางของคนอื่นไม่ได้เด็ดขาด

หากห้องพักผ่อนนี้เป็นกับดักที่มีคนจัดฉากไว้ให้เธอ เช่นนั้นก่อนที่ซางเป่ยเฉินจะกลับมา ย่อมต้องมีคนเข้ามาเก็บกวาดร่องรอยอย่างแน่นอน

เพราะฉะนั้น เธอจะออกจากห้องทำงานนี้ไปไม่ได้

ถึงช่วงเที่ยง เลขาฯ สาวคนนั้นก็เคาะประตูเดินเข้ามา เฉียวซีเหลือบมองป้ายชื่อพนักงานของเธอ ซึ่งเขียนไว้ว่าเฉินเสี่ยวอวิ๋น

"คุณคะ การประชุมของประธานซางยังไม่เสร็จเลยค่ะ ดิฉันจะพาคุณลงไปทานอาหารที่โรงอาหารพนักงานชั้นล่างนะคะ"

แววตาของเฉียวซีไหววูบ

มาแล้วสินะ!

เธอคลี่ยิ้มบาง ๆ "ฉันเหนื่อยนิดหน่อย ไม่อยากลงไปข้างล่าง คุณช่วยสั่งอาหารจานด่วนขึ้นมาให้ฉันสักชุดได้ไหมคะ ขอแค่ไม่เผ็ดก็พอค่ะ"

"อ้อ ได้ค่ะ" เฉินเสี่ยวอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบรับคำแล้วถอยหลังเดินออกไป

เพียงไม่นาน อาหารก็ถูกนำมาส่ง เฉินเสี่ยวอวิ๋นยังนำน้ำผลไม้คั้นสดมาให้อีกหนึ่งแก้วด้วย

"ขอบคุณค่ะ"

เฉียวซีหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ทำท่าเหมือนกำลังจะเริ่มทาน

แต่ทันทีที่เฉินเสี่ยวอวิ๋นเดินพ้นประตูออกไป เฉียวซีก็วางตะเกียบลง เธอไม่กล้าแตะต้องอาหารแม้แต่คำเดียว

ภายในเวลาครึ่งชั่วโมง เลขาฯ เข้ามาถึงสองครั้งเพื่อเอาน้ำมาให้ ช่างเอาใจใส่จนดูผิดปกติเกินไป

พอบ่ายสามโมงกว่า เฉียวซีก็เริ่มหิวจริง ๆ เธอจึงหยิบช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งที่เสี่ยวโต้วติงเคยใส่ไว้ในกระเป๋าถือของเธอออกมาแกะกิน

พอกินเสร็จก็นั่งพักอยู่บนโซฟา เธอใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง สะลึมสะลือจนเกือบจะผล็อยหลับไป

ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออก

ซางเป่ยเฉินกลับมาแล้ว ประชุมทีเดียวนานถึงสี่ชั่วโมง สมกับเป็นคนบ้างานมาแต่กำเนิดจริง ๆ

เขาเดินเข้ามาแล้วยื่นมือไปลูบใบหน้าของเธอเบา ๆ เฉียวซีสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีด้วยสัญชาตญาณความระแวดระวังตัวที่สูงเป็นพิเศษ

"ทานข้าวหรือยัง" เขาถาม

"ยังไม่ได้ทานค่ะ"

"พวกนั้นไม่ได้เตรียมมื้อเที่ยงไว้ให้เธอเหรอ" ซางเป่ยเฉินเริ่มมีน้ำเสียงขุ่นเคือง

"เตรียมค่ะ แค่ไม่ถูกปาก ฉันเลยไม่อยากทาน" เธอลุกขึ้นยืน สองแขนยกขึ้นโอบรอบคอเขาไว้อย่างกะทันหัน

"ไม่ถูกปากก็ต้องทานบ้าง จะปล่อยให้ท้องว่างได้ยังไง" ซางเป่ยเฉินพูดจบก็กดโทรศัพท์สายในทันที "ไปสั่งโจ๊กผักกับซาลาเปาไส้ครีมจากฝูอวี้เซวียนมาหนึ่งชุด"

พลางวางหูโทรศัพท์ลง แล้วถามต่ออีกประโยค "อยากเข้าไปนอนพักในห้องพักผ่อนก่อนไหม กว่าอาหารจะมาก็อีกครึ่งชั่วโมง"

"อื้อ" เธอรีบพยักหน้า แล้วยื่นมือทั้งสองข้างออกไป "คุณอุ้มฉันสิ"

ซางเป่ยเฉินยกมุมปากขึ้น ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง ยัยตัวแสบนี้รู้จักทำตัวอ้อนติดคนเป็นแล้วเหรอ

ซางเป่ยเฉินอุ้มเธอขึ้นแล้วเดินตรงไปยังห้องพักผ่อน

ทว่าเมื่อก้าวเข้าไปในห้องพักผ่อน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้สายตาของซางเป่ยเฉินพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันใด

เธอมองเขา พลางยกยิ้มมุมปาก น้ำเสียงเจือความหยอกเย้าอย่างเกียจคร้าน

"ชุดพวกนี้สวยดีนะคะ เป็นเซอร์ไพรส์ที่คุณเตรียมไว้ให้ฉันล่วงหน้าเหรอคะ"

"ไม่ใช่"

เขาเค้นสองคำนั้นออกมาอย่างเย็นชา แนวกรามขบแน่นจนเกร็ง

เฉียวซีทำเหมือนมองไม่เห็นสีหน้าอันบึ้งตึงของเขา เธอผละตัวกระโดดลงจากอ้อมแขนเขาอย่างแผ่วเบา

เธอเดินตรงไปที่โต๊ะข้างเตียงแล้วดึงลิ้นชักเปิดออก

"แกร๊ก"

กล่องดูเร็กซ์ที่เหลืออยู่แค่สองชิ้นถูกเธอหยิบออกมา แล้ววางลงเบาๆ บนผ้าปูที่นอนผ้าไหม

"แล้วอันนี้ล่ะคะ เตรียมไว้ให้ฉันหรือเปล่า"

เฉียวซีหันกลับมา ดวงตาคู่สวยมองตรงไปที่เขาอย่างเป็นประกาย แววตาแฝงความท้าทาย

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมขึ้นอีกว่า

"หรือว่า ให้ฉันไปซื้อกล่องใหม่ดีคะ"

"ฉันไม่ชอบใช้ของที่เหลือจากคนอื่นน่ะค่ะ"

ใบหน้าของซางเป่ยเฉินมืดครึ้มจนดูไม่ได้ รังสีความกดดันรอบตัวต่ำลงจนน่ากลัว

เขาสาวเท้าก้าวใหญ่เข้ามา คว้ามือเธอไว้ "ตามผมออกมา"

เขาจูงมือเธอแล้วเดินออกจากห้องพักผ่อนไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ผ่านไปครึ่งนาที

เลขานุการทั้งห้าคนก็มายืนตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้าซางเป่ยเฉิน แม้แต่เสียงหายใจยังต้องผ่อนให้เบาที่สุด

"ห้องพักผ่อนมันเกิดอะไรขึ้น"

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนแทบจะกลั่นเป็นหยดน้ำ สายตาคมกริบดั่งมีดกวาดมองทุกคน

"เมื่อวานใครเป็นคนรับผิดชอบทำความสะอาด"

เลขานุการสาวที่ต้อนรับเฉียวซีเมื่อเช้าเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "เป็นซูเสวี่ยค่ะ... แต่ว่าเมื่อคืนเธอข้อเท้าแพลงเลยมาทำงานไม่ได้ ก็เลยลาหยุดไปค่ะ"

ในใจของเฉียวซีเริ่มกระจ่างแจ้งแล้ว

โทสะของซางเป่ยเฉินถูกจุดขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เขาตวาดเสียงกร้าว

"เรียกซูเสวี่ยกลับมา เดี๋ยวนี้!"

"ซีอีโอซางคะ"

จู่ๆ เฉียวซีก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงใสกังวานขัดจังหวะคำสั่งของเขา

"เรื่องนี้ ไม่เกี่ยวกับซูเสวี่ยแน่นอนค่ะ"

สายตาของเธอเบนไปยังเฉินเสี่ยวอวิ๋นที่ยืนหน้าซีดอยู่ด้านข้าง

"ถามเลขาเฉินดูจะดีกว่านะคะ"

เธอเสริมขึ้นอย่างเนิบนาบ

"เมื่อเช้า เลขาเฉินบอกกับฉันเองว่า ที่นี่เป็นห้องพักผ่อนส่วนตัวของซีอีโอซางกับประธานหนาน ห้ามใครเข้าไปเด็ดขาด"

"ฉันเองก็ไม่นึกเหมือนกันค่ะว่า ข้างในจะมีฉากที่ดูเย้ายวนใจขนาดนี้"

"เธอเป็นคนพูดเหรอ" สายตาของซางเป่ยเฉินตรึงแน่นไปที่เฉินเสี่ยวอวิ๋นทันที เพลิงโทสะลุกโชน

มีคนกล้าใส่ความเขาขนาดนี้เลยเหรอ

ดี ดีมาก

"ไม่ค่ะ! ฉันไม่ได้พูดนะคะ!"

เฉินเสี่ยวอวิ๋นตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม รีบแก้ต่างให้ตัวเองทันที

"ซีอีโอซางคะ ฉันติดตามคุณมาสามปี คุณต้องเชื่อฉันนะคะ! เป็นเธอค่ะ เธอจงใจพูดแบบนี้ เธอใส่ร้ายฉันค่ะ!"

เฉียวซีมองท่าทางลนลานทำอะไรไม่ถูกของอีกฝ่ายจนแทบจะหลุดขำ

เธอยกแก้วน้ำส้มบนโต๊ะข้างๆ ขึ้นมา แล้วยื่นไปตรงหน้าเฉินเสี่ยวอวิ๋น

"เลขาเฉิน แค่เธอดื่มน้ำส้มแก้วนี้ แล้วยืนอยู่ตรงนี้สิบนาที"

"ฉันจะขอให้ซีอีโอซางไม่เอาความกับเธอ"

"เธอกล้าไหมล่ะ"

สายตาของเฉินเสี่ยวอวิ๋นหลบวูบด้วยความหวาดผวา พลางส่ายหัวปฏิเสธสุดชีวิต

"ฉันไม่ดื่ม!"

แววตาของซางเป่ยเฉินวาบขึ้น จับความผิดปกติของเธอได้ทันที

"ในน้ำส้มมีอะไร"

"มะ...ไม่มี ไม่มีอะไรเลยค่ะ!" ใบหน้าของเฉินเสี่ยวอวิ๋นซีดเผือดลงทันใด ไร้สีเลือดโดยสิ้นเชิง

ซางเป่ยเฉินส่งสายตาเพียงแวบเดียว

บอดี้การ์ดร่างกำยำสองคนก็เดินเข้ามาทันที

คนหนึ่งจับเฉินเสี่ยวอวิ๋นไว้แน่น อีกคนรับน้ำส้มมา บีบคางเธอให้อ้าออกแล้วกรอกลงคอทันที

"อื้อ... ไม่..."

เฉินเสี่ยวอวิ๋นดิ้นรนขัดขืน ทว่าก็ไร้ประโยชน์

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที

จู่ๆ เสียง "ปู้ด" ดังชัดเจนก็หลุดออกมาจากตัวของเฉินเสี่ยวอวิ๋น

วินาทีถัดมา เธอราวกับคนคุ้มคลั่ง สะบัดหลุดจากการควบคุมของบอดี้การ์ดอย่างแรง แล้ววิ่งเตลิดออกไปตรงดิ่งไปยังห้องน้ำทันที

ทุกคนต่างตกตะลึงจนตาค้าง

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน มหกรรมตายกลางสังคมงั้นเหรอ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินเสี่ยวอวิ๋นก็ถูกไล่ออก

แผนกบุคคลออกประกาศด้วยความเร็วแสง ถ้อยคำเด็ดขาดรุนแรง ทั้งยังแนบหนังสือแจ้งเตือนไปยังแวดวงธุรกิจเพื่อแบนเธอออกจากวงการทั้งหมด

คราวนี้เฉินเสี่ยวอวิ๋นได้รับผลกรรมที่ตัวเองก่อไว้ ตอนนี้เธอกลายเป็นหนูวิ่งข้ามถนนที่ใครๆ ก็รังเกียจในเมืองไห่เฉิงไปแล้ว

อีกด้านหนึ่ง หนานซิงก็ได้รับข่าวอย่างรวดเร็วและรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทางนี้แล้ว

"ไม่ได้เรื่อง" เธอเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาสองคำ

จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความอย่างรวดเร็ว แววตาของเธอเย็นเยียบน่ากลัวจนขนลุก

เฉียวซี คราวหน้า เธอจะไม่ได้โชคดีแบบนี้อีกแน่

หลังจากจัดการเฉินเสี่ยวอวิ๋นเสร็จแล้ว ซางเป่ยเฉินก็สั่งให้เลขาฯ สาวทำความสะอาดห้องพักผ่อนใหม่อีกรอบอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม

อีกทั้งยังสั่งเด็ดขาดให้เปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ข้างในใหม่ทั้งหมด และตกแต่งใหม่อีกรอบ

"ขอโทษนะ" ซางเป่ยเฉินกอดเธอไว้ในอ้อมอกแน่น คางเกยอยู่บนกระหม่อมของเธอ น้ำเสียงแหบพร่า

เฉียวซีพิงอกแกร่งของเขา สัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น

"ฉันเชื่อว่าคุณไม่รู้เรื่องค่ะ"

เขาชะงักไปเล็กน้อย ร่างกายเกร็งขึ้นมานิดๆ

เขาถาม "ทำไมถึงเชื่อผมล่ะ"

เฉียวซีเงยหน้าขึ้น สบสายตาลึกล้ำคู่นั้นของเขา มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"เพราะว่าคุณไม่ชอบใช้ยี่ห้อนั้นน่ะสิคะ"

"คุณชอบใช้แค่ 001 ต่างหาก"

แววตาของซางเป่ยเฉินไหวระริก จุดที่อ่อนโยนที่สุดในก้นบึ้งหัวใจถูกสัมผัสอย่างแผ่วเบา

"ขอบคุณนะ... ที่เชื่อผม"

เขาคว้าตัวเธอเข้าสู่อ้อมแขนอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาทันทีด้วยความหนักแน่นเผด็จการจนไม่อาจขัดขืน

จูบนี้ทั้งลึกซึ้งและเนิ่นนาน เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจและโล่งอก

เนิ่นนานกว่าเขาจะผละออกเล็กน้อย หน้าผากชนแนบกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าว

เฉียวซีหอบหายใจ แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ

เสียงแหบพร่าของซางเป่ยเฉินกระซิบชิดริมใบหูเธออีกครั้ง "ความจริงแล้ว... ผมชอบแบบไม่ใช้มากกว่า..."

เขากดเธอแนบแน่นไว้ในอ้อมอก ไม่กล้าจูบต่ออีก

ตอนค่ำ งานเลี้ยงต้อนรับที่ลู่ซือหมิงจัดขึ้นนั้น จัดที่โรงแรมระดับหกดาวที่หรูหราที่สุดในเมืองไห่เฉิง

ภายในห้องส่วนตัว ฉินเฟิง ลู่ซือหมิง และผู้บริหารระดับสูงอีกสี่คนนั่งหลังตรงอย่างสำรวม ระหว่างพูดคุยกับชายหนุ่มที่นั่งตำแหน่งประธาน ล้วนเต็มไปด้วยการหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง

"ประธานซางครับ เรื่องที่โครงการเกิดปัญหาขึ้นมาครั้งนี้ พวกเรามีส่วนรับผิดชอบจริงๆ แต่ทางนั้นเล่นตลบหลังถอนฟืนใต้หม้อ ทางเราเองก็กลัวจะกระทบจนทำให้เงินลงทุนก่อนหน้านี้สูญเปล่าไปทั้งหมดครับ"

ซางเป่ยเฉินไม่ได้พูดอะไร

นิ้วเรียวยาวของเขาถือตะเกียบกลาง คอยคีบอาหารใส่จานให้เฉียวซีอย่างพิถีพิถัน แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนชวนละลาย

เฉียวซีเพิ่งกินโจ๊กไปตอนสี่โมงกว่าๆ จึงไม่ค่อยหิวเท่าไร

เธอหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบคำหนึ่ง แล้วเอ่ยบอกซางเป่ยเฉินเสียงเบา

"ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"

ซางเป่ยเฉินพยักหน้า สายตามองตามร่างเธอที่เดินออกไป

เฉียวซีเพิ่งเดินมาถึงหัวมุม ร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้

คือลู่ซือหมิง

สายตาที่เขามองเธอ ไม่คิดจะปิดบังความเป็นศัตรูเลยแม้แต่น้อย

"คุณเฉียว รู้สึกอย่างไรกับเมืองไห่เฉิงบ้างครับ"

เฉียวซีหยุดฝีเท้า เงยหน้ามองเขาแล้วพยักหน้า

"ดีค่ะ เมืองนี้เจริญรุ่งเรืองมาก"

ลู่ซือหมิงกระตุกยิ้มมุมปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันอย่างชัดเจน

"เมืองนี้ดีมากจริงๆ แต่ผมเกรงว่าคุณเฉียวจะอยู่ไม่ได้น่ะสิครับ"

"คนที่รู้แต่วิธีเด็ดผลไม้ไปกิน จะไปเข้าใจความเหนื่อยยากของคนปลูกได้อย่างไร"

เขาหัวเราะเยาะเย้ยหยัน

เฉียวซีได้ยินดังนั้นกลับยิ้มออกมา รอยยิ้มของเธอบางเบาและไร้ความอบอุ่น

"ผู้อำนวยการลู่มีอะไรก็พูดตรงๆ เถอะค่ะ"

"พูดจาอ้อมค้อมไม่เหนื่อยหรือไงคะ"

เมื่อถูกเธอแทงใจดำอย่างตรงไปตรงมา สีหน้าของลู่ซือหมิงก็สลดขรึมลงทันที จึงฉีกหน้าไม่เกรงใจอีกต่อไป

"ผมขอเตือนให้เธออยู่ห่างๆ จากพี่เฉินไว้จะดีกว่า!"

เสียงของเขากดต่ำ ทว่าเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการเตือนขู่

"ผู้หญิงที่อยากปีนขึ้นเตียงพี่เฉินมีนับไม่ถ้วน แต่เธอไม่คู่ควรกับเขาหรอก"

เฉียวซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มาอีกคนแล้วสินะ

เธอถามกลับอย่างไม่รีบร้อนและไม่โมโห

"แล้วใครล่ะคะที่คู่ควรกับเขา"

"หนานซิงเหรอคะ"

พอเอ่ยถึงชื่อนี้ แววตาของลู่ซือหมิงก็เปลี่ยนไปทันที มันคืออารมณ์ที่ผสมปนเปกันระหว่างความเคารพเลื่อมใสและความคลั่งไคล้

"พี่หนานซิงต่างหากถึงจะเป็นนายหญิงตัวจริงของเป่ยเฉียวแคปิตอล!"

ลู่ซือหมิงเอ่ยเตือนออกมาตรงๆ

"เป่ยเฉียวแคปิตอลเป็นสิ่งที่เธอกับพี่เฉินร่วมกันสร้างขึ้นมา ไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงดูถูกคนจนรักคนรวยอย่างเธอจะมาแตะต้องได้!"

เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังของคนทั้งคู่ "ของของผม ตั้งแต่เมื่อไรกันที่ถึงคราวให้คนอื่นมาสอดรู้สอดเห็น?"